روانکاوی کلاسیک/ژانوس

امکان پرداخت اقساطی با دیجی‌پی در ژانوس فعال شد از این پس امکان پرداخت هزینه‌ی دوره‌های آموزشی ژانوس به‌صورت اعتباری و اقساطی از طریق دیجی‌پی فراهم شده است. در صورت تمایل به استفاده از این امکان، می‌توانید هنگام ثبت‌نام، گزینه‌ی پرداخت اعتباری دیجی‌پی را انتخاب کنید. برای اطلاع از شرایط ثبت‌نام و دریافت راهنمایی: ادمین ژانوس @Psycho_Analysis_janus_admin ثبت‌نام دوره‌ها از طریق سایت ژانوس: januspsychoanalyticgroup.ir

ثبت‌نام پس از یک جلسه‌ی ۱۵ دقیقه‌ای تعیین سطح با مدرس در Google Meet انجام می‌شود. در صورت تمایل لطفاً در اسرع وقت تایم این جلسه را هماهنگ بفرمایید 🍀 برای تعیین سطح، دریافت اطلاعات تکمیلی پیام دهید ادمین ژانوس @Psycho_Analysis_janus_admin

روان‌پریشی (سایکوز) به عنوان یکی از پیچیده‌ترین وضعیت‌های ذهنی، همواره چالشی اساسی برای نظریه‌پردازی و درمان بالینی ایجاد کرده است. درک رایج از علائم آن، مانند هذیان و توهم، غالباً بر جنبه‌های آسیب‌شناختی و اختلال‌زا متمرکز است. با این حال، رویکردهای تحلیلی، به ویژه روان‌کاوی ژاک لکان، افق جدیدی در فهم این پدیده می‌گشایند و از امکان درک این مظاهر نه به عنوان نشانه‌های صرف یک بیماری، بلکه به عنوان کوشش‌های فعالانه‌ی سوژه برای معنا بخشیدن به جهان خود سخن می‌گویند. این مقاله در پی بسط همین ایده است. این مقاله را در سایت بخوانید. ✍رضا زائری @psychoanalysis_classical

ظرفیت در حال تکمیل هست در صورت تمایل ثبت نام خود را قطعی کنید🍀 📩 برای دریافت اطلاعات تکمیلی و ثبت‌نام: @Psycho_Analysis_janus_admin

به مناسبت سالروز مرگ زیگموند شلومو فروید می‌خواهم در نوشته ای کوتاه سیر اندیشه او را دنبال کنم ... در ابتدا باید بگویم که فروید را نمی‌توان تنها به عنوان بنیان‌گذار روانکاوی به تاریخ سپرد. آنچه با او تغییر کرد، صرفاً شیوه‌ای برای درمان اختلالات روانی نبود، فروید جایگاه انسان را در نسبت با خویشتن دگرگون کرد. او در زمانی از ناخودآگاه سخن گفت که تصور غالب از انسان بر خودآگاهی، عقل و اراده استوار بود. زیگموند فروید با روانکاوی نشان داد که سوژه بر تمام آنچه در او می‌گذرد تسلط ندارد و چیزی در انسان وجود دارد که از آگاهی او فراتر می‌رود و با این حال، در کلام و گفتار، رؤیا، لغزش، فراموشی، نشانه و تکرار خود را آشکار می‌کند. به نظرم اهمیت انقلاب فروید را میتوان در همین جابه‌جایی دید: انسان دیگر برای شناخت خود کافی نیست که به آنچه درباره‌ی خودش می‌داند رجوع کند. بخشی از حقیقت او در جایی قرار دارد که خودش از آن بی‌خبر است. و اما یکی از جذابیت های روانکاوی فروید برای من این ست که او حتی در چارچوب نظریه‌ای که خود بنا کرده بود متوقف نماند... تاریخ اندیشه‌ی او را می‌توان، به‌ویژه در نظریه‌ی رانه‌ها، در دو صورت‌بندی عمده دنبال کرد، صورت‌بندی نخست که در آن رانه‌های جنسی در تقابل با رانه‌های صیانت نفس قرار می‌گیرند و سپس، با مفهوم نارسیسیسم، دستگاه رانه‌ای پیچیده‌تر می‌شود. و صورت‌بندی دوم که نقطه‌ی عطف آن انتشار فراسوی اصل لذت در سال ۱۹۲۰ است.در اینجا فروید با مسئله‌ای مواجه می‌شود که دیگر نمی‌توان آن را به سادگی در چارچوب اصل لذت توضیح داد: چرا سوژه چیزی را تکرار می‌کند که برای او ناخوشایند و حتی رنج‌آور است؟ چرا تجربه‌ای که ظاهراً باید از آن اجتناب شود، بار دیگر و بار دیگر بازمی‌گردد؟ تکرار اجباری، رؤیاهای بیماران مبتلا به آسیب‌های جنگی و حتی بازی کودک، فروید را به این پرسش می‌رسانند که آیا آنچه در روان عمل می‌کند همیشه در خدمت جست‌وجوی لذت و پرهیز از ناخشنودی است؟ پاسخ فروید در این نقطه، نظریه‌ی پیشین را به لرزه درمی‌آورد. او در فراسوی اصل لذت مفهوم رانه‌ی مرگ را مطرح می‌کند،مفهومی که نباید آن را با «میل به مردن» یکی گرفت. مسئله در سطحی بنیادی‌تر، نیرویی است که در تکرار، بازگشت و اصرار بر چیزی که با اصل لذت سازگار نیست خود را نشان می‌دهد. از اینجا نظریه‌ی دوم رانه‌ها شکل می‌گی

جایگاه امر جنسی در روانکاوی همواره مسئله‌ای مناقشه‌آمیز بوده است، به‌ویژه از زمانی که روانکاوی، با فروید و سپس لاکان، وارد گفت‌وگوی جدی با فلسفه شد. یکی از پرسش‌های مهم این بوده است که آیا تأکید روانکاوی بر امر جنسی، آن را به دانشی جزئی و محدود بدل نمی‌کند و از آن جهان‌شمولی‌ای را که فلسفه مدعی آن است، نمی‌گیرد؟ آلنکا زوپانچیچ در «سکشوالیته و هستی‌شناسی» مسیر دیگری را پیشنهاد می‌کند. از نظر او، پافشاری بر امر جنسی نه نقطه‌ضعف روانکاوی، بلکه شرط اساسی حفظ جایگاه خاص آن است. اگر امر جنسی را در کنار دیگر مسائل انسانی قرار دهیم و نقش تعیین‌کننده‌ی آن را نسبی کنیم، روانکاوی به‌تدریج می‌تواند به نوعی «فلسفه‌ی روان‌شناختی‌شده» تبدیل شود، یعنی فلسفه‌ای درباره‌ی انسان، روح، روابط و وضعیت انسانی که وجه متمایز روانکاوی را از دست داده است. امر جنسی در اینجا صرفاً به معنای رفتار یا رابطه‌ی جنسی نیست. در سنت فرویدی ــ لکانی، امر جنسی به نقطه‌ای اشاره دارد که در آن انسجام سوژه دچار شکاف می‌شود، جایی که سوژه با چیزی مواجه می‌شود که نمی‌تواند به‌سادگی آن را بشناسد، بر آن مسلط شود یا در تصویری کامل از خود جای دهد. به همین دلیل، امر جنسی را نمی‌توان صرفاً یکی از موضوعات روانکاوی در کنار عشق، فرهنگ، اخلاق یا روابط انسانی دانست. زوپانچیچ برای روشن‌کردن این مسئله به فروید و لاکان و همچنین به فیلسوفی چون آلن بدیو ارجاع می‌دهد. به نظر او، یکی از نکات قابل‌تأمل در رابطه‌ی فلسفه و روانکاوی این است که فلسفه بیشترین بهره را از روانکاوی در همان نقطه‌ای می‌برد که نمی‌تواند به‌سادگی آن را بپذیرد: نقطه‌ی امر جنسی. پس، امر جنسی نه موضوعی فرعی، که یکی از نقاط تعیین‌کننده‌ی مواجهه‌ی فلسفه و روانکاوی است،نقطه‌ای که نشان می‌دهد سوژه را نمی‌توان به موجودی کاملاً منسجم، خودبسنده و قابل‌فهم تقلیل داد. و در ادامه‌ی این بحث زوپانچیج، مسئله‌ی جنسیت به پرسشی هستی‌شناختی بدل می‌شود: امر جنسی چه چیزی درباره‌ی نحوه‌ی وجود سوژه آشکار می‌کند؟ همین پرسش است که مسیر بحث را از «انسان چیست؟» به سوی مسئله‌ی شکاف، میل، جنسیت‌سازی و نسبت سوژه با آن چیزی می‌برد که نمی‌تواند به‌طور کامل در نظم شناخت و معنا جای گیرد. #آلنکا_زوپانچیچ #سکشوالیته_و_هستی‌شناسی 📚 Why Psychoanalysis: Three Interventions. ✍فرشته عباسی @psyc

«امر غریب» (Das Unheimliche) از آن دست متن‌های فروید است که اگر فقط چند جمله‌ی معروفش را جدا کنیم، ممکن است تصور کنیم با یک تعریف ساده روبه‌رو هستیم: امر غریب چیزی آشناست که دوباره بازمی‌گردد. اما وقتی مقاله را از ابتدا تا انتها می‌خوانیم، می‌بینیم که فروید برای رسیدن به این جمله مسیر نسبتاً پیچیده‌ای را طی می‌کند. مقاله در سال ۱۹۱۹ منتشر شد؛ یعنی در دوره‌ای که فروید در حال نزدیک‌شدن به یکی از مهم‌ترین تغییرات نظری خود بود. ورای اصل لذت یک سال بعد منتشر می‌شود و در آن، مسئله‌ی اجبار به تکرار و در نهایت سائق مرگ جایگاه مهمی پیدا می‌کند. «امر غریب» هنوز به آن نقطه نرسیده، اما بسیاری از پرسش‌هایی که بعدها در آنجا دنبال می‌شوند، در این مقاله حضور دارند: تکرار، بازگشت، مرگ، اضطراب، سرکوب و چیزی که از گذشته دوباره خود را به اکنون تحمیل می‌کند. در سایت بیشتر بخوانید @psychoanalysis_classical