کانون محیط زیست دانشگاه علامه طباطبائی

«المُلکُ یَبقَی مَعَ الکُفرِ وَ لا یَبقَی مَعَ الظُّلم» به نام حق ما، جمعی از دانشجویان فعال کانون‌های فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی، به مناسبت گذشت چهلمین روز از مصیبتی که بر جان ایران وارد شد و داغدارشدن جمع عظیمی از هم‌وطنانمان، بر آن شدیم تا ضمن تسلیت این داغ جانسوز و زنده‌نگاه‌داشتن نام آن رفتگان بی‌برگشت، به همگان یادآوری کنیم که حال ما بد است. اکنون، آن پدری که از شرمندگیِ نیازهای فرزندانش، شبی به تنگ آمده بود، زیر خروارها خاک افتاده است. اکنون قاب عکس‌های بسیاری روی دیوار خانه‌ها نصب شده، اما صاحبان عکس‌ها، دیگر هیچ‌وقت قرار نیست پایشان را در آن خانه‌ها بگذارند. حال، جامعه در سَرخوردگی و سوگواری به سر می‌برد و هیچ جشن و آتش‌بازی و جشنواره‌ای، جز اینکه ضمادی نمکی بر زخم‌ها بگذارد، نمی‌تواند افیونی برای این درد استخوان‌گداز باشد. این در حالی است که مصیبت وارده بر جان ایران، از نوع بلایای طبیعی نبود که نتوان آن را پیش‌بینی کرد. پیش‌تر بسیاری از اندیشمندان اقتصادی و اجتماعی و سیاسی، هشدارهای مکرری در این خصوص داده‌ بودند، اما این هشدارها شنیده نشد. مردم نیز، چه عارف و چه عامی، برای دهه‌ها تلاش کردند تا قوانین حاکمیتی را اصلاح کنند. اما جز سرکوب، زندان و گوشه‌نشینی، چیزی نصیبشان نشد. در دانشگاه نیز، آن‌ها که حقایق تلخ را بازگو می‌کردند، معمولاً جایگاهشان تضعیف شده و کلاس‌های درس، به جولانگاه قصه‌گویان و فالگیرها تبدیل شده است. به ویژه در علوم انسانی، معمولاً آن دسته بر کرسی استادی نشستند که بتوانند دروغ‌های زیبا را در قالب گزاره‌های علمی، به خورد دولتمردان دهند؛ برای اثبات این امر، می‌توان به بی‌اراده و بی‌اثر بودن استادان علوم انسانی در شرایطی چنین نگران‌کننده اشاره کرد. در این میان، به نظر می‌رسد که ارتباط بین مردم و حاکمیت تضعیف شده و رسانه‌های رسمی نیز شرایط کشور را عادی جلوه می‌دهند. اگرچه رخوتی عمومی خیابان‌ها را فرا گرفته، اما خشمی خفته، چون آتشی زیر خاکستر زیر پوست شهر‌ها می‌خزد و همواره خود را بازتولید می‌کند. معجونی از بغض و نفرت و غم، در شریان‌های مردم تزریق شده و درمانش هر چیزی می‌تواند باشد به جز سرکوب. حضرت علی(ع) در نامه‌ای خطاب به مالک اشتر، می‌فرمایند: «بخشى از وقت خود را به كسانى اختصاص ده كه به تو نياز دارند تا شخصاً به امور آنان رسيدگى

🔸"بیانیه ۴۸ تشکل دانشجویی در واکنش به مجازی شدن دانشگاه" پیش از هرچیز اعلام می‌کنیم در دانشگاهِ آنلاین شرکت نخواهیم کرد. با سلام و احترام ◼️ما، جمعی از انجمن‌های علمی، کانون‌های فرهنگی و شوراهای صنفی دانشگاه علامه طباطبائی، با غمی سنگین و قلبی لبریز از اندوه و همدردی، سوگوار هم‌وطنان شریف و بی‌گناهی هستیم که در دی‌ماه گذشته جان خود را از دست دادند؛ مراتب تسلیت و همدلی عمیق خود را با خانواده‌های داغدار و جامعه‌ی دانشجویی کشور ابراز می‌داریم. 🔸آنچه در دی‌ماه روی داد، نه صرفاً اعتراضی محدود بود و نه سرکوبی مقطعی؛ بلکه زخمی عمیق بر پیکر جامعه‌ ایران است زخمی که بی‌تردید می‌توان آن را ایران‌کشی نامید؛ هنگامی که ایرانی به‌دست ایرانی جان می‌دهد و امید به آینده قربانی می‌گردد. 🔸در این میان، تصمیمات اخیر هیئت‌رئیسه‌ دانشگاه علامه، در تعارض آشکار با خواست و منافع دانشجویان قرار گرفته است. هیئت‌رئیسه در اطلاعیه‌ شماره‌ی ۲، به بهانه‌ی «درخواست دانشجویان»، آغاز نیمسال تحصیلی جدید را به ۹ اسفند موکول کرده بود. اکنون، در حالی که تنها دو روز تا شروع کلاس‌ها باقی مانده بود، با دلایلی مبهم و ناموجه، بازگشایی دانشگاه را به پس از تعطیلات نوروز وعده داده است. این تصمیم به‌ روشنی به‌معنای تعطیلی سه‌ماهه‌ دانشگاه علامه طباطبایی است؛ اقدامی که هم از نظر آموزشی و هم از نظر اجتماعی، لطمه‌ای جدی بر پیکر دانشگاه وارد می‌کند. 🔸دانشگاه علامه طباطبائی بنا به اظهارات مسئولان خود قطب علوم انسانی کشور است. در شرایطی که شکاف‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به بیشترین سطح خود رسیده، چگونه می‌توان این فضا را خاموش کرد و زندگی دانشگاهی را به‌پشت صفحه‌ تلفن‌ همراه فرستاد؟ پیگیری مطالبات دانشجویان بازداشتی و آسیب‌دیده توسط شوراهای صنفی، برگزاری تجمعات اعتراضی مسالمت‌آمیز از سوی تشکل‌های سیاسی، نشست‌های تحلیل و واکاوی بحران‌های اخیر توسط انجمن‌های علمی و فعالیت‌های فرهنگی، اجتماعی کانون‌های دانشجویی، حداقل‌ترین کارکردهای زنده‌ یک دانشگاه علوم انسانی هستند؛ کارکردهایی که تعطیل‌کردن دانشگاه، عملاً آن‌ها را به محاق می‌برد. 🔸بنابراین، ما جمعی از تشکل‌های دانشجویی دانشگاه علامه طباطبائی، در همراهی کامل با دانشجویان، خواستار تجدیدنظر فوری در تصمیم اخیر هستیم و اعلام می‌داریم که در کلاس‌های آنلاین شرک