گروه مخاطبان انصاف

اگر دوستان عزیز ملاحظه کرده باشند و حتما آنهایی که طرف این نوشته آنان هستند خود متوجه موضوعند ، و به ۴۷ سال حکومت جمهوری اسلامی نگاه کنید ۲ جناح یا گروه سیاسی عمده رو پیدا خواهید کرد که هر کدام به سهم خود در بوجود آمدن شرایط موجود نقش اصلی را ایفا میکردند. اولین گروه در گذشته با عنوان جناح چپ شامل مجمع روحانیون مبارز ( کروبی، موسوی خوئینیها، سید محمد خاتمی و...)، مجمع مجنهدین حوزه علمیه و طیفهای همفکری همچون دفتر تحکیم وحدت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و... که بعدا با پیروزی سید محمد خاتمی د. دوم خرداد ۷۶ با عنوان اصلاح طلبان شناخته میشود. اکثر اعضای این گروه در زمان حیات خمینی بیشترین مناسب دولتی و حکومتی رو اشغال کرده بودند و تاثیر زیادی در تثبیت نظام در سالهای ابتدایی استقرار نظام را بعهده داشتند. دومین گروه که در گذشته به راست سنتی معروف بودند شامل جامعه روحانیت مبارز( رفسنجانی، خامنه ای ، محمد یزدی ، ناطق نوری، حسن روحانی و ...)، جامعه مجتهدین حوزه علمیه، بازاریان سرشناس از جمله برادران عسگر اولادی با طیف موتلفه اسلامی و ... که اینان نیز در حکومتی و دولت مناسب مختلفی داشته و همراه با گدوه اول در سالهای آغازین نظام در تثبیت آن نقش داشتند و اتفاقا با ظهور و تغییر در گروه نخست اینان نیز پوست اندازی کرده و در نتیجه جناح اصولگرایان پایه گذاری شد. دوستان اگر مایل بودند حتما میتوانند روند تغییرات و اتفاقات پس از دوم خرداد رو در اخبار و جراید آن زمان مطالعه کنند ولی قصد بنده از مقدمه فوق چیز دیگری است. وقتی در وقایع و اتفاقات سالهای اخیر به واکنش های مردم، گروه های داخلی و خارجی مخالف نظام ( اعم از سلطنت طلبها، مجاهدین خلق وطیف های مختلف جامعه منزجر داخل کشور از وضعیت امروزه) به خوبی و عمیق تظر بندازید به یک نکته تقریبا مشترکی بین این واکنشها مواجه میشوید که موجب بروز یک سوال مهم در اذهان آگاه خواهد کرد . بگذارید با یک نمونه منطور خودم را بیان کنم، در تظاهرات سلطنت طلبها چندین و چندبار شاهد بودم که معترضین فقط روی صحبتشان اصلاح طلبان بودند و بس و نه هیچ گروه دیگری. همینطور مجاهدین و حتی افراد و گروه هایی که در داخل کشور فعالیت میکنند نوک پیکان اعتراضاتشان اکثرا اصلاح طلبان و مشخصا شخص سید محمد خاتمی است و به مراتب خیلی کمتر اصولگرایان. برای من مدتها جای سوال بود مگر مردم عملکرد دولتها را نمیبینند و با آمار و ارقام نمیتوانند به حقیقت ماجرا پی ببرند؟ پس چرا قضاوت و واکنش منفی بیشتر به سمتی است که به گفته کارشناسان خبره بهترین عملکرد را در طول تاریخ ۴۷ ساله داشته. نمیدونم شما ایراد کار را در کجا و چه میبینید ولی نظر من اینست که وقتی دولتی به ریاست محمود احمدی نژاد با دستان مبارکش در حال تیشه به ریشه جمهوری اسلامی زدن میباشد در حقیقت مکنونات قلبی مخالفین جمهوری اسلامی رو داره تحقق می بخشه پس چرا باید با کسی که کشور را به سمت سقوط میکشاند مخالفتی کرد، اتفاقا از دید مخالفین داخلی و خارجی باید اینگونه دولتی را بیشتر تشویق کرد. ولی آیا اگر این ایده و روش اضمحلال جمهوری اسلامی درست باشد نتایج و عواقب آن را هم افراد و گروهها خواهند پذیرفت؟ یعنی با ایجاد تورم ، فقر ، فساد، تحریم و جنگ که در جمهوری اسلامی بوجود خواهد امد هیچ گزندی به مردم که شاید بعضی از آنها هم مخالف جمهوری اسلامی در داخل کشور هستند وارد نخواهد شد؟ وقتی دولتی برامده از اصولگرایان موجب مشکلات بالا شد آیا باید اصلاح طلبان چوب و کتک و فحشش رو بخورند؟ اتفاقا برایم این موضوع آشکار شد که دلیل اصلی نفرت از اصلاح طلبها این میتونه باشه : وقتی دولت اصلاحات رونق اقتصادی، ارتباط مثبت با جهان خارج و فضای باز سیاسی رو پی ریزی میکرد در چشم مخالفین اینگونه دیده شد که این جریان سیاسی باعث ماندگاری نظام جمهوری اسلامی خواهد شد و میزان رضایت عمومی از رفاه نسبی در دولت اصلاحات باعث کاهش اعتراضات خواهد شد و این حقیقت واقعا اتفاق افتاد. یعنی بعد از حادثه کوی دانشگاه و سرکوب دانشجویان توسط آقای قالیباف و نیروهای تحت امرش در سال ۱۳۷۸ تا سال ۱۳۸۴ شاهد هیچگونه تظاهرات اعتراضی نیستیم. ولی پس از آن دوره تقریبا شیب مخالفتهای داخلی تندتر شد . خلاصه آنکه اگر در نظام جمهوری اسلامی جریان یا گروهی قصد خدمت به مردم و ایجاد زندگی راحت تر به همراه رفاه نسبی را داشته باشند در نهایت منفورتر خواهند شد چون مخالفین از بیخ و بن رژیم اینگونه میپندارند که بهبود اوضاع معیشتی در داخل و ارتباط مناسب با جهان باعث کاهش اعتراضات و بالتبع موجب استحکام حکومت خواهد شد. اینجاست که باید تعریف دقیق و منسجم درباره موضوع اصلاحات داده شود.