روانشناسان و مشاوران همدان

نقدی از درون؛ درباره ضرورت فاصله گرفتن از تصمیم‌های سلیقه‌ای رشته روانشناسی و مشاوره، در مقایسه با بسیاری از رشته‌های قدیمی‌تر، رشته‌ای جوان‌تر است و سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره نیز با وجود گذشت بیش از دو دهه از شکل‌گیری آن، همچنان در مسیر تثبیت هویت، ساختار و جایگاه حرفه‌ای خود قرار دارد. بنابراین، وجود ضعف‌ها، کاستی‌ها، خطاها و حتی تصمیم‌های قابل نقد در چنین ساختاری، تا حدی طبیعی است. ما محدودیت‌های سازمان را می‌فهمیم و می‌دانیم که ساختن یک نهاد حرفه‌ای قدرتمند، فرآیندی تدریجی است. اما یک انتظار حداقلی وجود دارد که به گمان من نمی‌توان از کنار آن گذشت: تصمیم‌گیری قانونی، شفاف، اخلاقی و فارغ از سلیقه‌های شخصی.* آنچه در مدتی که از نزدیک‌تر با برخی فرآیندهای شورای مرکزی و سازمان مواجه بوده‌ام مشاهده کرده‌ام، در مواردی این نگرانی را ایجاد کرده که گاهی موضوع، جای خود را به شخص می‌دهد. یعنی به جای آنکه ابتدا درباره یک موضوع، یک رفتار یا یک درخواست بر اساس ضابطه تصمیم‌گیری شود، گاهی چنین به نظر می‌رسد که ابتدا موضع ما نسبت به یک فرد شکل می‌گیرد و سپس تصمیم درباره موضوع، تحت تأثیر آن موضع قرار می‌گیرد. اگر چنین اتفاقی واقعاً رخ دهد، فارغ از اینکه فرد مورد نظر چه کسی باشد، یک آسیب جدی برای یک نهاد حرفه‌ای است. برای مثال، در موضوع صدور پروانه مراکز این پرسش قابل طرح است که آیا همه درخواست‌ها با یک معیار، یک فرآیند و یک زمان‌بندی مشخص بررسی می‌شوند؟ چرا گاهی احساس می‌شود درخواست فردی که مورد حمایت یا تأیید یک جریان یا فرد خاص است، با سرعت بیشتری پیش می‌رود، اما در مورد فرد دیگری که شاید نقدهایی ـ حتی نقدهای تند اما قانونی و حرفه‌ای ـ نسبت به عملکرد سازمان داشته، روند متفاوتی طی می‌شود؟ اگر انتقاد از عملکرد سازمان در چارچوب قانون و اخلاق حرفه‌ای صورت گرفته باشد، آیا صرفِ انتقاد در فضای مجازی می‌تواند مبنای محدودکردن حقوق حرفه‌ای یک عضو قرار گیرد؟ اگر پاسخ مثبت است، مبنای قانونی و آیین‌نامه‌ای آن کجاست؟ و اگر پاسخ منفی است، چرا چنین شائبه‌ای ایجاد می‌شود؟ نمونه دیگر، برخوردهای متفاوت با رفتارهای حرفه‌ای است. ممکن است فردی درباره موضوعاتی مانند چاکرا‌درمانی، درمان از طریق کائنات یا ادعاهای درمانی غیرمستند مطالبی مطرح کند و حتی ادعاهایی درباره درمان‌های بسیار غیرمتعارف داش