دیالوگ آزاد

استیصال اراذل و اوباش در لجن ‌پراکنی علیه کمونیسم چپ لجن‌ پراکنی علیه کمونیست‌ها، پدیده تازه‌ای نیست. پخش دروغ، تهمت و جعل واقعیت علیه کمونیست‌ها سابقه‌ ای به قدمت خود جنبش کمونیستی دارد. در زمان مارکس، هنگامی که مخالفان نتوانستند او را با نقد نظری و سیاسی خاموش کنند، «آقای فوگت»، که از با سوادترین و به‌ اصطلاح محترم ‌ترین مخالفان او بود، جسارت یافت تا رسماً و با نام خود به تخریب و لجن‌ پراکنی علیه مارکس روی آورد، که حاصلش شد کتابی تحت عنوان «آقای فوگت». هنوز هم جانورانی پیدا می‌شوند که لنین را جاسوس آلمان معرفی می‌ کنند. تاریخ جنبش کمونیستی مملو از چنین نمونه‌هایی است. لجن ‌پراکنی علیه کمونیسم چپ نیز از همین منطق پیروی می‌کند. تفاوت امروز در شکل و ابزار آن است. این ‌بار پشت اسامی گوناگون در فضای مجازی، انبوهی از جملات نا منسجم، انشاهای بی ‌ربط، توهمات سیاسی، دروغ‌ های شاخدار و اتهامات بی ‌پایه و در یک کلام با «کف دهان» رو به ‌رو هستیم. کاربرانی که حتی از حداقل انسجام منطقی و توانایی بیان یک استدلال روشن برخوردار نیست، قادر نیستند حتی یک جمله را درست بنویسند. چنین اوباشی در گروه‌های سیاسی‌ای که از حداقل اصول و پرنسیپ‌ های سیاسی برخوردار باشند، جایی برای عرض‌ اندام ندارند. اما در گروه‌های ضد کمونیستی‌ای مانند «خوشه‌های خشم»، که به‌ خاطر منافع حقیر ضد کمونیستی خود برای چنین عناصری میدان فراهم می ‌کنند، همین اوباش ‌گری سیاسی به ابزار لجن پراکنی به کمونیست‌ها تبدیل می ‌شود. به قول فروغ فرخزاد: «هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می‌ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد.» و از جویبار لجن ‌پراکنی نیز، هر اندازه هیاهو و کف بیشتری بر سطح آن باشد، نقدی جدی و مرواریدی صید نخواهد شد.

🔴 فیلد مارشال رضایی : اگه آمریکا به جنوب حمله کنه برق جنوبو قطع میکنیم چون اگه برق قطع شه آمریکا دیگه نمیتونه حمله کنه. • @BiPrdeh

🔴 عراقچی: خون به ناحق ریخته‌شده رهبری را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم. پ.ن: برای چی مذاکره میکنید پس. • @BiPrdeh

🔻اگر قرار است بنزین را به قیمت جهانی بفروشید، اول خودرو را هم به قیمت جهانی بفروشید! نمی‌شود خودرو را با قیمت‌های نجومی به مردم قالب کرد، پول چند دهه بنزین را از جیب‌شان پیش‌پیش گرفت، بعد نوبت بنزین که رسید ناگهان «قیمت جهانی» یادتان بیفتد این اسمش اصلاح اقتصادی نیست؛ غارتگری‌ است @NinaYevsky2

چرا «محصول» جمهوری اسلامی را به فرزندتان نفروختید؟ عروس خانم ابتکار که اقامت دائمش در آمریکا لغو شده، وکیلی حرفه‌ای گرفته و از دولت آمریکا شکایت کرده، به این امید که اقامتش برگردد و غرامتش را از اموال بلوکه بگیرد. او نامه‌ای خطاب به مردم آمریکا نوشته: من عاشق آمریکا هستم، فرزندانم فارسی بلد نیستند، و مادرشوهرم در اشغال سفارت آمریکا فقط مترجم بود. استدلال نامه و وکیل ایشان این است که فرزندان نباید به‌جای والدین مجازات شوند. استدلالی که در ذاتش درست است؛ او معتقد است وکیلش بر همین اساس خواهد بُرد و غرامت را از اموال بلوکه‌ی ایران خواهد گرفت. اتفاقاً همین منطق خوبی است برای شروع یک بازخواستِ تاریخی. خانم ابتکار، آقای لاریجانی، روحانی، خاتمی، ظریف، هاشمی و دیگر سران نظام، دیگر سؤال این نیست که چرا فرزندان شما زندگی در آمریکا و اروپا را ترجیح دادند. این سؤال کهنه شده است. سؤال جالب‌تر این است: چرا وقتی به خانواده‌های «سازندگان جمهوری اسلامی» می‌رسیم، می‌بینیم خودشان حاضر نشده‌اند در «آینده‌ای» که برای دیگران ساخته‌اند زندگی کنند؟ این بحث آمریکا یا مهاجرت نیست. حتی ریاکاری هم نیست. بحثی عمیق‌تر است. سؤال تاریخی این است: چرا شما از «محصول» خودتان استفاده نکردید؟ کشوری مبتنی بر ایدئولوژی خود ساختید و وقتی نوبت به عزیزترین آدم‌های زندگی‌تان رسید، آنها را از نتیجه‌ی همان «محصول» دور کردید. صادقانه‌ترین داوری درباره‌ی جمهوری اسلامی در تاریخ، نه داوری مخالفانش خواهد بود، نه گزارش سازمان‌های حقوق بشری، نه تحلیل اقتصاددانان، بلکه در انتخاب خانواده‌ی خودِ سازندگانش است. برای مردم انواع آرمان‌ها را انتخاب کردند و برای فرزندشان «واقع‌بینی» . برای مردم کاخ‌های بهشت در آسمان، برای فرزندانشان، خانه روی زمین. بله می‌شود برای مردم از «مقاومت» گفت، اما خب برای فرزند باید دانشگاه انتخاب کرد. برای مردم می‌شود از «فضیلتِ رنج» گفت، اما وقتی پای بچه‌ی خودت وسط باشد، رنج فضیلت نیست. و همین‌جاست که انتخاب فرزندانتان از ۴۷ سال سخنرانی شما راستگوتر می‌شود. حال بنا بر بنا بر منطق وکیل صدهزار دلاری عروس خانم ابتکار، می‌پرسیم: اگر فرزند نباید تاوان تصمیم والدینش را بدهد، چرا فرزندان ما باید می‌دادند؟ چرا نیکایی که در ۱۳۸۴ به دنیا آمده بود، باید هزینه‌ی تصمیمی را می‌داد که در ۱۳۵۸ نگرفته بود؟