♡ با هم بیندیشیم ♤

درودها بانو جان من اشعار سهراب را با دل و جان زیسته‌ام «آدم چه دیر می‌فهمد… من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتاً… ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه…» برادرم سال‌ها در سوئد و دانمارک زندگی کرد و با وجود موقعیت خوب، دست آخر دلش برای بوی دمی گوجه‌های مامان تنگ شد و برگشت. بسیاری از اشعار سهراب هر لحظه در زندگی‌ام جاری هستند ظهر تابستان است. سايه‌ها مي‌دانند، كه چه تابستانی است. سايه‌هايی بی‌لك، گوشه‌اي روشن و پاك كودكان احساس! جای بازی اينجاست. از کودکی عاشق بازی نور و‌ سایه بودم، حیاط بزرگ خانه‌ی دایی‌جان ممدخان، درخت توت بزرگ باغچه و خانم‌هایی که روی زیلو زیر درخت صحبت می‌کردند و‌ من برای در آغوش‌کشیدن خوشه‌های نور که از لابه‌لای برگ‌ها به زمین می‌ریخت بغل باز می‌کردم و هنوز هم عاشق قطره‌های نور هستم که از پشت پنجره از لابه‌لای برگ‌های سبز به داخل می‌تابد.