گفتگوی ⁨رمان‌های راوی قصه گو

سهیلا دست من را کشید و گفت: -بیا بریم، حالا مامان حرص می‌خوره که چرا ما نیستیم و بعدم کلی دعوا می‌کنه. دست خود را از دست سهیلا کشیدم و گفتم: -تو برو، من پام رو داخل حیاط نمیذارم. نگاهی به من کرد و دست خود را مقابل دهان خود گرفت و گفت: -وا! برای چی؟! گفتم: -ولم کن؛ خسته شدم دیگه او به بیرون رفت و کنار کبری پشت به مردها شروع به شستن ظرف‌ها کرد. صدای آقا یحیی در صندوقخانه پیچید: یا الله، خانما قوری بدید تا چای دم کنم، کتری روی آتیش به جوش اومده. فاطمه خانم رو به من گفت: -برو به ننه بگو قوری کجا داره؟ گفتم: -پشت سرتون تو پستو، پرده رو کنار بزنین قوری‌های و استکان‌ها رو می‌بینید. فاطمه خانم به آن سمت رفت و یک قوری بزرگ به آقای یحیی داد و گفت: -آقا یحیی بی‌زحمت برای ثفر چای نبات بریز، بچه‌ام سردیش می‌کنه، تازه حالا هم که دوغ و ماست خورده دیگه بدتر. لب‌های خود را در هم کشیدم و به سمت اتاق مهمانی ننه راهی شدم و گفتم: -حالا چه پخی هست که سردیش میکنه؟! والا آدم از دیدنش کهیر می‌زنه. چشم من به مامان افتاد که با خانمی حرف می‌زد، کنار او نشستم و زانوهای خود را بغل کردم و گفتم: -مامان جوابی از او نشنیدم، مجدد گفتم: -مامان دوباره چیزی نگفت، آرام مشتی به او زدم و گفتم: -مامان... به سمت من برگشت و گفت: -هان؟ چیه؟ مگه نمی‌بینی دارم حرف می‌زنم؟ بنال ببینم. گفتم: -مامان می‌خوام برگردم خونه. چشمی درشت و اخمی در هم کرد و گفت: -همین؟ هر قبرستونی که می‌خوای برو. مجدد پشت به من به آن خانم شروع به حرف زدن کرد؛ چشم من به سمیرا که مثل یک خانم باوقار نشسته بود افتاد، خودم را به سمت او کشیدم و گفتم: -خوش می‌گذره؟ با چشم‌های سرمه کشیده به من نگاه کرد و گفت: -تو رو سننه گفتم: -تو دیگه نمی‌خوای با من خوب بشی؟ بابا دیگه تموم شد؛ تو شوهر کردی. روی گونه‌های قرمز شده‌ی او لکه‌های عرق نمایان بود و ماتیک قرمزی که حالا کمی کمرنگ شده بود بد به چشم می‌زد؛ گفتم: -سمیرا پاشو برو یه تجدیدی توی این نقاشی‌های صورتت بکن، چیه مثل اجنه شدی؟ از این حرف من اخمی در هم کشید و گفت: -آخه به تو چه؟ گفتم: -نه به خدا، ماتیکت کمرنگ شده، فقط دورش قرمزه و لپاتم با عرقی که کردی سیاه و قرمز و کرمی شده‌. از کنار من بلند شد و چادر را روی صورت کشید و به بیرون رفت، من هم همراه او راهی شدم و گفتم: -ک

سلام به هنرمند مهربان اصفهانی و همشهری. چه افتخاریست برای من، که پس از یک روز کار با چرخ، سوزن و قیچی که خود هنری هم‌ سطح با نویسندگی است؛ وقت گران‌بهای شب‌ خودتون را به دنیای کلمات من می‌دهید. راستش رو بخواهید، اینکه میگی خود رو نفر سوم داستان حس می‌کنید، برای من از هر جایزۀ ادبی ارزشمندتر، یعنی داستان نفس کشیده و خانه‌ای توی دل مخاطب پیدا کرده. ممنونم که اجازه دادید هم‌سفر روزهایتان باشم.🌹 قلم من همیشه به عشق مخاطبانی مثل شما خواهد چرخید، همان‌طور که چرخ خیاطیتان به عشق زیبایی می‌چرخد. از ته قلبِ به شما دوستان افتخار میکنم، یک کلمه‌نویس خوشبخت همیشه منتظر نظرات شما هستم. 🌸 راستی اگه دوست داشتی در آکادمی نویسندگی هم عضو بشو و همانطور که سوزن میزنی، در رویاها بنویس. https://t.me/akademiravighesegoo

سلام چرا امروز رومان نزاشتین

سلام وقت بخیر خدایی پارتها خیلی خیلی کمه لااقل ۱۰ پارت نه ۵ پارت بزارین

📚#رمان #خانم_بس 🔺 فصل سوم 🔻قسمت پانزدهم روز هنوز بر روی بوم پهن نشده بود، که مامان به ما زد وگفت: -پاشید، حالا دیر میشه؛ آقا سعید می‌خواد برگرده. چشم باز کردم و از جا پریدم و گفتم: -منم بیام؟! مامان گفت: -هر کاری که دوست داری بکن. در دلم قند آب می‌کردند، گفتم: -واقعا، ممنون مامانی. نگاهی به من انداخت، در حالی که لب‌های خود را در هم می‌کشید، گفت: -وا! این بچه بازیا چیه؟ پاشو دیگه. سریع بلند شدم و تشک‌ها را جمع کردم، ننه بیدار شد وگفت: -چه زود بیدار شدید؟ مامان گفت: -سلام ننه، باید بریم؛ آقا سعید کار داره. ننه در حالی که سنجاق را به چارقد سفیدش میزد گفت: -حالا که خیلی زود! مامان تشک‌ها را روی هم گذاشت وگفت: -تا می‌آییم صبحونه آماده کنیم و بخوریم، وسط روز شده؛ بریم تا به گرما نخوریم؛ شماهم خیلی زحمت کشیدید. ننه لبی در هم کشید و سری کج کرد وگفت: -امید به خدا همه بلند شدیم، هرکدام تشک خود را روی شانه انداختیم و از نردبان پایین آمدیم. بابا کنار دیواری که تنور گلی قرار داشت، روی سه پایه‌ی نشسته بود و آتش را باد می‌زد. چشم او که به ما افتاد، گفت: -چه زود بیدار شدید؟ مامان کمی جلو رفت وگفت: -آقا سعید کجاست؟! بابا شروع به باد زدن آتش کرد وگفت: -با غلام رفت تا امام‌زاده و بیاد. به سمت ما نگاه کرد وگفت: -سارا برو کتری زغالی ننه رو بیار. دلم می‌خواست کمی رابطه خود را با بابا بهتر کنم که شاید اگر به خانه رفتم دعوا نکند؛ گفتم: -چشم بابا جون. تشک را در ایوان انداختم و به سمت انباری که وسایل به درد نخور را در آن گذاشته بودند دویدم. دور تا دور سفره نشسته بودیم، که بابا گفت: -آقا سعید، اگه شهر کار داری و نمیتونی بمونی، هر موقع می‌دونی ما آماده رفتنیم. آقا سعید نگاهی به ننه کرد وگفت: -من که خیلی دوست دارم اینجا بمونم و از مهمون نوازی ننه لذت ببرم، اما امشب دعوت شدیم، باید بریم. ننه خندید وگفت: -ما که کاری نکردیم، بازم بیایید اینجا، یه کلبه‌ی خرابه ناقابل. بابا روی پای خود کوبید وگفت: -خانما جمع و جور کنید تا بریم. سریع بلند شد و کیف دستی خود را جمع کردم و به اتاق برگشتم، ننه کنار در نشسته بود و به بیرون نگاه می‌کرد، تا چشم او به من افتاد گفت: -تو هم میری؟ کنارش رفتم وگفتم: -اره ننه برم، خیلی خوش گذشت، بازم میام. ننه سری تکان داد و به بابا نگاه کرد، گفت: -یونس