گروه تبادل نظر سیاسی و اجتماعی

#جنگ 🔴 ادعای مایک جانسون رئیس مجلس نمایندگان آمریکا: انتظار داریم وارد مرحلۀ جدیدی از جنگ با ایران شویم. نمی‌توان به ایرانی‌ها پشت میز مذاکره اعتماد کرد @IranViewPlus @IranView24

شمارو بخدا ميشه يه لحظه بخوانين🖤🙏براى شيرخشک بچه ام نيازمند كمک هستم از غروب چیزی نداره بی تابی ميكنه آب جوش براش شيرين كردم امشب رو صبح كنه اما مرييضه يكم ميخوره زرد آب استفراغ شون ميكنه.اگه عزيزى صدقه داشته باشه ميشه يااری كنه الهی هر خواسته از خدا دارين مستجاب شدنش رو ببينيد6037.7014.4887.0763

🔍 همه آنچه درباره کنوانسیون خزر باید بدانید؛ چرا سهم ایران از نفت خزر صفر است؟ 📌 تاریخچه حاکمیت حقوقی ایران بر خزر 🔻 مبنای حقوقی خزر تا سال ۱۹۹۱ دو سند بود: عهدنامه مودت ۱۹۲۱ و قرارداد بازرگانی-دریانوردی ۱۹۴۰ میان ایران و شوروی. 🔻 این اسناد صراحتا درباره تقسیم بستر دریا یا درصد مالکیت چیزی نمی‌گویند؛ اما در فصل ۱۱ عهدنامه ۱۹۲۱ واژه «بالسویه» (به‌طور مساوی) برای حق بهره‌برداری از آب‌های سرحدی بین ایران و شوروی به کار رفته است. 🔻 از همین جا دکترین حقوقی ایران بعد از فروپاشی شوروی شکل گرفت: نظام «کاندومینیوم» یا حاکمیت مشاع یعنی جز یک منطقه انحصاری مشخص برای هر کشور، بقیه دریا در بهره‌برداری مشترک همه بماند. 🔻 بر همین مبنا، دیپلماسی ایران سال‌ها روی تقسیم مساوی به ۵ سهم ۲۰ درصدی پافشاری کرد که در کنوانسیون خزر نیز مطرح شد. ظریف بعدها گفت بحث ۵۰ درصد حق ایران از ابتدا مبنای حقوقی نداشت، چون آن دو قرارداد اصلا مالکیت دریا را تعیین نمی‌کرده و فقط درباره حق کشتی‌رانی بوده است. 📌 ۱۳۹۷ چه اتفاقی افتاد؟ ۲۱ مرداد ۱۳۹۷، در آق‌تائوی قزاقستان، پس از ۲۶ سال مذاکره، پنج رئیس‌جمهور (روحانی، پوتین، نظربایف، علی‌اف، بردی‌محمدوف) کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر را امضا کردند. این سند عملا روح دکترین «مشاع بودن» را کنار گذاشت و منطق نزدیک به «دریاهای آزاد» را جایگزین کرد. 🔻 سهم ۵۰ یا ۲۰ درصدی ایران دیگر در هیچ سندی به‌رسمیت شناخته نشد و موقعیت چانه‌زنی ایران از حالت تهاجمی به مدافعانه تنزل کرد. همان روزها موجی از انتقادات در فضای مجازی راه افتاد و بعدها برخی رسانه‌ها این سند را «ترکمانچای جدید» خواندند. 📌 مفاد اصلی کنوانسیون 🔹 آب‌های سرزمینی: ۱۵ مایل دریایی، حاکمیت کامل 🔹 منطقه انحصاری ماهیگیری: ۱۰ مایل دیگر (جمعا ۲۵ مایل ≈ ۴۶ کیلومتر) 🔹 مابقی سطح آب: پهنه مشترک، دریانوردی آزاد برای هر پنج کشور 🔹 بستر و زیربستر (نفت و گاز): جدا از سطح آب، واگذار به توافقات دوجانبه/سه‌جانبه آینده 🔹 خط لوله و کابل (ماده ۱۴): فقط رضایت کشوری که بستر از قلمروش می‌گذرد لازم است، نه اجماع همه، راهی که پیش‌تر خط لوله ترانس‌خزر ترکمنستان-آذربایجان و پروژه‌های نفتی قزاقستان-روسیه را باز کرد. 🔹 ماده ۳: ممنوعیت حضور نظامی کشورهای غیرساحلی و ممنوعیت واگذاری قلمرو برای تجاوز علیه اعضا 👈 ذخایر خزر بین

صدور انواع مدارک

صدور انواع مدارک

🔴 ۲۹ نفر؛ از چه زمانی «انسان» تبدیل به «عدد» می‌شود؟ 🔴 امروز یک نام دیگر به خبرهای اعدام اضافه شد: مجید آدینه. ۲۸ ساله، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه. حکم اعدامش اجرا شد. و حالا در گزارش‌ها یک عدد تازه می‌بینیم: ۲۹ گزارش شده با اعدام مجید آدینه، شمار معترضان اعدام‌شده در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه به دست‌کم ۲۹ نفر رسیده است. اما خطر دقیقاً همین‌جاست. وقتی اعدام‌ها زیاد می‌شوند، خبرها کوتاه‌تر می‌شوند. بار اول می‌ایستیم، نام را می‌خوانیم، عکس را نگاه می‌کنیم و می‌پرسیم چه اتفاقی افتاده؟ اما بعد... یک اعدام. سه اعدام. ده اعدام. بیست اعدام. ۲۹ اعدام. و کم‌کم چیزی وحشتناک اتفاق می‌افتد: انسان‌ها تبدیل به عدد می‌شوند. 🔴 اما ۲۹، فقط یک عدد نیست. 🔴 یعنی ۲۹ بار یک زندگی متوقف شده. ۲۹ انسانی که روزی کودک بوده‌اند، خانه‌ای داشته‌اند، آدم‌هایی داشته‌اند که منتظرشان بوده‌اند و برنامه‌ای برای فردا داشته‌اند. و حالا دیگر فردایی ندارند. یکی از آنها امروز نامش مجید آدینه است. فردا ممکن است نام دیگری باشد. و شاید یکی از بزرگ‌ترین خطرها برای جامعه‌ای که هر روز با خشونت روبه‌رو می‌شود همین باشد: عادت کردن. نه اینکه اعدام را تأیید کنیم؛ بلکه آن‌قدر خبر مرگ ببینیم که دیگر توان مکث‌کردن روی هر انسان را نداشته باشیم. این فرسودگی واقعی است. مردم خسته‌اند، گرفتار زندگی‌اند، بعضی‌ها می‌ترسند و بعضی‌ها دیگر توان دنبال‌کردن این حجم از خبر تلخ را ندارند. نباید آنها را به خاطر این خستگی سرزنش کرد. اما یک چیز را هم نباید اجازه داد: اینکه انسان‌ها در آمار گم شوند. برای همین امروز قرار نیست از شما بخواهیم دنیا را تغییر دهید. قرار نیست از کسی بخواهیم خودش را به خطر بیندازد. حتی قرار نیست بگوییم همه باید هر روز درباره اعدام حرف بزنند. فقط یک درخواست کوچک: وقتی عددی دیدید، دنبال اسم‌های پشت آن بگردید. امروز: مجید آدینه. دیروز نام دیگری بود. و همین حالا انسان‌های دیگری با حکم اعدام در زندان هستند که هنوز می‌شود درباره آنها حرف زد؛ پیش از آنکه آنها هم تبدیل به عدد شوند. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اکنون به ده‌ها زندان رسیده است. زندانیان هفته پس از هفته از پشت دیوارها می‌گویند: اعدام را متوقف کنید. شاید ما نتوانیم ماشین اعدام را با یک پست متوقف کنیم. شاید یک هشتگ جه

صدور انواع مدارک