Pink Orca | پینک اورکا

💎 بازی DOOM که محصول سال ۱۹۹۳ شرکت id Software هستش، عملا پدر بازی‌های شوتر اول شخص یا همون FPS محسوب میشه. داستان بازی خیلی سادست، شما نقش یه تفنگدار فضایی رو دارید که تو مریخ گیر افتاده و باید با یه لشکر از شیاطین بجنگه. اما چیزی که این بازی رو تو تاریخ موندگار کرده، داستانش نیست، بلکه زیرساخت و انجین فنیش هستش که به شدت انقلابی بود. 🔦 اگه بخوایم بحث رو یکم تکنیکال کنیم، باید بگم انجین این بازی که جان کارمک (John Carmack) اون رو طراحی کرده، اکثرا با زبان C نوشته شده. از نظر گرافیکی، محیط بازی کاملا 3D نیست، بلکه بهش میگن 2.5D یا شبه سه‌بعدی. از اونجایی که سخت‌افزارهای اون زمان برای پردازش‌های سه‌بعدی سنگین ضعیف بودن، کارمک اومد از تکنیک raycasting و یه ساختار داده ریاضی به اسم BSP که مخفف Binary Space Partitioning هستش استفاده کرد تا rendering خیلی سریع انجام بشه. منطق این روش اینه که موتور بازی فقط سطوحی رو پردازش می‌کنه که دقیقا تو زاویه دید بازیکن هستن و بقیه مپ نادیده گرفته میشه. یه حرکت هوشمندانه دیگه تو معماری بازی این بود که فایل‌های اجرایی موتور بازی از asset ها مثل تکسچر و صدا جدا بودن و این دیتاها تو فایل‌هایی با فرمت WAD ذخیره میشدن. همین معماری و جدا بودن لاجیک از دیتا باعث شد کاستومایزیشن بازی به شدت راحت بشه و کامیونیتی بتونه راحت براش ماد طراحی کنه. 🔌 تو سال ۱۹۹۷ وقتی سورس کد بازی منتشر شد، چون معماری بازی با زبان C خیلی portable بود و به منابع به شدت کمی نیاز داشت، مثلا با ۴ مگابایت رم راحت بالا میومد، یه چالش عجیب بین برنامه‌نویس‌ها و هکرها شکل گرفت. منطقشون این بود که وقتی انجین بازی اینقدر سبکه، پس میشه روی هر پردازنده‌ای اجراش کرد. نتیجه این شد که آدمای دیوونه این بازی رو روی هر چی که فکرشو بکنید پورت کردن! از دستگاه ATM بانک و ماشین حساب مهندسی و ترموستات هوشمند بگیر، تا دوربین عکاسی دیجیتال و تاچ‌بار مک‌بوک. یا یه نفر با دستکاری یه بیبی‌چک و عوض کردن نمایشگرش تونست بازی رو روی اون اجرا کنه :) حتی روی نمایشگر کامپیوترِ تراکتورها هم پورت شده. - الان دیگه این قضیه یه بنچمارک غیررسمی تو دنیای سخت‌افزار هستش که هر دیوایس الکترونیکی که ساخته میشه، اولین سوالی که گیک‌ها می‌پرسن اینه که آیا میشه doom رو روش اجرا کرد یا نه. ~> @PinkOrca

قضیه اینه که چرا واقعا نباید به سگ‌های ولگرد غذا بدیم. خیلیا از روی دلسوزی این کار رو می‌کنن، ولی واقعیت اینه که غذا دادن دستی به حیوانات شهری بزرگترین ظلمی هستش که می‌تونیم در حقشون بکنیم! تو علم محیط زیست یه مفهومی داریم به اسم carrying capacity یا همون ظرفیت برد محیط. وقتی ما به صورت مصنوعی غذای زیاد می‌ریزیم تو خیابون، عملا داریم این ظرفیت رو به‌طور کاذب می‌بریم بالا. نتیجه‌اش این میشه که زاد و ولدشون به شدت زیاد میشه و جمعیتشون به شکل نمایی رشد می‌کنه. این یعنی تولید توله‌های بی‌گناهی که قراره تو سرما زجر بکشن یا برن زیر ماشین. از طرفی، تجمع این حیوونا باعث ایجاد گله‌ها میشه که غریزه قلمروطلبی رو توشون بیدار می‌کنه. همین باعث میشه به آدم‌ها، بچه‌ها و حتی بقیه گونه‌های حیات وحش حمله کنن. علاوه بر خطر حمله، بحث بهداشت عمومی هم هستش. این تجمع‌ها باعث پخش شدن انگل‌ها و بیماری‌های مشترک بین انسان و حیوان مثل هاری و کیست هیداتیک میشه که هم برای خودشون فاجعه‌ست هم برای شهروندا. حالا یه عده میگن پس چطوری کمک کنیم؟ قضیه اینجاست که سگ‌ها مستقیما محصول دخالت ما هستن؛ یعنی ما طی هزاران سال با اهلی کردن گرگ‌ها، اونا رو به وجود آوردیم و عملا از چرخه طبیعی حیات وحش خارجشون کردیم. استدلال منطقی میگه وقتی ما باعث وابستگی صد درصدی یه گونه به خودمون شدیم، اتفاقا مسئولیتمون در قبالش خیلی سنگین‌تره و این مسئولیت‌پذیری با رها کردنشون تو خیابون جور در نمیاد. پس راه کمک خیلی سادست، اگه واقعا دلسوز هستین و شرایط نگهداری اصولی، جا و توان مالی دارین، خب حیوون رو به سرپرستی بگیرین و تو خونه یا باغتون ازش نگهداری کنین، نه اینکه تو خیابون بهش غذا بدین و ولش کنین به امان خدا تا هم خودش آسیب ببینه و هم بقیه تاوانش رو پس بدن. نگهداری اصولی یعنی واکسیناسیون، عقیم‌سازی و تامین امنیت حیوون تو یه محیط کنترل‌شده. این قضیه فقط محدود به سگ‌ها نیستش، درباره گربه‌های خیابونی و بقیه حیوونا هم دقیقا همینه. گربه‌ها هم با تغذیه دستی جمعیتشون وحشتناک زیاد شده و نه تنها به عنوان یه شکارچی ماهر دارن اکوسیستم شهری و نسل پرنده‌ها رو نابود می‌کنن، بلکه از نظر بیماری‌های مشترک هم به شدت خطرناکن. گربه‌های ولگرد ناقل اصلی انگلی به اسم توکسوپلاسما گوندی هستن که عامل بیماری توکسوپلاسموزه و مخصوصا برای زنان باردار م

~> ModelScope 👀 پیرو پست قبلی که در مورد خطر انحصار انویدیا و خرید Hugging Face گفتم، حالا یه سوال کاملا منطقی پیش میاد و اونم اینه که اگه Hugging Face بی‌طرفیش رو از دست بده، جایگزین واقع‌بینانه ما چیه؟ با بررسی پلتفرم‌های موجود، از لحاظ فنی و معماری پلتفرم ModelScope الان شبیه‌ترین و جدی‌ترین رقیبشه. این پلتفرم که بک‌اند و پشتیبان اصلیش شرکت علی‌بابا هستش، تو دنیای نرم‌افزار به Hugging Face چین معروفه و دقیقا همون ساختار رو برای هاست کردن مدل‌ها، دیتاست‌ها و workspace ها داره. ✅ دلیل معرفی و اینکه میگم این پلتفرم فعلا بهترین جایگزینه یه منطق ساده‌ست. کامیونیتی اپن‌سورس همیشه به یه ریپازیتوری مستقل نیاز داره. وقتی انویدیا بخواد مدل‌ها رو بهینه‌سازی کنه تا فقط روی GPU های خودش بهترین خروجی رو بدن، توسعه‌دهنده‌ها قطعا به سمت پلتفرمی میرن که وابستگی سخت‌افزاری کمتری داشته باشه. مدل‌اسکوپ از پایه طوری طراحی شده که روی چیپ‌ها و سخت‌افزارهای مختلف خیلی خوب و یکپارچه جواب میده و محدود به یه برند نیست. در نهایت نتیجه‌گیری منطقی اینه که به عنوان دولوپر، از الان با این پلتفرم کار کنیم و با اکوسیستمش آشنا بشیم تا اگه یه روزی شرایط تغییر کرد، وابستگیمون به یه سرویس خاص تبدیل به نقطه ضعفمون نشه. پ.ن: پیشنهاد پوشش این موضوع از سمت امیریا بود. مرسی ازش. #معرفی #هوش_مصنوعی #اپن_سورس ~> @PinkOrca | آزاد بیندیشیم 🏹

دوستان IP سرورم بنا به دلایل نامعلومی فیلتر شده و سایت و سایر چیزها فعلا پایین هستن تا جایگزین کنم آپدیت: سرور جایگزین شد

پ.ن: خبرش از چندسال پیش بود اما الان به جاهای جالبی رسیده پروژه‌ش #موقت