Поэзия Пікір Ұсыныс

Мына қызды танысаңдар мені бойдақ деп айтыңыздаршы))

Сен кеттің уақыттың қолынан ұстап Мен елге сыймағаннан кетпедім түсін, Жерге сыймағаннан өлмейді адам. Шерге сыймағаннан жазамын құсым. Жанға қимағанмен келмейді шамам. Кейде ақын дейді бәз біреу сырттан. Іштен кім екенім ұқпаймын өзім. Сені сүйгенімді жасырып жұрттан, Елге жариялаймын не үшін өзім? Сезім - жас жанымды сергелдең етіп, Ойлар аспанымды қаптайды сұрақ. Сені Ләйләдан да артық көргенмен, Менен, Мажнүн шықпайды - ау бірақ. Ескі естелікті татсамда у - дай, Кетуге қимаймын жай ғана тастап. Мен қалдым өткеннің от ернін өбіп, Сен кеттің уақыттың қолынан ұстап. Мұңмен алысумен жанды тырнаған, Сені жырға қостым ширек ғасырда. Енді басалмаймын алға бір қадам, Уақыт та қайтпайды артына сірә. Мен жайлы сен енді уақыттан сұра... Мейрамбек Абдіқалиев

Сен неге именесің? Сүймедің бе айт та қой сүймегесін. Ал менің жырларымда тұтана алмай, Түйдек - түйдек түтейді күйген есім. Сен неге жасқанасың? Бұрыл да кет бір қадам баспағасын. Тек елесің шықпай жүр жүрегімнен, Ғәріптей қимай жүрген баспанасын. Саған не қарсы шыққан? Мен де кеттім, бас алып қашып құттан. Сендел мейлі ғасырдан ғасыр асып, Пенде өлмейді білерім - ғашықтықтан. Күрсінсем, жанады дем, Сезім - соқыр болғанда, сана - керең. Көп бұрылмай сәулем ай кете берші. Мен, мен - жалғыз қала берем. Қай қырдан пана іздесін, Қайғырған қара өлең... Мейраибек Абдіқалиев

Көшіріп жүрмін қағазға маңдайға тағдыр жазғанын Күңкілдей көрме күнім ай Көңілдей нәзік сырбазға Ең жақынымды айтпай ақ Мені ақын дейтін жан аз ба Мен өлең жазып жүргем жоқ Араша жаным аразға Көшіріп келем маңдайға Тағдыр жазғанын қағазға Кештерден кешіп үн қатпай Тілдесіп жүрмін түндермен Күн кешіп жүрем тайғақта ай Маңдайға жазған өлеңмен Сен келдің сонау жыр әнге Тақырып болып күтпеген Қарадым күліп әлемге Кездейсоқ келер құт деген Біздік жол болсын дер едім Шаттықты шарлап бітпеген Кездессек екен біз бұрын Осы өлеңдегі нүктеден Ойыңда айтшы бүкпесіз Жырымдай осы үтірсіз және нүктесіз Мейрамбек Абдіқалиев

Тілек Сен маған кезіккеніңнен, Сезікті едім мен бәрінен. Мұңымды сезіп пе едің Сен, Жүректің дүрсіл әнінен? Тағдырым бақытын бізден, Аяп қаларын - жарығым. Сездік ә "ҚОШ" деген сөзбен, Аяқталарын бәрінің... Біз бәрін басынан біліп, Ғажайып күттік ғайыптан. Амалсыз жасығанда үміт, Ақтадық жанды айыптан. Көңілде қалады белгі, Дей алман толық айықтым. Сен мүлде мұңаймашы енді. Ең жақсысына лайықтым! Мен сені сүйгенім үшін, Күйбеңім үшін жасырын. Күйгенім үшін, жүрекке Түйгенім үшін асылым. Тосқаным үшін тағатсыз, Қосқаны үшін ғасыр үн. Шамам келгені осы жыр: Тек аман жүрші ғашығым! Мейрамбек Абдіқалиев

Түсімде бір үн маған: "Ежелден тасқа жазғанмын, баста жазғанмын өлеңді. Дұшпанға досқа жазғанмын дастан жазғанмын көлемді. Жұлып ап темірқазықты, құсжолын кере тоқтадым. Жетіқарақшыны күзетіп жеті қазынамды қорғадым. Бабадан мұра даламда болашақ жайлы ойладым. Тоғыз планетаны уыстап тоғызқұмалақ ойнадым. Қолдасын мейлі қорласын еш бірі қалмас мәңгілік, Мұң - қайғы болса қорғасын мен оны тептіп ләңгі қып. Еркектік тағы ақындық сыйлағанымен еркелік, Өмірдей үлкен көкпарға тастады тағдыр серке ғып. Алты құрлықты айналып Өр - Тұран болып тұрағым, Әуелден алып айбарлы "Алты алаш" болды ұраным. Солай да солай өлмейтін бабамның күйі - әні мен. Ұрандап жеттім бұл күнге тұлпардың тұяғы менен. Мен үшін мықты болмасаң, сен үшін ұялып өлем!" - деді. Мейрамбек Абдіқалиев