مریم حنطوش زاده

صدروزگی در آلمان تقریبا باهرکس اولین بار حرف زدم اسکرین شات گرفتم. این تصاویر برای من رشته های عاطفی هستند که از ایران با خودم اوردم. اما صدمین روز اومدنم به برلین مصادف شد با سال نوی میلادی! من همیشه خودم رو مسافر می دونم تا مهاجر.چون همیشه زندگی برای من به مثابه سفر بوده. یک مقصدی داری، به یک نیتی عازم می شی و در راه گاهی جاده خلوته و گازشو می گیری و گاهی ترافیک سنگین! و گاهی باید با فرمون رو بسپری به یک راننده و خودت سر صندلی بخوابی و اعتماد کنی. این صد روز برای من از خرید پنیر یک مکاشفه بود تا تحویل پروژه های دانشگاه. باید بگم که ما خودمون رو با خودمون میاریم. پس هرچی تو کوله بار روان و جسمت می ذاری، باهاته. بهتره با خپدت رو راست باشی. می رم اونجا کار پیدا می کنم، زندگی جذاب، دوست های خوب پیدا می کنم، همسر خوب یا ورزش می کنم! الان چی تو کوله بارت داری؟ امروز یک نفر درباره مهاجرت باهام جلسه داشت. گفت پذیرفتم که پنج سالی قراره کیفیت زندگیم بیاد پایین! گفتم:اولا ساده نگو پنج سال! ته اون پنج سال، تو چی از دست می دی و چی به دست میاری؟ چه بسا خیلی ها بعد پنج سال هم به کیفیت زندگی مطلوبشون نمی رسن! چه تروماهایی که بالا میاد یا ایجاد میشه تو مهاجرت، اما اگر به خاطر این محرومیت ها، روح و روان و جسمت خالی شد، چی داری؟ دوما مشخص کن کیفیت زندگی ات چه شاخص هایی داره؟ مثلا برای من تفریح، ارتباطات، خانواده، تغذیه و سلامتی کیفیت زندگی م رو مشخص می کنند. تفریحم رستوران نبوده که الان از کمتر رفتنش اذیت بشم! تفریحم طبیعت بوده که اینجا بیشتره. یادگیریه که خوب اینجا سرشارم ازش. ارتباطات جدید ساختم و گشوده بودم. ارتباطاتم در ایران رو رسیدگی می کنم. با خانواده روابط معنی دار دارم از راه دور. و قبلش مشکلاتم رو «با خودم» حل کردم! نیا اینجا مشکلی رو حل کنی! اگه تو کارت، روابط، درس یا خانواده چالشی داری قبل اومدن سنگ هاتو با خودت وا بکن. در پذیرش باش. فکر نکن الزاما تغییر محیط برات تغییر ایجاد می کنه. اگر تو تغییر رو شروع نکرده باشی، تغییر محیط کاری نمی کنه. گفت استوریهاتون شبیه بقیه نیست که از دلتنگی و غربت می گن یا خشم دارند. گفتم چون من برای یک تجربه اومدم و دارم تجربه می کنم. هرجا ظرف تجربه م پر شه، جامو عوض می کنم. اگه دیدم گل من تو گلدونم جا نمی شه، گلدون رو عوض می کنم تا