با خواندن مصراع پیشین، همهچیز روشن میشود:
تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد
[ممدوح/معشوقِ من] تندرست و دلشاد و آسودهخاطر باشد! چراکه از فرصتی که برایش پیش آمد، استفاده کرد و به دادِ آدمِ ناتوانی (منظور خودِ شاعر است) رسید.