Postدو تا گل خوردی. 😐

دو تا گل خوردی. 😐 نیمه اول تموم شده و تیم هم واقعاً افتضاح بازی کرده. حالا وقتشه مربی بره وسط رختکن و شروع کنه: «این چه وضع بازی کردنه؟! اصلاً معلومه دارید چیکار می‌کنید؟! این تیم با این وضع به هیچ جا نمی‌رسه!» بعد هم چند تا بازیکن رو تحقیر کنه که روحیه‌شون هم کامل نابود بشه. 😑 جالبه که هنوز خیلی‌ها فکر می‌کنن این یعنی «رهبری مقتدر». در حالی که خیلی وقت‌ها اسمش فقط تخلیه عصبانیت مدیریتیه! 😂 واقعیت اینه که تیم، فقط مجموعه‌ای از آدم‌ها نیست که کنار هم کار می‌کنن. تیم یک رابطه‌ست. گاهی مدیر از تیم چیزی می‌خواد و تیم بهش نمی‌ده. گاهی تیم چیزی از مدیر می‌خواد و مدیر بهش نمی‌ده. و دقیقاً از همین‌جا فاصله شروع میشه. نه یک‌دفعه. آروم‌آروم... با یک جلسه که کسی حرف واقعی‌اش رو نمی‌زنه. با یک تصمیم که فقط از بالا گرفته میشه. با چند بار شنیدنِ «الان وقت این بحث‌ها نیست». با مدیری که فقط خروجی می‌خواد، ولی هیچ‌وقت نمی‌پرسه: «برای اینکه این خروجی رو بسازید، از من چی لازم دارید؟» و بعد یک روز می‌بینیم تیم هست... جلسه هست... KPI هست... گزارش هم هست... ولی تیم بودن نیست. به نظرم یکی از مهم‌ترین وظایف یک رهبر این نیست که وقتی تیم خراب کرد، بیشتر فشار بیاره. این نیست که صدایش را بلندتر کند. این نیست که دنبال مقصر بگردد. وظیفه‌اش اینه که بفهمه: «من برای بهتر شدن این تیم، خودم چه چیزی رو باید تغییر بدم؟» گاهی اوقات موندن در همین وضعیت موجود، خیلی دردناک‌تر از تغییر کردنه. و تیم‌های خوب دقیقاً همین‌جا خودشون رو نشون میدن. ممکنه دو تا گل خورده باشن... ولی برمی‌گردن توی زمین و میگن: «خب... حالا بریم جبرانش کنیم.» 🔥 شاید فرق یک مدیر معمولی و یک رهبر واقعی همین باشه: مدیر می‌پرسه: «کی خراب کرد؟» رهبر می‌پرسه: «چطور دوباره برگردیم به بازی؟» حالا یک سؤال جدی: اگر تیم شما عملکرد خوبی نداره... اولین چیزی که باید تغییر کنه چیه؟ آدم‌های تیم؟ یا مدل رهبری ما؟ بیاید ببینیم چند نفر جرأت دارن گزینه دوم رو انتخاب کنن. 👀