خیریه احسان کاران بوکان

شاید سرنوشت و آینده‌ی کودکان، نوجوانان و جوانان دانش‌آموزِ نیازمند، به نوع نگاه و همت تک‌تک ما بستگی داشته باشد... امروز، شاید نگاه پرامید آنان به دستان پُرِ کسانی دوخته شده است که خداوند نعمت و آسایش بیشتری به زندگی‌شان بخشیده؛ دستانی که می‌توانند برای یک کودک، تنها یک بسته لوازم‌التحریر نباشند، بلکه آغازگرِ امیدی تازه و مسیری روشن‌تر برای آینده باشند. چه بسیار فرصت‌هایی که در زندگی از کنار ما می‌گذرند و شاید در نگاه نخست کوچک به نظر برسند؛ اما برای یک انسان نیازمند، می‌توانند به اندازه‌ی یک زندگی ارزش داشته باشند. شاید امروز بتوانیم با اندکی از آنچه خداوند به ما بخشیده، دل دانش‌آموزی را شاد کنیم، شرمندگی را از چهره‌ی کودکی بزداییم و به جوانی فرصت دهیم تا به جای حسرت، به آینده فکر کند. و شاید روزی که فرصت‌ها گذشته‌اند، بیش از آنکه حسرتِ نداشته‌ها را بخوریم، حسرتِ کارهایی را بخوریم که می‌توانستیم انجام دهیم و انجام ندادیم... بیایید اگر توانمان اجازه می‌دهد، سهمی در روشن‌تر شدن فردای این عزیزان داشته باشیم. گاهی یک دستِ یاریگر، می‌تواند سرنوشت یک انسان را از «حسرت» به «امید» تغییر دهد. خیریه احسان‌کاران بوکان دست‌های مهربان، آینده‌های روشن می‌سازند.

😔😔😔😔😔😔 مادر، پناه بود… اما امروز خودش پناه می‌خواهد! امروز مادری به همراه دخترش به دفتر خیریه احسان‌کاران بوکان آمد؛ مادری که سال‌های جوانی‌اش را در خانه‌های مردم کار کرد تا فرزندان یتیمش را بزرگ کند؛ نان‌آورشان بود، رنج کشید، محرومیت دید، اما نگذاشت فرزندانش بی‌پناه بمانند. پنج دختر و یک پسر را با هزاران سختی بزرگ کرد، زندگیشان را سر و سامان بخشید و آرزو داشت روزی عصای دستش باشند... اما امروز، خودش هیچ خانه‌ و پناهی ندارد. امروز همان مادری که روزگاری سقف بالای سر فرزندانش بود، در جست‌وجوی سقفی برای ماندن است. دخترش با چشمانی پر از شرمندگی می‌گفت: «مادر را آورده‌ام اینجا، شاید برایش سرپناهی پیدا کنید؛ بچه‌های من راضی نیستند مادربزرگشان پیش ما بماند و همسر خواهران دیگرم هم حاضر نیستند او را نگه دارند.» و تلخ‌تر اینکه تنها پسرش نیز که روزگاری خانه و زندگی مادر را بر باد داده، امروز در زندان است. چه کسی باور می‌کند مادری که همه عمرش را پای فرزندانش گذاشت، در پیری جایی در خانه هیچ‌کدام از آنان نداشته باشد؟ فرزندان عزیز؛ مادر و پدر، وقتی جوان و توانمندند، شاید بتوانند بار زندگی را به دوش بکشند؛ اما روزی می‌رسد که دست‌هایشان می‌لرزد، قدم‌هایشان آهسته می‌شود و چشم‌هایشان به در خانه فرزندان دوخته می‌شود. آن روز، خانه‌تان را برایشان تنگ نکنید... هیچ خانه‌ای آن‌قدر کوچک نیست که برای مادر جا نداشته باشد؛ و هیچ گرفتاری‌ای نباید بهانه‌ای برای فراموش کردن پدر و مادر باشد. اگر امروز مادر شما برایتان زحمت است، به یاد بیاورید روزهایی را که شما تمام زندگی او بودید. خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا» به پدر و مادر نیکی کنید. (اسراء: ۲۳) مبادا روزی برسد که مادر یا پدرتان، پس از یک عمر فداکاری، به جای خانه فرزند، مجبور شود برای داشتن یک سقف، درِ مؤسسه‌ای خیریه را بزند... مادر، صدقه‌ای نیست که بدهیم؛ امانتی الهی است که باید حرمتش را نگه داریم. بیایید پیش از آنکه دیر شود، دست پدر و مادرمان را بگیریم. شاید روزی دیگر، فرصتی برای جبران نباشد. @ehsankaran