گروه مناسبت های دانشگاه بین المللی شعر

من از کلمه شروع شدم، از هجایی که گریه می‌کرد میان دهان خاموشی. تو آمدی با دامن باد، با بوی نان تازه و سیاست لبخند. در چشم‌هایت شعری بود که هنوز چاپ نشده، و در صدایت تمام خیابان‌های ممنوع عبور. ما، بر نیمکت زنگ‌زده‌ی تاریخ، دست هم را گرفتیم و جهان لرزید بی‌آن‌که بفهمد چرا. شهر، در پلاک آخر خیابانش خون نشت می‌کند از لای سنگفرش شعارها. و من، هنوز میانِ عشق و اعتراض، به دنبال واژه‌ای‌ام که هم «تو» باشد، هم «آزادی». اما هر بار که می‌نویسمت، سانسور با دندان‌هایش بوسه را از دهانم می‌کَنَد. با این همه در زبان من هنوز کبوتر کوچکی هست که وقتی اسمت را می‌گویم از دهانم تا صبح پرواز می‌کند. #شهرام_حسینی https://t.me/Shahramhosseini55

باشد. بگذار زبان خون بریزد، از گلوگاه واژه‌ای که هنوز نمی‌داند مذکر است یا تباه. من از دهان زن آغاز می‌کنم، از جایی که تاریخ در لب بالایی پنهان شد و تمدن، در لب پایینی گم. پوست من، بوم اعتراض است عرق می‌نشیند بر آن، مثل امضای سلاخی که نمی‌داند قربانی‌اش هنوز نفس می‌کشد. من در بدنم تبعید شده‌ام، در هر بند انگشت، یک انقلاب ناکام و در هر مو، پرچمی که باد از هوس سرزمین خسته‌اش کرده است. ای وطن بی‌نقشه، من از تو زاده شدم و به تو فحش دادم، مثل شاعری که می‌خواهد خدا را در دهان زن همسایه کشف کند. زبانم را از کتاب مقدس دزدیدم، اما آن را با بزاق شک نوشتم. می‌خواستم بگویم: انسان هنوز تمام نشده است اما دهانم پر از خاک شد. در این شهر، تن‌ها به قیمت نان سنجیده می‌شوند، و عشق، نوعی آمار فصلی‌ست در جدول بودجه‌ی وزارت سکوت. بگذار واژه بمیرد، اگر قرار است هر حرفی در گلوگاه ترس تبدیل شود به نقطه‌ای بی‌سرنوشت. و من هنوز می‌نویسم بی‌آن‌که بدانم این شعر جسد من است، یا رحم زنی که دارد از جهان زایمان می‌کند. #شهرام_حسینی https://t.me/Shahramhosseini55

رفقا اگه فقط چن دقیقه تایم خالی دارین خدایی بیاین پرسشناممو تکمیل کنید تموم شه دق کردیم از استرس😅🙏 همکاریتون برا من یه دنیاس مطمعنا خودتون دانشجویید درک میکنید. یه پیام بدی فوری میفرستم براتون🫶🙂‍↔️

صبح از پنجره‌ای که وجود نداشت وارد اتاق شد؛ با پیراهنی از مه و دستی پر از گنجشک‌های خاموش. گفتم: صبح بخیر، عشق من، و جهان برای لحظه‌ای شبیه قلب تو شد؛ ناممکن، زیبا، و کمی دور. تو نبودی اما فنجان چای هنوز به سمت صندلی خالی‌ات بخار می‌کرد. درختی در آسمان ریشه‌هایش را در موهای من فرو برد و پرنده‌ای سفید از دهانم پرید تا به تو بگوید: صبح بخیر هنوز دوستت دارم؛ آن‌قدر که حتی سپیدی موهایم راهی‌ست که صبح هر روز از آن به سوی تو می‌آید. #شهرام_حسینی https://t.me/Shahramhosseini55

سیمرغ خیال، بی‌پروا، از قفس واژه‌ها پرواز می کند؛ چنان که تخت عمارت زبان دیگر تابِ نگه‌داشتنِ رؤیا را ندارند. می رود تا انتهای نگاه محو می شود و ابرها مثل تکه‌های سفیدِ رؤیا آرام از کنار خورشید می‌گذرند. آنجا، ساعت، معنای خود را گم می‌کند و تقویم، برگ زرد و خشکی‌ست که باد از دیوار زمان کنده و زمین بی‌آنکه تاریخش را بداند در آغوش گرفته است. من نشسته‌ام اینجا، درساحل زمان روی سنگ کوچکِ لحظه، پاهایم را در آبِ سردِ اکنون گذاشته‌ام می‌شمارم: یک... دو... سه... انگشتانم را باز می‌کنم؛ اما لحظه، مثل پرنده‌ای خیس از میان دست‌هایم می‌گریزد. دانه‌های شن را مشت می کنم تا شاید چیزی از زمان برای من باقی بماند؛ اما شن، راه خودش را می‌داند. از میان انگشتانم یکی‌یکی پایین می‌ریزد، و هر دانه شاید یک صبح باشد، یک نگاه، اما زمان به شمارش من نمی‌خندد، فقط می‌گذرد. سیمرغ نمی‌شمارد. نه پرهایش را، نه فاصله آسمان تا زمین را، نه طلوع‌هایی را که پشت سر گذاشته، نه غروب‌هایی را که در بال‌هایش پنهان کرده است. او فقط پرواز می‌کند. بال‌هایش را در بادِ بی‌نام باز می‌کند و از فراز کوه‌ها می‌گذرد؛ از رودخانه‌هایی که به دریا می‌رسند بی‌آنکه از خود بپرسند چند کیلومتر مانده است. در آسمان سیمرغ، دیروز و فردا دو پرنده نیستند؛ یک پروازند. صبح هنوز در چشمان شب جاری‌ست و شب در گوشه‌ای از بالِ صبح خوابیده است. کاش می‌شد یک بار عددها را مثل برگ‌های خشک به دست باد بسپاریم، و بی‌آنکه بپرسیم چند سال گذشته، چند روز مانده، چند قدم تا پایان، فقط چشم به آسمان بدوزیم. آن‌وقت شاید ببینیم سیمرغ خیال هنوز آنجاست؛ دور، اما نزدیک‌تر از نفس، بر فراز ابرها نه شتاب دارد، فقط می‌رود؛ میان اکنون و همیشه، میان رؤیا و بیداری، میان آنچه بوده و آنچه هنوز می خواند ترانه پرواز را. مرداد ۱۴۰۵ حانون