گروه “مجله بین الملل”

👆 . #ناحقیقت حقیقتِ دیگری نیست؛ نپذیرفتنِ حقیقت به‌مثابه ابزارِ مالکیتِ واقعیت. (ص ۴/ ۴) ۱۴- «ما مستبدیم» استبداد فقط نام یک حکومت نیست. استبداد می‌تواند یک منش باشد: تحمیل نظر خود بر دیگری؛ نپذیرفتن مخالفت؛ خود را همیشه محق دانستن؛ ناتوانی از عذرخواهی؛ تبدیل گفت‌وگو به خطابه؛ تبدیل نقد به دشمنی؛ و تبدیل باور شخصی به باید عمومی. از این منظر، جامعه‌ای که از یک دیکتاتور رهایی پیدا می‌کند، لزوماً از استبداد رها نشده است. اگر همان انسان‌ها همچنان: رهبری را می‌پرستند، اطاعت را فضیلت می‌دانند، مخالف را دشمن می‌پندارند، و صاحب حقیقت را سزاوار فرمان‌روایی می‌دانند، دیکتاتور ممکن است تغییر کند، اما منطق استبداد باقی می‌ماند. بنابراین مسئله فقط «دیکتاتور بد» نیست؛ مسئله، فرهنگ استبدادی است. و حقیقت‌پنداری می‌تواند یکی از مهمترین منابع تغذیه‌ی این فرهنگ باشد. ۱۵- پادزهر چیست؟؛ پادزهر حقیقت‌پنداری، جهل نیست؛ فروتنی معرفتی است. یعنی: -من می‌توانم بدانم، اما ممکن است اشتباه کنم. -من می‌توانم استدلال کنم، اما استدلال من پایان گفت‌وگو نیست. -من می‌توانم شواهد بیشتری داشته باشم، اما صاحبِ واقعیت نیستم. -من می‌توانم دیگری را آگاه کنم، اما نارواست به نام آگاهی، اراده‌ی او را تصاحب کنم. -من می‌توانم راهنمایی کنم، اما هدایتِ‌دیگری را حق طبیعی خود ندانم. این نوع فروتنی، ضعف نیست. برعکس، یکی از پایه‌های آزادی است. زیرا کسی که خود را مالکِ‌حقیقت نمی‌داند، ناچار نیست دیگری را تابعِ‌خود کند. ۱۶- از مالکیت حقیقت تا آزادی انسان؛ انسان آزاد انسانی نیست که هیچ باوری نداشته باشد. انسان آزاد انسانی است که باورهای خود را قابل نقد، قابل اصلاح و قابل گفت‌وگو بداند. آزادی اندیشه یعنی امکان داشتن فهم متفاوت. آزادی بیان یعنی امکان بیان آن فهم. و دموکراسی یعنی امکان زیستن انسان‌های متفاوت در کنار یکدیگر، بدون اینکه یکی برای دیگری مدعی مالکیت حقیقت شود. از این منظر، مسئله‌ی دموکراسی فقط صندوق رأی نیست. دموکراسی، پیش از آنکه شکل حکومت باشد، شیوه‌ی رابطه‌ی انسان‌ها با یکدیگر است. جامعه‌ی دموکراتیک جامعه‌ای است که در آن هیچ‌کس به صرف ادعای دانستن، صاحب حق فرمان‌روایی بر دیگری نمی‌شود. 〰〰 جمع‌بندی واقعیت، آن چیزی است که هست. انسان آن را می‌بیند، تجربه می‌کند، درباره‌اش می‌اندیشد و از آن فهم‌های

https://kar-online.com/119116/ سازمان فداييان خلق ايران (اكثريت) برگزار می‌کند:در کلاب هاوس، با حضور:🔘 زهره تنکابنی🔘 ماریه دانیالی🔘 شهین دوستدار🔘 علیرضا رجایی🔘 سعید شاهسوندی🔘 مناف عماری🔘 امیرمصدق کاتوزیان🔘 مناف عماریزمان:یک‌شنبه ١۵ شهریور ۱۴۰۵ (۶ سپتامبر ۲۰۲۶)ساعت:۲۱ به وقت ایران (۱۹:۳۰ به وقت اروپای مرکزی)آدرس کلاب‌هاوس: ...

🌿🌿🌿 اسطوره؛ دروغی که در جامه‌ی حقیقت، واقعیت را مصادره می‌کند. (ص۵/۱) ✍#ن_نعمت‌زاده ت؛ ۱۱شهریور ۴۰۵ انسان پیش از آنکه درباره‌ی جهان بیندیشد، در جهان زندگی می‌کند؛ می‌خورد، می‌آشامد، می‌گرید، می‌خندد، می‌خوابد، کار می‌کند، دوست می‌دارد، بیمار می‌شود، بهبود می‌یابد، پیر می‌شود و... سرانجام می‌میرد. برای انجام هیچ‌یک از این کارها، لازم نیست ابتدا درباره‌ی «معنای هستی» نظریه‌ای بسازد یا برای زندگی خود اسطوره‌ای بیافریند. زندگی، پیش از هر روایت و نظریه‌ای، جاری است. انسان البته آزاد است خیال کند؛ آزاد است آرزو کند؛ آزاد است داستان بسازد، شعر بگوید، افسانه بیافریند و جهانی را در ذهن خود تصور کند که در جهان بیرونی وجود ندارد. اینها نه‌تنها اشکالی ندارند، بلکه بخشی از توانایی شگفت‌انگیز انسان‌اند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که آنچه در ذهن ساخته شده، دیگر به‌عنوان خیال و روایت شناخته نشود؛ بلکه جای واقعیت بنشیند. اسطوره دقیقاً از همین‌جا مسئله‌ساز می‌شود: روایتی ساخته‌شده است که از وضعیت روایت فراتر رفته و خود را به جای واقعیت نشانده است. اسطوره، هنگامی که از مرز روایت عبور می‌کند، دیگر فقط یک داستان نیست؛ ادعای واقعیت می‌کند. و هنگامی که این ادعا پذیرفته می‌شود، انسان به‌جای آنکه واقعیت را ببیند، واقعیت را از پشت روایت می‌بیند. مسئله، وجود خیال نیست؛ مسئله، جعل واقعیت به‌وسیله‌ی خیال است: ۱- خیال، روایت و دروغ؛ هر خیال، دروغ نیست. هر داستانی، دروغ نیست. هر افسانه‌ای، دروغ نیست. انسان می‌تواند تخیل کند و کاملاً آگاه باشد که در حال خیال‌پردازی است. می‌تواند داستانی بسازد و هیچ‌گاه ادعا نکند که آن داستان واقعاً رخ داده است. حتی می‌تواند از داستان و افسانه برای بیان یک احساس، یک آرزو یا یک تجربه‌ی انسانی استفاده کند. مرز دروغ جای دیگری است: دروغ از جایی آغاز می‌شود که آنچه ساخته شده، به‌عنوان آنچه واقعاً وجود داشته یا دارد عرضه شود و "ساخته‌بودگی" آن عامدانه پنهان گردد. از این منظر، دروغ فقط سخن خلاف واقع نیست؛ گاهی ساختن تصویری خلاف واقع و نشاندن آن به جای واقعیت است. اسطوره، هنگامی که به حقیقت‌نمایی می‌رسد، دقیقاً چنین می‌کند؛ آنچه ساخته‌شده بود، خود را «یافته‌شده» معرفی می‌کند؛ آنچه روایت شده بود، «واقعیت» جلوه می‌کند؛ و آنچه باید موضوع پرسش باشد، به موضوع پرستش و

https://kar-online.com/119173/ فرهاد آزاد: تجربه سال‌های اخیر در سیر تحولات این جنبش‌ها، در چهار کشور محل استقرار آن‌ها، بر این واقعیت استوار است که استقلال و جدایی آن‌ها از دولت‌های مرکزی، نه ممکن و نه حتی به سود آن‌هاست و این روند در ایران با توجه به سطح و میزان درهم‌آمیختگی تاریخی، فرهنگی، از امکان تحقق به مراتب کمتری برخوردار است

🔵 چند کلمه حرف حساب: چند سوال از سران سه قوه که مانند همیشه بی‌جواب می‌ماند اگر تروریست‌ها مردم را کشتند، چرا شما پول تیر می‌گیرید؟ اگر تروریست‌ها مردم رو کشتند، چرا پخش فیلم کشتار را جرم اعلام کردید؟ بگذارید فیلم‌ها پخش بشود تا تروریست‌ها شناسایی بشوند اگر تروریست‌ها مردم را کشتند چرا همه را شهید اعلام نکردید؟ چرا در کل کشور فقط برای کمتر از ۲۰۰ نفر مراسم تشییع برگزار کردید؟ اگر تروریست‌ها مردم را کشتند چرا اینترنت را قطع کردید؟ چرا از پخش شدن اخبار می‌ترسید؟ اگر تروریست‌ها مردم را کشتند، چرا شما کنار مردم نیستید؟ چرا از مردم می‌ترسید؟ اگر تروریست ها مردم را کشتند چرا پزشکان و کادر درمان که کمک کردند را دستگیر کردید ؟ اگر تروریست‌ها مردم را کشتند سیستمهای امنیتی و شورای عالی امنیت به عنوان مسئول امنیت کشور کجا بودند؟ چرا از قبل اعلام نکردند؟ اینهمه تروریست در ۱۶۰ شهر کشور پخش میشدند و اسلحه داشتند؟ چرا بعد از آن تعدادی را دستگیر و علنی محاکمه نکردید که به مردم ثابت شود که راست میگویید؟ اگر تروریست ها مردم را کشتند چرا عزای عمومی اعلام نکردید؟ و اگر اینهمه تروریست در کشور هست چرا به تجمعات طرفداران حاکمیت هیچ حمله ای نمی‌کنند؟ #تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

https://kar-online.com/119244/ فوکو مدام شکایت میکرد که قدرت و مکانیسم سلطه همه جوانب زندگی انسان را احاطه نموده. در مقابل داشتن انتظار هویت ثابت از انسان، باید مقاومت نمود چون زندگی یک هنر است و مدام تغییر میکند، و امروز انسان باید با فردای او فرق داشته باشد، عادت های فکری و عملی را باید کنار گذاشت و نباید اجازه داد که دیگران یا دولت برانسان سلطه داشته باشند یا حکومت کنند.....

. ✅ مدرسه باز است ولی همه کچل‌اند ایرج پزشکزاد روزنامه نگار و نویسنده معروف سالها قبل نوشته است: من در کلاس سوم دبستان که درس میخواندم شاگرد بسیار درسخوان و تر و تمیز و منظمی بودم. یک روز مدیر مدرسه، من و سه - چهار دانش آموز دیگر که مثل من شیک و تر و تمیز بودند را صدا کرد پرونده‌مان را زیر بغلمان گذاشت و از مدرسه اخراجمان کرد.! شب گریه کنان جریان را به پدرم گفتم، فردا صبح پدرم دستم را گرفت و به مدرسه برد و با عصبانیت از مدیر مدرسه علت اخراج مرا پرسید.! مدیر گفت: چون بچه‌های این مدرسه همه به بیماری کچلی مبتلا هستند از مرکز دستور داده‌اند برای اینکه بچه‌های سالم، مبتلا به کچلی نشوند هر بچه کچلی که در مدرسه هست اخراج کنیم.! پدرم گفت: اما پسر من که کچل نیست.! مدیر مدرسه گفت : بله منم میدانم پسر شما کچل نیست اما اگر قرار بود کچل ها را از مدرسه اخراج کنیم باید درِ مدرسه را می بستیم.! این بود که چهار- پنج بچه‌ای که کچل نبودند را اخراج کردیم تا مدرسه تعطیل نشود.! تحلیل مدیریتی این داستان طنزآمیز و در عین حال تلخ، فراتر از یک خاطره است، یک مدل تحلیلی برای درک وضعیت‌های بحرانی در ساختارهای مدیریتی و سیاسی است. وقتی «اقلیت سالم» قربانی «اکثریت فاسد» می‌شوند. داستان «اخراج غیرکچل‌ها» از مدرسه، نمادی است از آنچه در علم سیاست و مدیریت "وارونگی ساختاری" نامیده می‌شود. در مدیریت استاندارد، هدف حذف "عنصر فاسد" برای نجات "کل سیستم" است اما وقتی فساد یا ناکارآمدی از حد آستانه بگذرد و فراگیر شود، مدیران ضعیف برای حفظ ظاهرِ سازمان (باز نگه داشتن درِ مدرسه)، صورت‌مسئله را پاک می‌کنند.در این حالت، سیستم به جای اصلاح خود، به «پاکسازی معکوس» دست می‌زند.یعنی هر چه که با بدنه فاسد، ناهمگون باشد (شفافیت، صداقت، تخصص) را اخراج می‌کند تا تنش داخلی از بین برود.زیرا اگر فاسدها بروند، دیگر کسی برای کار کردن نمی‌ماند، پس بهتر است «سالم‌ها» بروند تا تضاد و رسوایی سیستم آشکار نشود. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که در آن «فساد» به یک «هنجار» تبدیل شده و «سلامت» به یک ناهنجاری تغییر ماهیت می‌دهد و از طرفی در عرصه سیاست، استراتژی «خالص‌سازی» یا «یکدست‌سازی» که پزشکزاد با ظرافت به آن اشاره می‌کند، منجر به فرار مغزها و سرمایه‌ها می‌شود. پیامد چنین رویکردی در جامعه‌، که برای تعطیل نشدن مدرسه‌اش، فر