علی عبدی/ دیده بان تحرکات کریا Chat

باید برای این روش مملکت داری خون گریست یکی از دوستان تعریف می‌کرد جوانی سپاهی از بستگانش، ماه‌ها به دنبال وام ازدواج خود بود. از آنها که پای لانچر هستند و با حقوق ناچیز، جانشان کف دستشان است. هربار که به بانک می‌رفت، بهانه‌ای می‌آوردند. ضامن خواستند، دو همکارش را برد، نپذیرفتند. گفتند ضامن از نهادهای دیگر پیدا کن، مثلا بازنشسته شهرداری. ضامن آورد. گفتند حقوق خودت کم است! خب بیست و یکی دو میلیون واقعا مبلغی برای زندگی نیست. کارمندی که این سنگ اندازی‌ها را می‌کرد خودش زیر کولر نشسته و شصت و چند میلیون حقوق رسمی‌اش هست و معلوم نیست فیش حقوقی و دریافتی واقعی او چقدر است. رییسش که خدا می‌داند... کشوری که در آن حافظان امنیت و معلمانش، چنین حقوق ناچیزی می‌گیرند عملا تیشه به ریشه خودش می‌زند. چون ادامه حیات یک جامعه با حفظ امنیت آن، و آموزش و تربیت نسل جدید رقم می‌خورد. در غیر این صورت بزرگترین امپراتوری هم باشد فرو می‌پاشد. یادمان نرفته بشار اسد تنها چند روز پیش از سقوط، یادش آمد حقوق نظامیان کم است و ۵۰ درصد آن را افزایش داد. یعنی حقوق ماهیانه یک سرتیپ تازه از ۵۰ دلار به ۷۵ دلار رسید. خب چرا این آدم نباید با هزار دلار رشوه، پست و ماموریتش را رها کند و کودتا نکند؟ حقوق نظامیان ما هم‌اکنون حدود صد دلار است! ایمان و وطن پرستی آنها مانع از سوریه سازی ایران شده است، اما مسئولان نباشد خجالت بکشند و حیا کنند؟ حالا بهتر می‌فهمید چرا جریانی در نظام به دنبال افزایش قیمت دلار ولی ثابت نگه داشتن درآمد و حقوق مردم است.