BİR DEMET FİKİR

Sahip olma kipinde severseniz evet,tatmin sevgiyi öldürür. Yemeği sevmek,sahip olma kipidir.Onu içime alayım tabiri caizse benim olsun bitsin.Bu kipte,sevgi açlıktır.Açlık doyunca nesneye ihtiyaç kalmaz o yüzden insanı da böyle seversen "Benim sevgilim olsun,benim karım olsun,benim kocam olsun"-elde edince tatmin olursun ve tatmin,arzuyu öldürür.Çünkü hiç sevmedin sahip oldun.

Şunu kastediyorum. Bireyler karşılıklı ,sağlıklı bir iletişim ve sevgi geliştirir fakat bu his olarak ne kadar hissedilebilir. Yani kişi ilişkide,muhatabıyla sağlıklıdır diyaloğu fakat sevildiğine dair o his tam olarak bireyde ne kadar hissedilebilir

Olma kipinde sevgi tüketilmez, yaşanır.Yemek gibi değil de sanat gibi.Sevdiğin bir tabloya her gün bakmak onu eskitir mi? Hayır,daha derin bakarsın.Özen, sorumluluk, saygı ve bilgi girer devreye.

Neden idealize etme ihtiyacı duyulur?

Hımm

Esenlikler herkeseee

Emeğinize sağlık

.

Hocam soru şuraya geliyor gerçek sevgi karşılık bulmaya yatkın mıdır

Ah Muhsin Ünlü Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum Şehre inerim bir sinema yağmura çalar Otomobil icad olunur Zarifoğlu ölür Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür. - Senagalliler dahil değil. Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi O vakit bir sûfiyi tül darplarla gebertebilirsin Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin. -Yoksa seni rahatsız mı ettim? Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur Ne ikna edici bir intihar biçimidir şimdi göz göze gelmek Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak. -Freud diye bir şey yoktur! Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim Belki de şair olurum ve seni de aldırırım yanıma Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün. -Haydi iç de çay koyayım.

Felsefe düşünme sanatıdır Dinler de insanların düşüncesinden doğmuştur Dünyadaki her şey düşüncenin ürünüdür. fikirler de dahil.

Eğer insan zihni dünyayı anlamlandırmak için kategorilere formlara ve mutlaklıklara muhtaçsa fakat evrenin kendisi bu kategorileri ve mutlaklıkları tamamen reddeden akışkan ve sınırsız bir kaostan ibaretse bizim her gerçek veya doğru dediğimiz şey gerçeği anlamak mıdır yoksa gerçeğin ezici ve anlaşılmaz yükünden kaçabilmek için uydurduğumuz sistematik birer illüzyon mu Eğer ikincisiyse hakikat arayışı dediğimiz o soylu çaba aslında hakikatten kaçışın en sofistike maskesi değil midir Gece gece aklıma takıldı

Yada bir birime sığdırdığımız şeyler aslında o birimin dışındaysa ya daha küçük birimler varsa hatta birim diye birşey yoksa insan oğlu birşeyi anlamak içinmi bşrimler kullandı