علم و فلسفه

"صحبتی با کنکوری‌ها و خانواده‌ها" یکی از آن دروغ‌های خوشگل و انگیزشی که نسل به نسل به بچه‌ها تحویل می‌دهیم این است که «هرکس بیشتر تلاش کند، بیشتر موفق می‌شود». جمله قشنگی است. آدم هم با شنیدنش احساس خوبی پیدا می‌کند، چون جهان را تبدیل می‌کند به یک مسابقه عادلانه، هرکس بیشتر زحمت کشید، بیشتر گرفت. فقط مشکلی وجود دارد اینکه جهان اینطوری کار نمی‌کند. تلاش مهم است، ولی تنها متغیر بازی نیست. استعداد، امکانات، وضعیت خانواده‌، محل تولد، نوع مدرسه‌، وقت آزاد، دسترسی به معلم و کتاب و آزمون آزمایشی و... این‌ها همگی روی نتیجه اثر می‌گذارند. و نکته اینجاست که تقریبا هیچ‌کدام‌شان را فرد انتخاب نکرده‌. بیایید یک آزمایش ساده انجام بدهیم. فرض کنید دو نوزاد دوقلو به دنیا آمده‌اند. از نظر هوش و توانایی‌های جسمی و استعداد، تا جایی که بتوانیم در این مثال فرض کنیم، دقیقا مثل هم‌اند. نوزاد A را  در یک روستای محروم می‌گذاریم. مدرسه‌ای که می‌رود کیفیت پایینی دارد. بعدازظهر باید کار کند تا بخشی از خرج زندگی را دربیاورد. نه کلاس خصوصی دارد، نه آزمون آزمایشی، نه کتاب‌های کمک‌درسی، نه اتاق ساکت و اختصاصی برای درس خواندن. اگر هم بخواهد درس بخواند زمان کم و کیفیت پایین دارد، محیط اطرافش مدام دارد از او زمان و انرژی می‌گیرد. نوزاد B را در یک خانواده مرفه در محله‌های بالاشهر تهرات می‌گذاریم. بهترین مدرسه را می‌رود. از همان کودکی کلاس زبان و ریاضی می‌رود، در دوران کنکور عصرها معلم خصوصی دارد. اتاق مخصوص مطالعه دارد. کتاب، کلاس، آزمون، مشاور و اینترنت و هر چیزی که برای درس خواندن لازم است دم دستش است. تغذیه مناسب دارد و کسی هم از او نمی‌خواهد بعد از مدرسه برود کار کند و شب خسته برگردد خانه. حالا باید از خانواده‌ها و جامعه پرسید: کدام‌یک از این دو کودک احتمال موفقیت بیشتری در کنکور دارد؟ آیا واقعا می‌توان نتیجه‌ی نهایی را صرفا به تلاش فردی نسبت داد؟ برای همین وقتی به یک کنکوری می‌گوییم «اگر رتبه خوبی نیاوردی، یعنی به اندازه کافی تلاش نکردی»، داریم یک عالمه متغیر واقعی را پاک می‌کنیم و فقط چیزی را نگه می‌داریم که بتوانیم مسئولیتش را گردن خود فرد بیندازیم. این جمله که  «هرکس بخواهد، می‌تواند» بیشتر از اینکه یک واقعیت باشد، یک ابزار روانی برای ساده کردن جهان است. چون اگر قبول کنیم نتیجه فقط حاصل تل

کانالتون خیلی عالیه ممنون از شما و زحماتتون

دیگر انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری را ندارم. #برشی_از_کتاب @solhedaroonman @solhedaroonman 👤 #معین_دهاز

ارادت از ماست

‌ دوستانِ سلطنت طلب فقط یک مشکل کوچک دارند و آن هم اینست که: "مردم از یک سوراخ ، دو بار گزیده نمیشوند" پهلوی در ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ دست مردم را گرفت و کرد داخل لانه‌ی مار و آن مار هم بدجوری مردم را نیش زد... اگر دوستان فکر میکنند که مردم برای بار دوم روی فراخوان ایشان حساب باز میکنند ، مشکلی نیست ، بروید شانستان را امتحان کنید ، موفق باشید... ولی لطفا به ایشان بفرمایید که اینبار ده روز بعد از اینکه مردم خودشان به خیابان آمده باشند فراخوان ندهد ، بلکه وقتی که هنوز مردم به خیابان نیامده‌اند فراخوان بدهد... فراخوان دادن وقتی که مردم خودشان در خیابان باشند هنر نیست ، راهکار داشتن برای حفظ جان معترضین هنر است: کسی که اسلحه دارد ، تا کسی را با چشم نبیند نمیتواند بزند... با علامت رعدشب ، مستقیم و در فضای باز و دستجمعی نمیرویم جلوی گلوله ، مامورها ، حتی با اسلحه هم جرات ندارند که در تعداد کم وارد محله ها و کوچه پسکوچه هایی بشوند که ممکن است مردم کمین کرده باشند و از پشت سر و بالای سر ، سنگ و کوکتل مولوتوف بزنند ، دقیقا مثل چهارشنبه سوری هایی که مردم همه جا (واقعا همه جا ، نه فقط چند خیابان اصلی) هستند و مامور جرات ندارد که وارد خیلی از محله ها بشود... و وقتی که هر شب ادامه داشته باشد دیگر فرصتی پیدا نمیکنند که افرادی که بتوانند شناسایی کنند را بعدا تک تک بروند به سراغشان و موج فرار سربازان از پادگانها هم میتواند آغاز شود. تکرار مداوم هر اکتی بطور هماهنگ توسط مخالفان ، کشور را وارد شرایط انقلابی میکند و در شرایط انقلابی ، نیروی سرکوب احساس ناامنی و ترس پیدا میکند نه مردم... اکت رعدشب با کمترین هزینه قابل تکرار است و با قطع اینترنت متوقف نمیشود ، علامت رعدشب را حتی در موقع قطع اینترنت هم همه میتوانند با چشم ببینند و از پای کار بودن میلیونی دیگران با خبر شوند. وقتی که به گوش همه برسد و از هر ۲۰ نفر یک نفر هم همزمان با بقیه امتحان کند میشویم ۴ میلیون در کل کشور که برای شروع کافی است... برای اطلاع رسانی اولیه به امید کانالهای ماهواره نباشید ، روی دیوارها بنویسید: #رعدشب  @waymap ‌

عالی بود👌👍

من هرکاری کردم توی kmplayer ترجمش نیومد😢😢 میشه راهنمایی کنید

📝 پارسی را پاس بداریم / ۳۱۹ ❌️ عسل ✅️ اَنگبین ❌️ حاصل‌خیز ✅️ باردِه ❌️ باعث و باعث شدن ✅️ انگیزنده و انگیختن ❌️ دقّت و دقیق ✅️ باریک‌بینی و باریک‌بین ❌️ توضیح دادن، بیان کردن ✅️ بازنمودن ❌️ قَدر و باقدر و قدرشناسی ✅️ ارج و ارجدار و ارج‌شناسی 📘بُنخان(=منبع): واژه‌نامه‌ی زبان پاک احمد کسروی 💢@parsi_sareh 💢@vazhe_kade

در زندگیم سختی‌هایی را تحمل کردم که پیش از واقعه گمان نداشتم بتوانم؛ حتى بعدها باور نکردم که در آن ماجرا تاب آوردم؛ انسان خودش را نمی‌شناسد، خصوصا قدرت‌هایش را. #برشی_از_کتاب @solhedaroonman @solhedaroonman 👤 #معین_دهاز

انسان‌ها از رابطه به‌وجود می‌آیند، در رابطه رشد می‌کنند، در رابطه آسیب می‌بینند و در رابطه ترمیم می‌شوند. همه چیز به رابطه‌ها مربوط است. #برشی_از_کتاب @solhedaroonman @solhedaroonman 👤 #اروین_د_یالوم

🟢 قسمت دهم | آیا ادراک ما از جهان واقعیت است؟ وقتی به یک درخت نگاه می‌کنیم، معمولاً تصور می‌کنیم همان چیزی را می‌بینیم که واقعاً در برابر ما قرار دارد: یک درخت با شکل، رنگ و اندازه‌ای مشخص. اما آنچه تجربه می‌کنیم خودِ جهان نیست؛ نتیجه تعامل جهان بیرونی با دستگاه ادراکی ماست. چشم نور را دریافت می‌کند، گوش امواج صوتی را، و مغز این داده‌ها را به تجربه‌ای منسجم تبدیل می‌کند. بنابراین میان «آنچه وجود دارد» و «آنچه ما تجربه می‌کنیم» فاصله‌ای وجود دارد. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ادراک، فرایندی فعال است. مغز فقط داده‌ها را دریافت نمی‌کند؛ آنها را انتخاب، سازمان‌دهی و تفسیر می‌کند. به همین دلیل، دو نفر می‌توانند در یک موقعیت واحد حضور داشته باشند اما چیزهای متفاوتی را برجسته ببینند. یکی ممکن است به حالت چهره یک فرد توجه کند و دیگری به حرف‌های او. هر دو در یک جهان مشترک‌اند، اما تجربه ذهنی‌شان دقیقاً یکسان نیست. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ اما ادراک فقط به حواس مربوط نمی‌شود. انتظار، تجربه‌های قبلی، توجه و وضعیت ذهنی ما نیز بر آن اثر می‌گذارند. وقتی در خیابان منتظر دیدن دوستمان هستیم، ممکن است چهره‌ای شبیه او را از دور ببینیم و برای لحظه‌ای تصور کنیم خودش است. چیزی که می‌بینیم فقط حاصل اطلاعات چشم نیست؛ مغز بر اساس چیزی که انتظار دارد نیز تفسیر می‌کند. به همین دلیل، گاهی یک چیز را «می‌بینیم» پیش از آنکه مطمئن شویم واقعاً همان چیز بوده است. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ توجه نیز نقش مهمی دارد. ما نمی‌توانیم تمام جزئیات محیط را هم‌زمان و با یک میزان دقت پردازش کنیم. ذهن بخشی از اطلاعات را برجسته و بخش‌های دیگر را کم‌رنگ می‌کند. اگر در یک گفت‌وگو فقط به دنبال نشانه‌های بی‌احترامی باشیم، احتمالاً همان نشانه‌ها را سریع‌تر می‌بینیم و بخش‌های ناسازگار با این برداشت را کمتر متوجه می‌شویم. در نتیجه، چیزی که «واقعیت را می‌بینیم» می‌نامیم، گاهی تحت تأثیر چیزی است که دنبال آن بوده‌ایم. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ هیجان نیز می‌تواند ادراک ما را تغییر دهد. وقتی می‌ترسیم، یک صدای مبهم ممکن است تهدیدآمیز به نظر برسد. وقتی عصبانی هستیم، رفتار خنثی یک نفر ممکن است توهین‌آمیز تفسیر شود. مسئله ز