گروه بحث گفتگو مطالبه

🔴 عدالت حقیقی در برابر جرم‌های سنگین مانند قتل و تجاوز چه می‌تواند باشد؟ 🔴 وقتی انسانی به قتل می‌رسد، مورد تجاوز قرار می‌گیرد یا قربانی جرمی ویرانگر می‌شود، نخستین واکنش بسیاری از ما خشم است. می‌خواهیم عامل جرم درد بکشد. می‌خواهیم بفهمد چه چیزی را نابود کرده است. می‌خواهیم مجازاتی در کار باشد که بزرگی جنایت را کوچک جلوه ندهد. این خشم قابل‌فهم است؛ اما عدالت وظیفه‌ای دشوارتر از آرام‌کردن خشم دارد. 🔴 عدالت فقط نباید بپرسد با مجرم چه کنیم؛ باید بپرسد برای قربانی، جامعه و جلوگیری از تکرار جرم چه باید کرد 🔴 عدالت حقیقی نمی‌تواند فقط در لحظهٔ صدور یک حکم خلاصه شود. عدالت باید حقیقت را روشن کند، از قربانی حمایت کند، مجرم را پاسخ‌گو نگه دارد، امنیت جامعه را حفظ کند و تا حد ممکن مانع تکرار همان جنایت شود. اگر این وظایف انجام نشوند، حتی سنگین‌ترین مجازات نیز ممکن است فقط ظاهری از عدالت باشد، نه خود عدالت. 🔴 عدالت حقیقی با انکار رنج قربانی آغاز نمی‌شود 🔴 برای خانواده‌ای که عزیزش را در اثر قتل از دست داده، هیچ مجازاتی مقتول را به زندگی بازنمی‌گرداند. برای انسانی که مورد تجاوز قرار گرفته، صدور حکم به‌تنهایی آثار روانی، جسمانی و اجتماعی جنایت را پاک نمی‌کند. قربانی ممکن است سال‌ها با ترس، اضطراب، احساس ناامنی، شرم تحمیل‌شده، خشم، کابوس، مشکلات مالی یا نگاه قضاوت‌گر جامعه زندگی کند. بنابراین عدالت باید پیش از هر چیز در کنار قربانی بایستد. این حمایت می‌تواند شامل موارد زیر باشد: امنیت فوری و جلوگیری از تماس یا تهدید مجدد؛ درمان جسمانی و حمایت روانی بلندمدت؛ دسترسی به وکیل و حمایت حقوقی؛ حفظ حریم خصوصی و جلوگیری از تحقیر قربانی؛ جبران خسارت‌های مالی و اجتماعی؛ اطلاع‌رسانی روشن دربارهٔ روند پرونده؛ و احترام به حق قربانی برای سخن‌گفتن، سکوت‌کردن یا نپذیرفتن بخشش. هیچ قربانی‌ای نباید برای اثبات انسان‌دوستی خود مجبور به بخشیدن مجرم شود. بخشش، اگر رخ دهد، انتخاب آزادانهٔ قربانی است؛ نه وظیفه‌ای که جامعه، خانواده، دین یا حکومت بتواند بر او تحمیل کند. 🔴 عدالت حقیقی، مجرم را از مسئولیت فراری نمی‌دهد 🔴 مخالفت با اعدام یا انتقام به معنای انکار جرم، کوچک‌شمردن جنایت یا آزادگذاشتن مجرم نیست. کسی که مرتکب قتل، تجاوز یا جرمی بسیار سنگین شده است باید در دادگاهی عادلانه م

💞#امام‌زمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف : 💞 🌹هریک از شما باید کاری کند، که با آن به محبت ما نزدیک شود. 💚 📚بحـارانوار: ج53ص176 ➖➖➖➖➖ @velaeibash313 @velaeibash_313

شناخت امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف بنورانیّت در پرتو آیات و روایات سلسله: اهل‌بیت علیهم‌السلام؛ تجلی ذات حق — قسمت ۴۸  🌿 پس از آنکه حدیث الصورة الأنزعیة حقیقت «واحد» و نسبت آن با نور احدی را بیان کرد، امام صادق علیه‌السلام به سراغ یکی از مشهورترین احادیث نبوی می‌روند؛ حدیثی که قرن‌ها محل بحث محدثان و عارفان بوده است مفضل عرض می‌کند: يا مولاي، يقول السيد الميم: أنا مدينة العلم وعلي بابها امام علیه‌السلام در پاسخ، پرده از حقیقتی برمی‌دارند که بدون شناخت مقام نورانی ولایت، فهم آن ممکن نیست: يا مفضل، إنما عنى سلسل الذي تسلسل من نوره، فمعنى قوله: وعلي بابها، يعني أنه هو أعلى المراتب، وباب الميم، ومنه يدخلون إلى المدينة، وعلمُ العلم، وهو المترجم بما يمدّه سيده من علم الملكوت وجلال اللاهوت 🌺 این بیان، نشان می‌دهد که مقصود از «باب»، تنها یک فضیلت اخلاقی یا علمی نیست 🔸باب، مجرا است 🔸راه ورود است 🔸محل اتصال ظاهر به باطن است از همین رو، امام علیه‌السلام فرمودند: منه يدخلون إلى المدينة یعنی هیچ راهی برای ورود به حقیقت علم الهی، جز از طریق این باب وجود ندارد 🌿 این همان حقیقتی است که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله در حدیث دیگری بیان فرمودند: يا علي، أنت باب الله، وأنت الطريق إلى الله 📚 بحار الأنوار، ج۳۸، ص۱۱۱  باب بودن، یعنی همه راه‌ها به او ختم می‌شود؛ نه به این معنا که او مقصد مستقل باشد، بلکه چون خداوند چنین قرار داده است همان‌گونه که قرآن کریم می‌فرماید: وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا هر خانه‌ای را باید از درِ آن وارد شد خانه معرفت الهی نیز بابی دارد، و آن باب، حجت خداست 🌺 سپس مفضل حدیث دیگری را مطرح می‌کند: أنا وعلي كهاتين و امام علیه‌السلام در تفسیر آن می‌فرمایند: ليس يقدر أحد من أهل العلم يفصل بين الاسم والمعنى، غير أن المعنى فوقه؛ لأنه من نور الذات اخترعه، فليس بينه وبين النور فرق ولا فاصل، ولأجل ذلك قال: أنا وعلي كهاتين این فراز، یکی از دقیق‌ترین تفسیرهای روایی این حدیث است پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله، هرگز سخن از اتحاد شخصی یا یگانگی ذاتی نفرمودند؛ بلکه حقیقتی را بیان کردند که میان «اسم» و «معنا» برقرار است همان‌گونه که اسم الهی از معنا جدا نیست و تمام دلالتش به سوی معناست، ولایت علوی نیز از حقیقت محمدی جدایی ندارد از همین جهت، ا

🔺در آستانه دور تازه جنگ؟! شرایط کنونی شباهت زیادی به ایام قبل از دو جنگ اخیر دارد؛ با این تفاوت که قبل از آنها نوعی دیپلماسی و مذاکرات «فریبنده» در جریان بود؛ اما اکنون شاهد یک نوع انسداد دیپلماتیک آشکار هستیم و مذاکراتی هم در جریان نیست. در کل، مجموعه شواهد و قرائنی نشان می‌دهد که دور تازه‌ای از جنگ در راه است؛ مگر آنکه طی ساعات یا روزهای آینده، تحول دیپلماتیک غیرمنتظره‌ای رخ دهد. با این حال، در شرایطی که دیپلماسی در ایستگاه تشدید تنش متوقف شده، وقوع چنین تحولی هر چند منتفی نیست، اما چندان هم محتمل به نظر نمی‌رسد. واقعیت این است که جنگ، با وجود برقراری آتش‌بس و سپس امضای یادداشت تفاهم، در مجموع تنها برای چند روز متوقف شد و پس از آن، در قالب حملات محدود ادامه یافت. با این حال، به نظر می‌رسد دور جدید جنگ از جهات مختلف با مراحل پیشین تفاوت داشته باشد. نخست، احتمالاً این مرحله از نظر زمانی کوتاه‌تر خواهد بود. شواهد موجود نشان می‌دهد که آمریکا درصدد بمبارانی فشرده و گسترده در یک بازه زمانی کوتاه است. دوم، برخلاف حملات قبلی این بار دامنه اهداف احتمالا بخش وسیع‌تری از مراکز غیرنظامی و زیرساخت‌های حیاتی را دربر بگیرد. به نظر می‌رسد هدف اصلی این دور از جنگ، بر هم زدن ثبات اجتماعی در ایران از طریق تشدید بی‌سابقه بحران‌های اقتصادی باشد؛ به گونه‌ای که کشور عملا و تدریجا وارد چرخه‌ بی‌ثباتی شود. دونالد ترامپ می‌کوشد تحت فشار تبعات سریع این دور از جنگ، محاسبات تهران را در کوتاه‌ترین زمان تغییر دهد؛ هم برای بازگشایی سریع تنگه هرمز و هم برای وادار کردن ایران به پذیرش شروط واشنگتن. به نظر می‌رسد واشنگتن و تل‌آویو از پیش بر سر راهبردی توافق کرده‌اند که بر تحمیل دوره‌های فشرده و شدید جنگ در فواصل زمانی مشخص بر حسب شرایط استوار است؛ راهبردی که در فاصله میان این دوره‌ها نیز با حملات محدود اما مستمر، فضای جنگی را حفظ می‌کند. الگوی زمانی نشان می‌دهد که وقفه‌ای هشت ماهه میان جنگ‌های دوازده ‌روزه و چهل‌ روزه وجود داشته و اکنون، با گذشت پنج ماه از آخرین دور شدید جنگ، ظاهرا از نظر آنها زمان شروع موج جدیدی از تشدید تنش فرا رسیده است.   در تحلیل دلایل تصمیم دونالد ترامپ در انتخاب مقطع کنونی برای شروع دور شدید دیگری از جنگ دو عامل کلیدی برجسته است: نخست، تمایل او برای اجرای این عملیات در

🌿 نور | قسمت هشتم ✨ آن سوی روشنایی؛ سفری به حقیقت نور الهی 🔹 آنچه گذشت... در قسمت‌های گذشته درباره «نور واحد»، «معرفت بالنورانیة» و جایگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام در سلسله نور الهی سخن گفتیم. اکنون باید به پرسشی عمیق‌تر پرداخت: ⁉️ اگر نور، حقیقتی الهی است و اهل‌بیت علیهم‌السلام «نورالله التام» معرفی شده‌اند، این نسبت چگونه بیان شده است؟ ✨ نوری که در آن هیچ ظلمتی نیست 💠در معارف توحیدی اهل‌بیت علیهم‌السلام، هنگامی که از خداوند با تعبیر نور سخن گفته می‌شود، مقصود نور محسوس و مادی نیست؛ بلکه حقیقتی است که هیچ نقص و محدودیتی در آن راه ندارد. در حدیثی از امام صادق علیه‌السلام آمده است: 🔅«نُورٌ لَا ظُلْمَةَ فِيهِ»🔅 «نوری که هیچ تاریکی در آن نیست.» 📚 التوحید، شیخ صدوق، ص ۱۳۷ و در روایت دیگری آمده است: 🔆«وَاللَّهُ نُورٌ لَا ظَلَامَ فِيهِ، وَحَيٌّ لَا مَوْتَ لَهُ، وَعَالِمٌ لَا جَهْلَ فِيهِ، وَصَمَدٌ لَا مَدْخَلَ فِيهِ، رَبُّنَا نُورِيُّ الذَّاتِ...🔆 📚 التوحید، باب صفات الذات و صفات الأفعال، حدیث ۴، ص ۱۴۰ ✏️این تعبیر، نکته‌ای اساسی را بیان می‌کند: نورانیت خداوند، چیزی خارج از حقیقت او نیست؛ بلکه در بیان روایی، نورانیت با ذات الهی نسبت داده شده است. از همین رو، هر نور و ظهوری در عالم، وابسته به آن حقیقتی است که خود هیچ نیازی به نور دیگری ندارد. ✨ «نوریّ الذات»؛ سرچشمه‌ای که خود روشن است تعبیر «نُورِيُّ الذَّاتِ» تعبیر بسیار دقیقی است. در این بیان، خداوند مانند موجودات عالم نیست که روشنایی را از چیزی دیگر دریافت کند؛ بلکه او مبدأ هر روشنایی است. همان حقیقتی که امیرالمؤمنین علیه‌السلام در نهج‌البلاغه درباره آن می‌فرمایند: ☀️«أَضَاءَ بِنُورِهِ كُلَّ ظَلَامٍ»☀️ «به نور خود، همه تاریکی‌ها را روشن ساخت.» 📚 نهج‌البلاغه، خطبه ۱۸۲ 📌پس نور الهی، نوری وابسته و دریافت‌شده نیست؛ بلکه هر چه در عالم از هدایت، شناخت و کمال دیده می‌شود، پرتوی از آن حقیقت است. ✨ نورالله التام؛ ظهور نور الهی 📃وقتی در روایات، اهل‌بیت علیهم‌السلام با تعبیر: «نُورُ اللهِ التَّام» معرفی می‌شوند، این تعبیر ما را به یک حقیقت مهم توجه می‌دهد: نور آنان، حقیقتی مستقل در برابر نور خداوند نیست؛ بلکه ظهوری است که نسبت خود را با سرچشمه‌اش حفظ کرده است. 🔃همان‌گونه که در قسمت‌های قبل بیان شد، «نور واحد» به معنای وحدت