Total ECLIPS of my heart.
Het was zo gek, want van mij hoefde het niet hoor.
We wonen sinds 2,5 maand in het zuiden van Portugal, maar om naar het gebied in NOORD-SPANJE te rijden om een VOLLEDIGE zonsverduistering te zien, zou toch zeker wel 7 uur rijden zijn. Hotel, ontbijt, leuk, maar al dat gedoe voor bijna 1 minuut verduistering, terwijl je toch ook gewoon even 'thuis' kunt kijken en weer verder kunt. Poeh.
Maar goed, mijn vriend kreeg mij zover.
We gingen op zoek naar een goede plek en omdat hij het wilde proberen op een berg, kwamen we temidden van de graanvelden (zo leek het) en een hoop Spanjaarden terecht. Spanjaarden met brilletjes, eten, drinken, stoelen, een drone en flink wat passie.
We keken door drie zonnebrillen. Gevaarlijk? Ik kijk wel vaker de zon in, zeker als ik volleybal zonder zonnebril. Met drie zonnebrillen over elkaar was het goed te zien. Ja, de maan kwam voorlangs, mooi wel ja.
Maar toen!
De donkerte zwol aan, evenals de Spanjaarden en samen was het een total eclips of my heart van zoveel saamhorigheid, het kijken naar een natuurfenomeen van een pure schoonheid dat ik vond dat hierna alles in de wereld weer goed moest zijn. Dat kon niet anders, met zoiets moois.
Dus alles is nu weer goed.
Alles, mensen!
Fijne dag, Dilys
https://youtu.be/vO7zKB6lFdQ