روزنه

▪️Fjord (2026) ▪️طبیعت در برابر انسان کریستیان مونگیو، فیلمساز رومانیایی، در Fjord بار دیگر به روابط انسانی و موقعیت‌هایی می‌پردازد که شخصیت‌ها را در برابر شرایطی خارج از کنترل خود قرار می‌دهد. عنوان فیلم، پیش از هر چیز، یک فضای جغرافیایی را تداعی می‌کند. فضایی عظیم و طبیعی که می‌تواند در برابر اندازه‌ی کوچک زندگی انسان قرار بگیرد. در چنین سینمایی، طبیعت صرفاً دکور نیست. محیط می‌تواند به بخشی از وضعیت روانی و دراماتیک فیلم تبدیل شود؛ چیزی که شخصیت‌ها باید درون آن زندگی کنند و با آن مواجه شوند. فیلم Fjord نیز در میان آثاری بود که در گزارش‌های جشنواره‌ای MUBI مورد توجه قرار گرفت. ◼️@MAH_7ART

▪️La Gradiva (2026) ▪️نوجوانی، اسطوره و روان‌شناسی مکان فیلم La Gradiva نخستین فیلم بلند مارین آتلان است و فضای آن میان تجربه‌ی نوجوانی، اسطوره و روان‌شناسی مکان حرکت می‌کند. داستان در جریان یک سفر مدرسه‌ای شکل می‌گیرد و دو نوجوان را در موقعیتی قرار می‌دهد که روابط اجتماعی، میل، تنهایی و بحران‌های دوران بلوغ در آن به تدریج آشکار می‌شوند. از سوی دیگر، حضور ناپل و ویرانه‌های پمپئی به فیلم کیفیتی تاریخی و اسطوره‌ای می‌دهد. شهر دیگر فقط محل وقوع داستان نیست. خود به بخشی از تجربه‌ی شخصیت‌ها تبدیل می‌شود. منتقدان BFI این اثر را یکی از کشف‌های جشنواره کن ۲۰۲۶ معرفی کردند و اشاره کردند که فیلم با ترکیب فضای روان‌شناختی و جغرافیای ناپل و پمپئی، تجربه‌ی نوجوانی را به نوعی جهان رؤیاگونه نزدیک می‌کند. ◼️@MAH_7ART

▪️Everytime (2026) ▪️سوگ در قالب یک افسانه فیلم Everytime ساخته‌ی ساندرا ولنر، داستانی را آغاز می‌کند که ابتدا می‌تواند یک روایت عاشقانه درباره‌ی دوران جوانی به نظر برسد، اما خیلی زود مسیر دیگری پیدا می‌کند. مرگ ناگهانی شخصیت جوان، ساختار فیلم را دگرگون می‌کند و روایت را به سمت سوگ، خاطره و تجربه‌ی فقدان می‌برد. پس از آن، رابطه‌ی میان مادر، خواهر کوچک‌تر و دوست‌پسر دختر متوفی در فضایی میان واقعیت و افسانه دنبال می‌شود. همچنین BFI این فیلم را در میان کشف‌های کن ۲۰۲۶ قرار داده و بر نقش فضای رؤیایی و تصاویر سینمایی آن در بیان سوگ تأکید کرده است. ◼️@MAH_7ART

▪️Ben’Imana (2026) ▪️مواجهه با گذشته فیلم Ben’Imana نخستین فیلم بلند ماری-کلمنتین دوسابجامبو است و به پیامدهای نسل‌به‌نسل نسل‌کشی ۱۹۹۴ رواندا می‌پردازد. فیلم شخصیت‌هایی را در موقعیتی قرار می‌دهد که قربانیان و عاملان خشونت تاریخی ناچار به مواجهه با گذشته‌اند. داستان از طریق روابط خانوادگی و اجتماعی، نشان می‌دهد که چگونه یک فاجعه‌ی تاریخی می‌تواند سال‌ها بعد نیز در زندگی نسل‌های بعدی حضور داشته باشد. فیلم در کن ۲۰۲۶ Camera d'Or را برای بهترین فیلم اول دریافت کرد. BFI در معرفی آن بر نقش بازماندگان و گفت‌وگوهای میان قربانیان و عاملان در ساختار فیلم تأکید کرده است. ◼️@MAH_7ART

▪️Iron Boy (2026) ▪️بدن، درد و تصویر لویی کلیشی که سابقه‌ی همکاری با استودیو پیکسار را داشته، در نخستین فیلم مستقل خود از زیبایی‌شناسی سه‌بعدی رایج فاصله گرفته و به سوی نوعی طراحی ظریف و نزدیک به نقاشی با قلم‌مو حرکت کرده است. شخصیت اصلی، کریستوف، پسربچه‌ای ده‌ساله است که مجبور به استفاده از یک وسیله‌ی فلزی برای اصلاح ستون فقرات خود می‌شود. فیلم وضعیت جسمانی کودک را به زبان بصری تبدیل می‌کند. خطوط ساده‌ی چهره و تغییر شکل افق و فضای اطراف، احساسات او را منتقل می‌کنند. در نتیجه، بدن کودک تنها موضوع داستان نیست. بدن به بخشی از زبان بصری فیلم تبدیل می‌شود. ◼️@MAH_7ART

#Cannes_2026 شاید همین جاست که جشنواره از مجموعه‌ای از فیلم‌های پراکنده فراتر می‌رود. سینما در این آثار فقط داستان تعریف نمی‌کند‌ چگونگی به‌یادآوردن انسان را نیز بررسی می‌کند. کن ۲۰۲۶ در عین حال نشان داد که سینمای معاصر همچنان می‌تواند از تاریخ، سیاست و بحران‌های اجتماعی فاصله نگیرد، اما آنها را الزاماً به شکل یک بیانیه‌ی مستقیم عرضه نکند. گاهی یک خانواده، یک کودک، یک زن جوان، یک مهاجر، یک نوجوان یا حتی یک تصویر آرشیوی می‌تواند راهی برای ورود به همان مسائل بزرگ‌تر باشد. و شاید مهم‌ترین ویژگی این سینما همین باشد. جهان بزرگ، از خلال تجربه‌ی کوچک انسان دیده می‌شود. ◼️@MAH_7ART