Dialogues teach the greatest lessons

در چشمانت چیزی‌ست که آدم را به ماندن وسوسه می‌کند، حتی وقتی می‌داند سهمش از تو فقط تماشای رفتنت است.

بعضی آدم‌ها را هرچه بیشتر نوازش کنی، بی‌رحمانه‌تر پا روی دستت می‌گذارند.

هیچ‌وقت از خودت پرسیدی چرا هرچی بهت نزدیک‌تر شد، بیشتر زخمی شد؟

شاید هنوز هم فکر می‌کنی همه‌ی اون زخم‌ها، اتفاقی بودن.

تو بهم زخم می‌زدی و بعد طوری نوازشش می‌کردی انگار خودت بیشتر از همه از دردش می‌ترسیدی.

آدم بخشنده ای ام. هزاربار می‌بخشمت و یک روز از رنگ لباست خوشم نمیاد و می‌رم؛ هیچوقت قرار نیست بفهمی بخاطر لباست نبوده.

بهشت من همیشه بوی خون می‌داد؛جایی که گل‌ها از میان زخم‌ها می‌روییدند و آرامش، رنگ چیزی را داشت که زیادی درد کشیده بود. تو آنجا ایستاده بودی و من، با تمام ویرانی‌ام، فکر می‌کردم شاید این همان بهشتی‌ست که همیشه دنبالش می‌گشتم؛ غافل از اینکه بعضی بهشت‌ها فقط جهنم‌هایی هستند که یاد گرفته‌اند زیبا به نظر برسند.

صدایش یک جور غمِ آرام در خود دارد، انگار خودِ صدا هم از صاحبش خسته‌تر است.

من خانه‌ای پیدا نکردم؛ پس خودم را به چیزی تبدیل کردم که بتواند بدون خانه زنده بماند.

تو مرا نشکستی؛ فقط ثابت کردی آن قسمت از من که هنوز به آدم‌ها اعتماد می‌کرد، چقدر ساده‌لوحانه زنده مانده بود.

بزرگ شدم، اما آن بچه هنوز هر بار صدای قدمی را می‌شنود، فکر می‌کند شاید این بار پدر آمده باشد.

بدترین چیز درباره تاریکی این نیست که واردش بشی؛ اینه که یه روز چراغ رو روشن کنی و ببینی تمام این مدت تاریکی از بیرون نبوده، از خودت شروع شده بوده.

می‌روم، بی‌آنکه چیزی از کسی کم شود.