دلشدگان

🌿🌿🌿_____________________________ برترین نیکی، همچون آب است. آب به همه چیز سود می‌رساند و با هیچ‌چیز ستیز نمی‌کند. در جاهایی قرار می‌گیرد که دیگران از آن می‌گریزند؛ از این رو به تائو نزدیک است. هیچ چیز در جهان نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر از آب نیست؛ اما هیچ چیز بهتر از آن بر سختی غلبه نمی‌کند. #لائو_تزو | Tao Te Ching @delshodeegan

🌿🌿🌿______________________________ آنچه از آنِ توست، با فاصله و گذرِ زمان از تو بیگانه نمی‌شود. ممکن است روزی دور شود، در هیاهوی زندگی گم شود، یا مدتی از چشم و دل تو پنهان بماند ؛ اما اگر ریشه‌ای در مسیرِ زندگیِ تو داشته باشد، نه فاصله پایانِ آن است و نه رفتن، آخرین روایتش. بعضی چیزها را نمی‌توان از دست داد ؛ آنچه سهمِ تو باشد، دیر یا زود، راهِ خویش را به سوی تو باز خواهد یافت. @delshodeegan

🌿🌿🌿 ________________________________ می‌گویند روزگاری، آن‌گاه که باد فرمانِ پادشاهان را به دورترین سرزمین‌ها می‌برد و پرندگان رازهای آدمیان را در گوشِ آسمان زمزمه می‌کردند، در سرزمینی دور، زنی بر تخت نشسته بود که تاجش از طلا بود و نگاهش از هزاران سپیده‌دم روشن‌تر. نامش بلقیس بود؛ ملکه‌ی سبا. و در سوی دیگر، مردی بر سرزمینی پهناور فرمان می‌راند که شکوهِ پادشاهی‌اش چنان بود که دیوارهای قصرش در افسانه‌ها بلندتر از ابرها شده بودند. نام او سلیمان بود؛ پادشاهی که باد و پرنده و آدمی، همه در قلمرو فرمان او بودند. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند که تقدیر، میان دو تاج، قصه‌ای نوشته است که نه سپاهی می‌تواند آن را فتح کند و نه فاصله‌ای می‌تواند از میان ببرد. سلیمان، پیش از آن‌که بلقیس را ببیند، آوازه‌ی خرد و شکوه او را شنیده بود. گفته بودند زنی است که در میان مردانِ بسیار، تنها بر تخت نشسته و سرزمینش را با تدبیر اداره می‌کند؛ زنی که تاج بر سر دارد، اما تاج، بزرگ‌تر از اندیشه‌اش نیست. و شاید همین بود که دلِ پادشاه را لرزاند. نه زیبایی‌ای که هنوز ندیده بود، نه ثروتی که نیازی به آن نداشت، بلکه زنی که برای رسیدن به او، نمی‌شد تنها با قدرت پادشاهی قدم برداشت. آنگاه بلقیس به دیدار سلیمان آمد. وقتی نخستین‌بار نگاهشان به هم رسید، انگار برای لحظه‌ای، جهان از حرکت ایستاد. یکی ملکه بود و دیگری پادشاه؛ اما در آن لحظه هیچ‌کدام تاج بر سر نداشتند. دو انسان بودند، ایستاده در برابر یکدیگر، با دو سرزمین پشت سرشان و سرنوشتی که آرام‌آرام میانشان راه می‌گشود. سلیمان دریافت که برخی آدم‌ها را نمی‌توان به قلمرو خود آورد؛ باید دلشان را به دست آورد. و بلقیس فهمید که مردی که روبه‌رویش ایستاده، تنها صاحبِ تخت و لشکر نیست؛ مردی است که می‌تواند شکوه یک زن را ببیند، بی‌آنکه از آن بیم داشته باشد. پس میانشان چیزی شکل گرفت که از جنس فرمان نبود. عشق، آهسته آمد؛ مثل باران بر خاکی که مدت‌ها تشنه مانده باشد. سبا و اورشلیم، که روزی تنها نام دو سرزمین بودند، کم‌کم در میان مردم با یک قصه شناخته شدند: قصه‌ی پادشاهی که عاشق ملکه‌ای شد که برایش سر خم نکرد، و و ملکه‌ای که دل به مردی داد که از او نخواست برای عشق، از شکوه و بزرگیِ خویش دست بکشد. سرانجام، دو تاج در کنار هم قرار گرفتند. بلقیس، ملکه‌ی سبا، همسر سلیمان شد؛ و می

💠 توجه : از طریق ترکیبی از تکنیک‌های خودهیپنوتیزم و خوانش اطلاعات آکاشیک (که حافظه تاریخی جهان نامیده می‌شود)، و همچنین با کمکِ دوستِ عزیزم در فرآیندِ دگرهیپنوتیزم، به داستانی عمیق و منحصر به فرد از زندگی ملکه بلقیس و پادشاه سلیمان (ع) دست یافته‌ام. این روایت، از اولین آشنایی‌ها و حتی پیش از آن، تا لحظه‌ی جدایی و مرگ سلیمان و سرانجامِ بلقیس را در بر می‌گیرد. نکته مهم: این قصه، هیچ ارتباطی با منابع تاریخیِ ثبت شده و روایت‌های رایجِ سینمایی ندارد؛ تمامِ آن، عصاره‌ای است از آگاهیِ کیهانی که از طریقِ کانالِ آکاشا استخراج شده است. این دسترسی به اطلاعات، برای کسانی که عمیقاً در حالتِ هیپنوتیزم کوانتومی فرو می‌روند یا تجربه‌ی دیدنِ رویاهایی از گذشته‌های دور و مکان‌هایی که هرگز در بیداری ندیده‌اند را داشته‌اند، قابل درک‌تر خواهد بود. این تجربه، دریچه‌ای است به زمان‌های موازی و لایه‌های پنهانِ آگاهی.💠