ناصر محمدی (شیخ ناصریtext not yet in the index
از «اخلاق انسانی» و صلح سخن میگویی، گویی ظلم و تجاوز فقط یک اختلافنظر ساده است!
آن اخلاق کجا بود که کشورمان به آتش کشیده شد و با خاک یکسان گشت؟ و آن دلسوزی برای «مردم عادی» کجا بود زمانی که موشکها و جنگندههایشان بازارها، بیمارستانها و خانهها را روی سر کودکان، زنان و سالمندان خراب میکرد؟
سخن گفتن از صلح عمومی و بیطرفی انسانی در حالی که خون جاری است و ویرانی جلو چشم قرار دارد، یک تفنن فکری محض و تلاشی برای تبرئۀ جلاد و عادیسازی جنایت است. مردمی که در برابر تجاوز حاکمانشان سکوت میکنند یا ویرانی همسایگانشان را تأیید میکنند، مسئولیت اخلاقی آن را به دوش میکشند، و ما هرگز نمیپذیریم که از ما بخواهند سکوت کنیم یا به بهانۀ صلح دروغین، چهرۀ قاتلانمان را بزک کنیم.
صداقت اخلاقی واقعی با محکوم کردن ظلم و تقبیح قاتل آغاز میشود، نه با مساوی دانستن قربانی و جلاد به اسم شعارهای توخالی."