انقلاب تفکر

🔵🔴چرا دیگ جوشان خاورمیانه در غلیان است؟ ✍محمد حسین باقی/مترجم و روزنامه نگار و پژوهشگر  روابط بین الملل   منطقه‌ای که به‌اصطلاح «خاورمیانه» نامیده می‌شود دیگ جوشانی است که سر آسایش و آرمیدن ندارد. چرا مشکل همواره در همین منطقه‌ای است که در آن زندگی می کنیم؟ ریشه بحران‌ها در خاورمیانه به کجا برمی‌گردد؟ «ریموند هینه بوش» بر این باور است که مشکل خاورمیانه برخاسته از ساختار ژئوپولیتیک این منطقه است. برخلاف مناطقی که حول یک مرکز قدرتمند (برای مثال، آسیای شرقی با مرکزیت چین) سازمان‌دهی و تشکیل یافته‌اند، منطقه خاورمیانه حول یک مرکز چندپاره متشکل از دولت‌های سرزمینی ضعیف و بعضاً پیشامدرن تشکیل شده است. این هویت‌های عربی همچنان در جست‌وجوی هویت تقلا می‌کنند. «هینه بوش» بر این باور است که نظم خاورمیانه‌ای عمدتاً از بیرون و از سوی امپریالیسم غربی تحمیل شد. با پایان جنگ جهانی اول (۱۹۱۸) و تجزیه عثمانی، فلسطین یکی از کشورهایی بود که از دل این امپراتوری بیرون آمد اما سرنوشتی متفاوت از دیگر کشورهای عربی یافت. تجزیه «مرد بیمار اروپا» البته بدون پیش‌زمینه نبود. اولین تیر را انگلیس با جدایی مصر به قلب عثمانی شلیک کرد (سال ۱۸۸۲ و اشغال مصر به دست بریتانیا آن هم در حالی ‌که این سرزمین جزو عثمانی بود). دومین تیر هم در سال ۱۹۱۶ پرتاب شد زمانی که «چارلز فرانسوا ژرژ پیکو» (وزیر خارجه فرانسه) و «سر مارک سایکس» (وزیر خارجه بریتانیا) برای تقسیم امپراتوری عثمانی توافق‌نامه «سایکس- پیکو» را امضا کردند. این توافق‌نامه جغرافیای جدید خاورمیانه را شکل داد. این توافق‌نامه در سال ۱۹۱۸ پس از شکست امپراتوری عثمانی، به ‌عنوان چهارچوب اصلی توافق بین این دو قدرت استعماری برای مدیریت سرزمین‌های عثمانی در خاورمیانه ملاک عمل قرار گرفت. به دنبال این توافق‌نامه، سرزمین‌های عربی از سیر طبیعی خود خارج شدند و از دل مرز‌کشی‌های استعماری صورت نوینی یافتند. با گذشت بیش از یک قرن از توافق‌نامه «سایکس-پیکو» اما این توافق‌نامه همچنان در ذهن و ضمیر اعراب زنده است، به‌طوری‌ که با ظهور داعش در قرن ۲۱، ابوبکر البغدادی (رهبر این گروه) به دنبال این بود که با برداشتن مرزهای مصنوعی و ساخته استعمار، آخرین میخ را بر تابوت این توافق‌نامه بکوبد. برخی این توافق‌نامه را سرمنشأ تمام بحران‌ها در خاورمیانه می‌دانند. این تقسیم نقطه شرو

🍃🍃 ریاضت‌کشی باید سهم مفت‌بران باشد نه کارگران و بازنشستکان و مزدبگیران ولی‌الله صالحی کارشناس اقتصادی گفته است که کاهش دستمزد کارگران و کارکنان راه‌حل مشکلات مالی نیست با تأکید بر اینکه حقوق و دستمزد باید در اولویت پرداخت‌ها قرار گیرد و  در شرایط کمبود منابع، جبران کسری‌ها نباید از جیب کارگران، کارمندان و بازنشستگان انجام شود، زیرا دریافتی امروز این گروه‌ها حتی کفاف هزینه‌های اولیه زندگی را هم نمی‌دهد. او همچنین تأکید کرده است که دستگاه‌ها به جای دست بردن در هزینه‌های پرسنلی، باید هزینه‌های غیرضروری را کاهش دهند و برای مدیریت بهتر منابع و افزایش درآمد چاره‌اندیشی کنند. 🖌واقعیت این است که مشکلات امروز بسیار بیشتر  از بحث دستمزد است؛ مسئله این است که هر بحران اقتصادی، هر موج تورم و هر فشار ناشی از جنگ، قبل از همه بر دوش بازنشستگان، کارگران و مزدبگیران فرود می‌آید و شاید بحرانی‌ترین گروه کسانی باشند که کار خود را از دست داده‌اند،‌ کسانی که نه دارایی قابل‌توجهی دارند، نه راهی برای حفظ ارزش درآمدشان و نه امکان جبران کاهش قدرت خرید. در چنین وضعیتی، نادیده گرفتن یا کوچک‌ترین تعرض به حقوق و مزایای آنان یعنی راندن میلیون‌ها خانواده به سمت فقر عمیق‌تر. جنگ هم این شکاف را بیشتر کرده است؛ هزینه‌های زندگی بالا رفته، امنیت شغلی کمتر شده و فشار روانی و اقتصادی به نقطه‌ای رسیده که بسیاری از خانواده‌های کارگری از تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود هم بر‌نمی‌آیند. وقتی صحبت از صرفه‌جویی می‌شود، همیشه اولین گزینه، حقوق‌بگیران هستند؛ اما کمتر کسی می‌پرسد چرا هزینه‌های غیرضروری، رانت‌ها، ناکارآمدی‌ها و تصمیم‌های پرهزینه دست‌نخورده باقی می‌مانند. اگر قرار است بار یک بحران تقسیم شود، این بار نباید فقط بر شانه کسانی باشد که سال‌هاست زیر فشار تورم، کاهش قدرت خرید و ناامنی اقتصادی خم شده‌اند. کاهش یا تضعیف دستمزد، درمان بحران نیست؛ فقط هزینه بحران را از دولت و مدیران به سفره کارگران، کارمندان و بازنشستگان منتقل می‌کند. حکومت در پیدا کردن دیوارهای کوتاه، خبره و زبردست است، نمی‌تواند از مخارج خود بکاهد خودش را مهمان ناخوانده‌ی سفره‌ی کارگر و بیکار و بازنشسته می‌کند. اتحاد بازنشستگان etehad_bazn

🎙 #پادکست فدرالیسم قابل تحقق در ایران 📺 کاری از: تلویزیون جمهوری ایران 👤 کارشناس:  علیرضا اردبیلی ✅ موضوعات مورد بحث: 1⃣ معضل تعاریف انحرافی و شخصی سازی شده از مفاهیم در ایران (#موافق) 2⃣ توهم حل تمام مشکلات ایران با تحقق یک مفهوم مانند فدرالیسم (یا دموکراسی یا جمهوریت یا...)(#موافق) 3⃣ علت عدم فعالیت عملی احزاب اپوزیسیون و صرفا تئوری پردازی (#موافق) 4⃣ التقاط حقوق اقوام با مساله فدرالیسم، فدرالیسم صرفا توزیع مشارکت سیاسی است بر پایه تقسیمات جغرافیای (#موافق) 5⃣ در هیچ کجا تقسیمات فدرالی بر اساس زبان و قومیت نبوده است (#موافق) 6⃣ تقسیمات فدرالی در ایران نمیتوانم بر اساس قومیت و زبان باشد (#موافق) 7⃣ ملت بر اساس مرزهای جغرافیای و تشکیل دولت، وجود ساب نیشن ها یا ملیت (قو) ها داخل ملت (#موافق) 8⃣ درگیری آذربایجان و ارمنستان و نتیجه درگیری های خونبار و درنهایت پذیرش مرزهای سیاسی و مدل وستفاری. در این ایران نیز چنین تقسیمات قومی عامل جنگ و خونریزی های بی نتیجه خواهد شد. بخصوص با اضافه شدن فاکتورهای مذهبی و سیاسی (#موافق) 9⃣ پیشنهاد ما تقسیمات فدرالی و توزیع سیاسی بر اساس تقسیمات استانی کنونی (#ممتنع، به عنوان یک پیشنهاد قابل بررسی) 0⃣1⃣ مساله زبان مادری و وجود مشکلات عملی (#موافق) 1⃣1⃣ ترس ملیگرایان از ایجاد جنگهای داخلی قومی و... ایرانیانی که در عروسی چاقوکشی میکنن بر سر مشکلات و اختلافات قومی و مذهبی و در خلا قدرت چه خواهند کرد (#موافق 😅) 2⃣1⃣ مساله زبان مادری دو بخش دارد؛ • سیاسی؛ قبول وجود زبان های متعدد در ایران و فعالیت در عرصه های مختلف اجتماعی • تخصصی؛ اجرای پایلوت تدریس به زبان مادری در یک منطقه کوچک و در صورت نتایج رضایت بخش تعمیم پروژه توسط کارشناسان و نه احزاب سیاسی و ماجراجویان سیاسی. مساله زبان مادری و... فرایندی، زمانبر و احتمال اینکه نسخه سایر کشورها در ایران جواب ندهد هست (#موافق) 3⃣1⃣ مساله #حق_تعیین_سرنوشت: • هیچکدام از کشورهای عضو سازمان ملل بر اساس حق تعیین سرنوشت شکل نگرفته اند (#موافق) • کاتالان بدون اجازه مادرید رفراندوم برگزار کردند و رهبران آن متواری و پناهنده شدند. حتی اجازه رفراندوم ندارند (#موافق) • اینها نتیجه ماجراجویی سیاسیون است که کشور را به نابودی میکشند (#موافق) • نمونه آن مصدق که با ماجراجویی و پوپولیسم نفتی کشور را چند ده

🍃🍃 ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ اخبار تجمعات 🔸 بیجار تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات شهرستان بیجار در اعتراض به عدم اجرای آیین‌نامه استخدامی و رفاهی سال ۱۳۸۹ مقابل اداره مخابرات شهرستان برگزار شد. حاضران در این تجمع، خواستار اجرای کامل و بدون تنازل آیین‌نامه سال ۸۹، پرداخت کلیه مطالبات و معوقات سنواتی و همچنین بهبود خدمات بیمه تکمیلی و پرداخت به موقع هزینه‌های درمانی خود شدند. معترضان تاکید کردند که سهامداران عمده شرکت مخابرات، از جمله ستاد اجرایی و توسعه مبین، باید در قبال بحران‌های معیشتی پاسخگو بوده و روند تنزل رفاهیات و بلاتکلیفی مطالبات برزمین‌مانده را فوراً متوقف کنند. 🔸 اصفهان "ستاد فرمان امام، مخابراتو بُرده، حق ماها رو خورده!" "اعتماد مبین سپاه، مخابراتو بُرده، حق ماها رو خورده!" جمعی از بازنشستگان مخابرات استان اصفهان در اعتراض به صدمات معیشتی ناشی از عدم اجرای قوانین، مقابل شرکت مخابرات استان دست به تجمع زدند. معترضان با تاکید بر لزوم اجرای کامل آیین‌نامه استخدامی و رفاهی سال ۸۹ و تسویه مطالبات سنواتی، خواهان ارتقای کیفیت پوشش درمانی و پرداخت منظم هزینه‌های بیمه تکمیلی شدند. آنان همچنین خواستار پاسخگویی شفاف و مسئولانه سهامداران عمده شرکت مخابرات پیرامون مطالبات انباشته‌شده سال‌های گذشته و پایان دادن به افت خدمات رفاهی شدند. 🔸 سنندج "بازنشسته به پا خیز برای رفع تبعیض!" بازنشستگان مخابرات سنندج با برپایی تجمع اعتراضی مقابل شرکت مخابرات استان کردستان، خواستار پایان دادن به تبعیض‌های معیشتی شدند. محور اصلی خواسته معترضان، اجرای بی‌کم‌وکاست آیین‌نامه استخدامی و رفاهی سال ۱۳۸۹ و پرداخت معوقات مربوط به آن است. تامین به موقع اعتبارات درمانی، ارتقای خدمات بیمه تکمیلی و نیز پاسخگویی سهامداران اصلی مانند ستاد اجرایی و توسعه مبین در برابر افت سطح رفاهیات بازنشستگان از دیگر مطالبات جدی مطرح‌شده در این تجمع بود. 🔸 کرمانشاه "بازنشسته به پا خیز برای رفع تبعیض!" بازنشستگان مخابرات کرمانشاه در ادامه اعتراضات صنف خود، مقابل شرکت مخابرات استان تجمع کرده و خواستار احقاق حقوق قانونی‌شان شدند. حاضرین در تجمع خواسته اصلی خود را اجرای کامل آیین‌نامه سال ۱۳۸۹ و تسویه کل مطالبات سنواتی عنوان کردند. آنان همچنین بر لزوم بهبود خدمات بیمه تکمیلی، جبران هزینه‌های سنگین درمانی و پاسخگویی سر

🔴 قسمت دهم | چرا بعضی مردم هرگز شورش نمی‌کنند؟ در بسیاری از روایت‌های تاریخی، جامعه به دو گروه ساده تقسیم می‌شود؛ ستمدیدگان و ستمگران، انقلابیون و طرفداران حکومت، آزادی‌خواهان و مخالفان آزادی. اما واقعیت بسیار پیچیده‌تر از این تصویر است. در هر بحران سیاسی، بخش بزرگی از مردم نه در صف حکومت قرار می‌گیرند و نه به مخالفان می‌پیوندند. آنها نظاره‌گر می‌مانند، سکوت می‌کنند یا تلاش می‌کنند زندگی روزمره خود را ادامه دهند. این رفتار، گاهی به اشتباه به ترس یا بی‌تفاوتی نسبت داده می‌شود، در حالی که دلایل آن بسیار متنوع‌تر است. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ نخست باید پذیرفت که انسان‌ها بیش از آنکه عاشق تغییر باشند، به ثبات گرایش دارند. حتی اگر شرایط موجود مطلوب نباشد، باز هم آینده نامعلوم می‌تواند ترسناک‌تر به نظر برسد. بسیاری از مردم هنگام تصمیم‌گیری، وضعیت بدِ آشنا را به وضعیت نامعلوم ترجیح می‌دهند. این گرایش روان‌شناختی، فقط در سیاست دیده نمی‌شود؛ در زندگی شخصی، شغل، روابط و بسیاری از تصمیم‌های روزمره نیز وجود دارد. بنابراین، مخالفت نکردن با یک حکومت، همیشه به معنای رضایت از آن نیست؛ گاهی به معنای ترس از پیامدهای تغییر است. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ عامل دیگر، تجربه تاریخی است. جوامعی که جنگ داخلی، انقلاب‌های خونین یا فروپاشی دولت را تجربه کرده‌اند، معمولاً با احتیاط بیشتری به هر جنبش اعتراضی نگاه می‌کنند. برای این افراد، سؤال اصلی این نیست که «آیا وضع موجود بد است؟» بلکه این است که «اگر این نظم فروبپاشد، چه چیزی جای آن را خواهد گرفت؟» تاریخ بارها نشان داده که سقوط یک حکومت، لزوماً به آزادی، رفاه یا ثبات منجر نمی‌شود. همین تجربه، بسیاری از مردم را نسبت به هر تغییر بزرگی محتاط می‌کند. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ نباید نقش منافع فردی را نیز نادیده گرفت. هر جامعه‌ای گروه‌هایی دارد که از نظم موجود سود می‌برند؛ خواه این سود اقتصادی باشد، خواه اجتماعی یا سیاسی. این افراد معمولاً دلیلی برای حمایت از تغییر نمی‌بینند. اما حتی کسانی که منفعت مستقیمی هم ندارند، ممکن است به دلیل شغل، خانواده، مسئولیت یا نگرانی درباره آینده فرزندانشان، حاضر نباشند وارد یک رویارویی پرهزینه شوند. از بیرون، این رفتار شاید محافظه‌کار