id 1057298203text not yet in the index
ممنونم ازتون🙏
کتابها فهمش ساده هست برای کسانی که تحصیلات آکادمیک روانشناسی ندارند؟
25 August 2026
گفتگوی فرويد ، روانکاوی و خودشناسی
Dₐᵣyₐtext not yet in the indexخواهش می کنم عزیزم
هر مطلبی خواستید سرچ کنید تو کانال احتمالا پیدا می کنید ، اگر نبود اعلام کنید من مطلب جدید میذارم🌻
Dₐᵣyₐممنونم ازتون🙏
کتابها فهمش ساده هست برای کسانی که تحصیلات آکادمیک روانشناسی ندارند؟
از پایه که شروع کنید بخونید، بله
هر کلمه ای خواستید سرچ کنید ما در مورد اون کلمه در نظریه فروید پست گذاشتیم.
سعی می کنم بزودی درسگفتار صوتی بذارم .
اگر درخواست و متقاضی زیاد باشه حتما اینکار و میکنم🌻🙏
26 August 2026
29 August 2026
Ссылка
click to show
click to show
🌿 روانآوا؛ جایی برای فهم بهتر خودمون و رابطههامون
اگر به روانشناسی فقط برای دانستنِ نظریهها علاقه ندارید و دوست دارید روانشناسی را در زندگی واقعی تجربه کنید، به روانآوا خوش آمدید. 🤍
در روانآوا دربارهی موضوعاتی صحبت میکنیم که هر روز با آنها درگیریم:
❤️ رابطه با همسر و پارتنر
👭 دوستیها و روابط بینفردی
👨👩👧 رابطه با فرزند
🧠 خودشناسی و رشد فردی
💔 تعارض، دلبستگی، خیانت، مرزها و امنیت در رابطه
📚 کتابها و مطالب روانشناسی کاربردی
هدفم اینه که کمکتون کنم خودتون و رابطههاتون رو بهتر بشناسید و روابطی امنتر و سالمتر بسازید. 🌱
اگر فکر میکنید این مطالب برای یکی از دوستانتون هم مفیده، لینک کانال رو براش بفرستید. 🤍
← ورود به روانآوا:
https://t.me/ravanshenasi_ravanava
✍️ الناز جلیلی
روانشناس و درمانگر
1.1K · سلام و درود دوستان
این لینک کانال جدید من هست.
خوشحال میشم عضو بشید.
مطالبش با مطالب کانال فروید متفاوته
🙏🌻🌱
714 · Видео
2054660.mp4 · 240.9 MB · click to show
2054660.mp4 · 240.9 MB · click to show
📺 گفتوگوی دکتر نیما قربانی با استاد ملکیان
🆔 @MalekianMedia
7.7K · 30 August 2026
¶مغز چگونه تصمیم میگیرد چه چیزی را به خاطر بسپارد؟
▪︎خواب چگونه در تثبیت حافظه نقش دارد؟
1/2
ما هر روز با حجم عظیمی از اطلاعات، تجربهها و رویدادها مواجه میشویم، اما بخش کوچکی از این اطلاعات در نهایت به خاطرات بلندمدت تبدیل میشوند. این مسئله یکی از پرسشهای اساسی در مطالعهٔ حافظه است: مغز چگونه تعیین میکند کدام تجربه ارزش حفظشدن دارد و کدامیک میتواند فراموش شود؟ پژوهشی از دانشگاه یورک، که در PLOS Biology منتشر شده، شواهد تازهای دربارهٔ سازوکاری ارائه میکند که به مغز کمک میکند در هنگام خواب، برخی خاطرات تازهآموختهشده را بیش از سایرین تقویت کند.
در این پژوهش، شرکتکنندگان هنگام بیداری یاد میگرفتند میان کلمات و تصاویر جدید ارتباط برقرار کنند و فعالیت مغزی آنان در جریان یادگیری، از طریق الکتروانسفالوگرافی، ثبت میشد. پژوهشگران دریافتند که شدت نوع خاصی از فعالیت عصبی، یعنی ریتم تتا (Theta rhythm، در بازهٔ ۳ تا ۸ هرتز)، در هنگام یادگیری با احتمال تقویت آن اطلاعات بهطور اختصاصی در خواب ارتباط دارد، نه با تحکیمی که ممکن است صرفاً در بیداری رخ دهد؛ به بیان دیگر، این برچسب عصبی بهطور گزینشی مسیر خواب را نشانه میرود. به این ترتیب، به نظر میرسد مغز هنگام شکلگیری یک تجربهٔ جدید، نوعی «برچسب عصبی» ایجاد میکند که میتواند در مرحلهٔ بعدی، یعنی هنگام خواب، به سیستم حافظه کمک کند تا مشخص کند کدام اطلاعات باید بیشتر پردازش و تثبیت شوند.
اهمیت این یافته در این است که خواب صرفاً دورهای منفعل برای استراحت مغز نیست. در جریان خواب، بهویژه در فرایند تثبیت حافظه (memory consolidation)، بازنماییهای عصبیِ شکلگرفته در زمان بیداری دوباره پردازش میشوند و برخی از آنها به حافظه پایدارتر تبدیل میشوند. یافته این پژوهش نشان میدهد که این پردازش احتمالا، کاملا یکسان و غیرانتخابی نیست؛ بلکه اطلاعاتی که هنگام یادگیری دارای الگوی عصبی مشخصتری بودهاند، از شانس بیشتری برای تقویت در خواب برخوردارند. پژوهشگران زنجیرهٔ این اثر را نیز مشخص کردند: شدت پاسخ تتا در هنگام یادگیری، میزان جفتشدگی میان نوسانات آهستهٔ خواب و دوکهای خواب (slow oscillation–spindle coupling) را در خواب پس از یادگیری پیشبینی میکرد، و این جفتشدگی، که پیشتر نیز بهعنوان یکی از همبستههای عصبیِ شناختهشده
1.3K · 2/2
اهمیت این سازوکار زمانی بیشتر آشکار میشود که بدانیم انتخاب اینکه چه چیزی حفظ شود و چه چیزی تضعیف یا فراموش شود، میتواند بر نحوه استفاده ما از گذشته برای هدایت رفتار آینده اثر بگذارد. اگر تجربهای که برای بقا، اهداف آینده یا وضعیت عاطفی فرد اهمیت بیشتری دارد با احتمال بالاتری تثبیت شود، حافظه میتواند مانند نوعی سیستم فیلتر عمل کند که از میان انبوه تجربههای روزانه، اطلاعاتی را برای استفادهٔ آینده برجسته میکند. بنابراین حافظه فقط ذخیرهٔ گذشته نیست؛ بخشی از سازوکار مغز برای آمادهسازی رفتار آینده است.
از سوی دیگر، همین قابلیت انتخابی میتواند در شرایط خاص پیامدهای نامطلوب نیز داشته باشد. اگر سیستمهای مربوط به توجه، اهمیتدهی عاطفی و تثبیت حافظه بهصورت نامتناسب عمل کنند، ممکن است برخی تجربههای منفی یا هیجانی بیش از اندازه در حافظه تثبیت شوند. به همین دلیل، شناخت سازوکارهایی که تعیین میکنند چه اطلاعاتی در خواب تقویت میشوند، میتواند برای مطالعهٔ برخی اختلالات روانشناختی نیز اهمیت داشته باشد. البته این پژوهش بهتنهایی نشان نمیدهد که چنین سازوکاری علت مستقیم اختلالات روانپزشکی است؛ بلکه مسیر احتمالی و قابل بررسیای را برای پژوهشهای آینده پیشنهاد میکند.
میتوان گفت: مغز در هنگام یادگیری، تنها اطلاعات را دریافت نمیکند؛ بلکه ممکن است از طریق الگوهای خاص فعالیت عصبی، برخی تجربهها را برای پردازش و تثبیت بعدی در خواب برجسته کند. ریتم تتا یکی از این سیگنالهای احتمالی است که میتواند میان مرحلهٔ یادگیری و مرحلهٔ تثبیت حافظه، از طریق پیشبینی جفتشدگی نوسان آهسته و دوک خواب، ارتباط برقرار کند. بنابراین آنچه صبح به یاد میآوریم، صرفاً محصول چیزی نیست که شب هنگام خواب اتفاق افتاده است؛ وضعیت مغز در لحظهای که تجربه را یاد میگیریم نیز میتواند تعیین کند که آن تجربه در آینده چه اندازه در دسترس حافظه باقی بماند.
البته باید در تفسیر این یافتهها محتاط بود. پژوهش حاضر بر اساس دادههای آزمایشگاهی، رابطهٔ میان فعالیت تتا در هنگام یادگیری و تقویت حافظه در خواب را بررسی میکند؛ بنابراین نباید از آن نتیجه گرفت که میتوان با مشاهده یک ریتم مغزی بهطور قطعی تشخیص داد یک خاطره «مهم» است یا اینکه مغز دقیقاً به یک شیوهٔ واحد تصمیم میگیرد چه چیزی را حفظ کند. پرسش مهمتر بر
1.5K · Видео
5.7 MB · click to show
5.7 MB · click to show
¶مغز چگونه تصمیم میگیرد چه چیزی را به خاطر بسپارد؟
مطالب مرتبط اول و دوم که به صورت ویدئو تهیه شده اند .
تهیه این ویدئو به لطف دوست عزیزم استاربوی صورت گرفته است.
Arva | Biological Science
1.6K · 31 August 2026
گاهی آنچه به شکل میل جنسی ظاهر میشود، فقط میل جنسی نیست.
فروید به ما یادآوری میکند که رفتار انسان همیشه به همان معنایی که در ظاهر دیده میشود محدود نیست؛ بخشی از انگیزههای ما میتواند در لایههای ناآگاه روان شکل بگیرد.
گاهی فرد وارد رابطهای جسمانی میشود، نه فقط برای لذت، بلکه برای تجربهی چیزی عمیقتر:
احساسِ خواستنیبودن، انتخابشدن، تأییدگرفتن یا فرار موقت از تنهایی.
در چنین شرایطی ممکن است «خواستنی بودن» با «دوست داشته شدن» اشتباه گرفته شود؛
و نزدیکی جسمانی، برای لحظاتی نقش چیزی را بازی کند که روان در جای دیگری جستوجو میکند: #امنیت، #تعلق و اطمینان از اینکه «برای کسی مهم هستم».
از نگاه روانکاوانه، مسئله لزوماً خودِ رفتار نیست؛ مهمتر این است که این رفتار چه نیازی را در روان ارضا میکند و چه چیزی را موقتاً خاموش میسازد.
شاید پشت بعضی انتخابهای عاطفی، پرسشی پنهان وجود داشته باشد:
«اگر کسی مرا نخواهد، آیا هنوز احساس میکنم ارزشمندم؟»
شناختن این پرسشها به معنای محکومکردن خود نیست.
اتفاقاً جایی برای تغییر آغاز میشود که بتوانیم بدون شرم بپرسیم:
«من در این رابطه فقط به دنبال لذت بودم، یا میخواستم چیزی را در خودم آرام کنم؟»
گاهی فهمیدنِ معنای پنهان یک انتخاب و رفتار، از سرزنشکردنِ آن انتخاب و رفتارمهمتر است.
✍️ الناز جلیلی | روانشناس و درمانگر
@elnaz_psy17
@sigmundfreud0098
870 · 2 September 2026
وقتی «مردانگی» باید دیده شود!
چرا بعضی مردان حاضر میشوند برای بزرگتر یا متفاوتتر دیدهشدنِ آلت تناسلی، حتی با وجود خطرهای جدی، سراغ تزریق ژل بروند؟
از نگاه روانکاوانه، گاهی مسئله فقط اندازه آلت نیست؛
مسئلهای عمیقتر پشت آن قرار دارد:
«آیا من به اندازه کافی مرد هستم؟»
در روانکاوی، بدن فقط یک واقعیت فیزیکی نیست؛ بدن میتواند تبدیل شود به جایی برای نمایشِ ارزشمندی، قدرت، جذابیت و هویت.
وقتی فرد ارزشمندی خود را بیش از حد به یک ویژگی بدنی گره میزند، ممکن است تغییر آن ویژگی را راهی برای ترمیمِ یک احساس عمیقتر بداند؛ مثلاً احساس ناکافیبودن، مقایسهشدن یا ترس از پذیرفتهنشدن.
در چنین شرایطی، حتی خطر هم ممکن است در برابر میلِ «کافی بودن» کوچک به نظر برسد.
اما یک نکته مهم:
هر کسی که چنین اقدامی انجام میدهد الزاماً دچار مشکل روانی نیست.
روانکاوی قرار نیست بگوید «این فرد مشکل دارد»؛ بلکه میپرسد:
«این تغییر بدن قرار است چه چیزی را در روان او ترمیم کند؟»
شاید چیزی که فرد میخواهد بزرگتر کند، آلت نیست؛
تصویری است که از خودش در ذهن دارد.
✍️ الناز جلیلی | روانشناس و درمانگر
@elnaz_psy17
@sigmundfreud0098
932 · id 1057298203وقتی «مردانگی» باید دیده شود!
چرا بعضی مردان حاضر میشوند برای بزرگتر یا متفاوتتر دیدهشدنِ آلت تناسلی، حتی با وجود خطرهای جدی، سراغ تزریق ژل بروند؟
از نگاه روانکاوانه، گاهی مسئله فقط اندازه آلت نیست؛
مسئلهای عمیقتر پشت آن قرار دارد:
«آیا من به اندازه کافی مرد هستم؟»
در روانکاوی، بدن فقط یک و
👌👌
3 September 2026
id 1057298203text not yet in the index
درمورد عاشق شدن چطور؟
یا بد اومدن یا خوش اومدن از کسی؟
یعنی اینها همش احساسات موقت و بی منطقی هست؟
6 September 2026
چرا در دل بحران جوک میسازیم؟
و چرا هگل این نوع شوخی را خطرناک میدانست؟
➕یک پدیدهی آشنا در روانشناسی جمعی ما مردم ایران اینست که معمولا در میانهی بحرانهای بزرگی مانند جنگ، سرکوب شدید، یا بحرانهای سیاسی، (بهخصوص وقتی اوضاع را از کنترل خود خارج میپنداریم)، شروع به شوخی و جوک ساختن و جوک گفتن در مورد وضعیت موجود میکنیم.
پدیدهای که بارها دیدهایم؛
ویدیوهای بامزه گرفته تا طعنهها، طنزها، و بازیهای زبانی با وحشتناکترین رخدادها.
این شوخیها در نگاه اول کمک میکنند که فشار روانی کمتر شود.
➕اما آیا کارکردشان (در ذهن پیچیدهی انسانی و در روانشناسی اجتماعی) فقط همین است؟
در بسیاری از موارد، این شوخیها نمونهای از (irony) به معنای دقیق کلمهاند؛ ذهن، با ساختن یک موقعیت طنزآمیز، خود را از واقعیتِ تلخِ اطرافش جدا میکند.
نوعی فاصلهگذاری میان «سوژه» و «امر واقع» اتفاق میافتد؛ گویی فرد میگوید: اینهمه فاجعه، اما من هنوز میتوانم به آن بخندم.
این فاصلهگذاری، احساس کاذبی از تسلط به انسان میدهد؛ انگار با نگاه از بالا، وضعیت را کوچکتر کردهایم.
اما فریب، درست همینجا آغاز میشود.
هگل در نقد (romantic irony) دقیقاً همین نقطه را هدف میگیرد. از نظر او، irony وقتی خطرناک میشود که فرد، با آفرینش ذهنی یا شوخی، از واقعیت فاصله بگیرد و وانمود کند که بر آن مسلط است؛ بیآنکه واقعاً تغییری در موقعیت پدید آمده باشد.
این نوع خنده، بهجای مشارکت واقعی در امر حقیقی، و تلاش برای کنترل و نجات، آن را به یک بازی ذهنی تقلیل میدهد، و به انسان در معرض خطر، توهم آزادی و قدرت میدهد.
نتیجه، چیزی نیست جز نوعی خلسه، نشئگی ذهنی لحظهای، و در نهایت خودفریبی زیباییشناسانه!
در نگاه هگل، آزادی نه در فرار از واقعیت، بلکه در روبهرو شدن با آن و پذیرش تعهد نسبت به آن معنا مییابد.
اما irony از این مسئولیت فرار میکند. شوخی، جای عمل را میگیرد. خنده، جای مواجهه را. و همین، به تدریج ما را از اخلاق، از حقیقت، و از امکان تغییر دور میکند.
جوک ساختن در بحران، و شوخی با آن، اگرچه به لحاظ روانی و در کوتاه مدت نجاتبخش است. اما وقتی بدل به ابزار فاصلهگیری و فریب ذهنی شود، نه فقط کمکی نمیکند، بلکه ما را به تماشاگران/قربانیان بیتفاوت بدل میسازد. تماشاگرانی قربانی، که میخندند، تا فراموش کنند ک
905 · id 1057298203چرا در دل بحران جوک میسازیم؟
و چرا هگل این نوع شوخی را خطرناک میدانست؟
➕یک پدیدهی آشنا در روانشناسی جمعی ما مردم ایران اینست که معمولا در میانهی بحرانهای بزرگی مانند جنگ، سرکوب شدید، یا بحرانهای سیاسی، (بهخصوص وقتی اوضاع را از کنترل خود خارج میپنداریم)، شروع به شوخی و جوک ساختن و جوک گفتن
این دقیقاً مکانیسم ناخودآگاه هست که در بعضی جوامع دیده میشود در کوره های آدم سوزی نیز یهودی ها بدترین روزها رو با شوخی با همدیگر میگذراندند . در غیر اینصورت انسان دچار فروپاشی روانی میشه
id 1057298203چرا در دل بحران جوک میسازیم؟
و چرا هگل این نوع شوخی را خطرناک میدانست؟
➕یک پدیدهی آشنا در روانشناسی جمعی ما مردم ایران اینست که معمولا در میانهی بحرانهای بزرگی مانند جنگ، سرکوب شدید، یا بحرانهای سیاسی، (بهخصوص وقتی اوضاع را از کنترل خود خارج میپنداریم)، شروع به شوخی و جوک ساختن و جوک گفتن
خروجی هگل شد نازیسم. خیلی جدی گرفتن هگل، تصویر کلی زندگی رو تبدیل به یک تراژدی مسخره میکنه. باید بتوان به تمام جزئیات خندید تا بیگ پیکچر رو جدی گرفت.
8 September 2026
id 1057298203چرا در دل بحران جوک میسازیم؟
و چرا هگل این نوع شوخی را خطرناک میدانست؟
➕یک پدیدهی آشنا در روانشناسی جمعی ما مردم ایران اینست که معمولا در میانهی بحرانهای بزرگی مانند جنگ، سرکوب شدید، یا بحرانهای سیاسی، (بهخصوص وقتی اوضاع را از کنترل خود خارج میپنداریم)، شروع به شوخی و جوک ساختن و جوک گفتن
اگر این مکانیسم روانی وجود نداشت نسل بشر تا حالا منقرض شده بود
9 September 2026
💜 دورهمی روانشناسی؛ یک گفتوگوی متفاوت
قراره دور هم جمع بشیم، درباره خودمون، تجربههامون و دغدغههای روانیمون حرف بزنیم و در کنار اون، کتاب «شفای زندگی» رو با هم مرور و درباره مفاهیمش گفتوگو کنیم.
فضا صمیمی و شبیه یک گروهدرمانی تعاملی و این جلسه بصورت حضوری در تهران خواهد بود.🌱
اگر دوست داری در این دورهمی همراه ما باشی، به
@elnaz_psy17
پیام بده تا در صورت تشکیل گروه، روز و ساعت جلسه رو اعلام کنم.
729 · 10 September 2026
به مناسبت ۱۰ سپتامبر؛ روز جهانی پیشگیری از خودکشی
فروید در مقالهی «سوگ و مالیخولیا» (۱۹۱۷)، در بررسی مالیخولیا به نکتهای بنیادین اشاره میکند:
در برخی وضعیتهای روانی، خشم و پرخاشگریای که در اصل متوجه یک ابژهی ازدسترفته یا ناامیدکننده بوده، میتواند به سوی خود فرد برگردد.
در این نگاه، خودکشی را نمیتوان صرفاً میل ساده به «مردن» دانست. گاهی آنچه در سطح ناهشیار رخ میدهد، پیچیدهتر است؛ بخشی از فرد میخواهد از رنجی غیرقابلتحمل رها شود، بخشی دیگر ممکن است خشم خود را علیه خویشتن به کار گیرد، و گاه مرز میان «میخواهم بمیرم» و «دیگر نمیتوانم با این شکل از زندگی ادامه دهم» آنقدر درهمتنیده میشود که فهم آن بدون توجه به تاریخچهی روابط، فقدانها و تعارضهای فرد دشوار است.
فروید بعدها در «فراسوی اصل لذت» (۱۹۲۰)، مفهوم غریزهی مرگ یا Thanatos را مطرح کرد؛ مفهومی که در نظریهی او در برابر نیروهای زندگی و پیوند قرار میگیرد.
با این حال، روانکاوی خودکشی را به یک علت واحد فرو نمیکاهد.
پیشگیری، پیش از آنکه تلاش برای متقاعد کردن فرد به «مثبت فکر کردن» باشد، گاهی یعنی بتوانیم لحظهای کنار رنج او بایستیم؛ بدون قضاوت، بدون ترساندن و بدون کوچک شمردن دردش.
✍️ الناز جلیلی | روانشناس و درمانگر
@elnaz_psy17
@sigmundfreud0098
869 · 17 September 2026
«آنچه از روی عشق انجام میشود، همواره فراتر از نیک و بد است.»
— فریدریش نیچه
📚 فراسوی نیک و بد، بند ۱۵۳
429 · 19 September 2026
『 هر خواستنی توانستن نیست 』
❒ عبارتِ «خواستن توانستن است» در زمرهٔ آن دسته از جملاتِ اقناعی قرار میگیرد که به سببِ سادگیِ صوری و بارِ عاطفیِ مثبت، به سرعت در فرهنگِ عامه و حتی برخی رویکردهایِ روانشناسیِ خودیاری رسوخ کرده است. اما یک انسان آگاه، پیش از هرگونه پذیرشی، این جمله را به مثابهٔ یک دادهٔ پدیدارشناختی بررسی میکند: آیا تجربهٔ زیستهٔ انسانها با این گزاره همخوانی دارد؟
✍پاسخِ پدیدارشناختی، منفی است. ما پیوسته با شکافِ میان «افقِ خواسته ها» و «دامنه ی تواناییها» مواجهیم. این شکاف، نه نقصِ انسان، که ذاتِ زیستِ محدودِ او در جهانی است که همواره از پیشِ دستِ او ساخته نشده.
❒ بازتعریف «خواستن» از منظر پدیدارشناسی
🌱«خواستن» در فلسفهٔ پدیدارشناسی (از هوسرل تا سارتر) یک آهنگِ وجودی است، نه یک فرمان روانی. وقتی میگوییم «میخواهم»، در واقع داریم از «فقدانی» سخن میگوییم که التیام آن را در آینده جستجو میکنیم. اما این التیام، هیچگاه با خودِ «آهنگ» حاصل نمیشود؛ چراکه:
● خواستن، امری درونی و آنی است.
● توانستن، امری بیرونی، زمانمند و انباشتی است.
سارتر میگوید: «انسان محکوم به آزادی است.» اما او در همانجا هشدار میدهد که این آزادی، یعنی مسئولیتِ انتخابِ روشِ مواجهه با محدودیتها، نه یعنی قدرتِ مطلقِ دگرگون سازیِ جهان.
❒ نقدِ اخلاقیِ شعارِ «خواستن توانستن است»؛جامعه ای که این جمله را تقدیس میکند، در واقع:
● نقشِ سرمایهٔ فرهنگی (بر اساس نظریهٔ بوردیو) را نادیده میگیرد.
● تأثیرِ پیشینیِ ساختارهای اقتصادی سیاسی بر کنشِ فردی را انکار میکند.
و بارِ شکست را به دوشِ «ارادهٔ ناقص» فرد می اندازد، در حالی که اغلب، شکست حاصلِ نبودِ امکانات عینی است.
🧠 از دیدگاهِ روانکاویِ لکانی، «خواستن» همواره خواستِ «دیگریِ بزرگ» است؛ یعنی ما چیزی را میخواهیم که فرهنگ، خانواده یا نظامِ اجتماعی به ما القا کرده که «ارزشِ خواستن» را دارد. اما تواناییِ تحقق، درگیرِ امر واقعیِ بیرونی است که هیچ نمادپردازی آن را در بر نمیگیرد. پس بسا کسی چیزی را میخواهد که اصلاً متعلق به سرشتِ وجودیِ او نیست؛ او خواستِ دیگری را میخواهد، نه خواستِ خویش را.
❒ «خِرد عملی» در برابر «شورِ نظری»: در اخلاقِ ارسطویی، «خواستن» با «اپیتومیا» (شوق) همنشین است، اما «توانستن» با فرونسیس (خردِ عملی یا تدبیرِ حکیمانه).
تفاوت
244 ·