نوروآنالیز

این دو قطعه که از مصاحبه دریدا با روزنامه لوموند آوردم ، آخرین حرفهای او در عمرش هست و از زندگی و مرگ می گوید ؛ دریدا ذکر می کند که در همه عمر به دنبال آموختن مرگ بوده و مفهوم بقا اصیل تر از زندگی و مرگ است و مفهوم زندگی پس از مرگ را مطرح می کند . مفهوم بقا مازادی بر زندگی و مرگ دارد و گو اینکه زندگی پس از مرگ هم جریان دارد در اینجا . دریدا تقریبا در این فقره در مقابل سنت چند قرنه فلسفه غرب که سخن گفتن از زندگی پس از مرگ را تاب نمی آورد ، قرار می گیرد و برای اولین بار از مفهوم زندگی پس از مرگ ذیل مفهوم بقا سخن می گوید . باید بگوییم سه سنت ابراهیمی ( یهودی ) ، فرویدی و هایدگری در دریدا وجود دارد که ما تلاش می کنیم این سخنان را ذیل این سه گفتمان بررسی کنیم ؛ از سویی نقد دریدا بر مفهوم مردن در هایدگر را داریم که عمدتا در اپوریا بسط داده می شود و اگزیستانسیال " به سوی مرگ بودن " به واسطه همین مفهوم بقا واسازی می شود یعنی اینکه خواست بقا می تونه مفهوم مرگ نزد هایدگر که پایان دازاین است ، را واسازی کنه ، به گونه ای که دازاین اکنون نه هستنده ای که انتظار مرگ خود را می کشد ( در خودینه ترین امکان خود ) بلکه از آن سبقت می گیرد . این مفهوم زندگی پس از مرگ که ذیل مفهوم اصیل تر و آغازین تر بقا مطرح می شود سابقه ای طولانی در سنت الهیات ابراهیمی دارد به خصوص در دین اسلام که پررنگ تر می شود . سوم ؛ سنت فرویدی روانکاوی و نقد آگاهی تحت عنوان رانه مرگ یا ناخودآگاه تکراری که در واقع خواست ابدی بقای زندگی است ، مرگ هم به نوعی ادامه زندگی در داخل همین رانه ابدی هست . در همین مصاحبه با روزنامه لوموند دریدا از واژه "ما یهودیان" به عنوان واژه ای که علی رغم اینکه سختیهایی برایش ایجاد می کند اما از استفاده کردن از آن در صورت لزوم تن نزدن . اکنون می خواهم خواننده هوشیار دو مضمون قرآنی را هم در نظر بگیرد ؛ مضمون شدت خواست زندگی در یهودیان که در قرآن به عنوان نقد بر یهودیت مطرح می شود به عنوان شهوت زندگی و امیال آن و اینکه حتی در آن دنیا هم خداوند برای آنها آتش را نمی خواهد .قرآن نگاه انتقادی دارد به این میل شدید به زندگی در مقابل خواست مرگ ؛ اما صحبت این هست که آیا این نقد به دریدا هم می خورد ؟ دریدا در همین گفتگو از اگزیستانس و دازاینی می گوید که بر مرگ خود اشک می ریزد و آموختن مردن می ک

به هرحال دریدا مرلوپونتی نیست

ذیل این نام میشه یک تجدید نظر اساسی از مرزهایی که بین زندگی و مرگ کشیده میشه ، داشته باشیم به خصوص اگر توجه کنیم به نقدهای دریدا به مرگ در هایدگر ، از این جهت که هایدگر بین مردن و فوت شدن و سقط شدن ableben در حیوان یک خط ضخیم می کشد .همچنین باید مروری بر نقدهای دریدا بر دیدگاه دکارتی به حیوان که تا لکان و لویناس هم کشیده می شود ، داشته باشیم . دریدا سمینار "حیوانی که من باشم " را از پوشش و شرم که در انسان نوعی اگزیستانسیال محسوب میشه و نگاه خیره حیوان به انسان هنگام عریانی اش ، شروع می کند .این نگاه خیره حیوانی که نه در لکان یا لویناس دیده نمی شود ، مرزهای بین انسان به عنوان دازاین و حیوان را می شکند یا حداقل تیره و مبهم می کند . در سراسر نقدهایی که دریدا از هایدگر داره چه در " درباره روح " و چه آپوریا و نقد مفهوم عدالت و اینجا مفهوم حیوانیت ، همه جا به دنبال شکستن و برهم زدن خطوط تمیز و صافی است که هایدگر بین مثلا مرگ دازاین و حیوان یا زندگی اش می کشد . ناگفته نماند که دریدا این نقد را از روانکاوی به خصوص فراسوی اصل لذت فروید می گیرد که معتقد است که هیچ زندگی وجود ندارد که الوده به مرگ نباشد و یا نخواهد به مواضع اولیه حیوانی یا غیرارگانیگ خود بازگردد . مرلوپونتی در درسهای طبیعت خود نیز چنین پیوستگی بین درجات هستی غیر ارگانیک و ارگانیک برقرار می کند .در اینجا بر خلاف مرزبندیهای سفت و سخت هایدگری ما شاهد نوعی درهم تنیدگی زندگی و مرگ و نیز درجات مختلف زنده بودن هستیم .در موجودات زنده ( در مرلوپونتی ) ما شاهد عبور از فقدان به وجود آمده و کسب تعادل دوباره ارگانیسم هستیم ؛ هدفی که از نظر فروید بر اساس رانه مرگ همه موجودات را به طرف بازگشت به تعادل غیر ارگانیک اولیه خود می کشاند .