Поэзия Пікір Ұсыныс

Түсімде бір үн маған: "Ежелден тасқа жазғанмын, баста жазғанмын өлеңді. Дұшпанға досқа жазғанмын дастан жазғанмын көлемді. Жұлып ап темірқазықты, құсжолын кере тоқтадым. Жетіқарақшыны күзетіп жеті қазынамды қорғадым. Бабадан мұра даламда болашақ жайлы ойладым. Тоғыз планетаны уыстап тоғызқұмалақ ойнадым. Қолдасын мейлі қорласын еш бірі қалмас мәңгілік, Мұң - қайғы болса қорғасын мен оны тептіп ләңгі қып. Еркектік тағы ақындық сыйлағанымен еркелік, Өмірдей үлкен көкпарға тастады тағдыр серке ғып. Алты құрлықты айналып Өр - Тұран болып тұрағым, Әуелден алып айбарлы "Алты алаш" болды ұраным. Солай да солай өлмейтін бабамның күйі - әні мен. Ұрандап жеттім бұл күнге тұлпардың тұяғы менен. Мен үшін мықты болмасаң, сен үшін ұялып өлем!" - деді. Мейрамбек Абдіқалиев