Where Forgotten Stars Sleep

دوربینِ قدیمی.🍋

ما از هم دور می‌شویم؛ همانند ماه و خورشید، که هرگز در یک آسمان، هم‌زمان به وصال نمی‌رسند. تو به‌آرامی دستانم را رها خواهی کرد و نگاهت را از من خواهی گرفت. خاطراتمان را در صندوقچه‌ای خواهی گذاشت و بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کنی، به آتش خواهی سپرد. رویاهایی را که با شوق و اشتیاق برایت بازگو می‌کردم، زیر پا خواهی گذاشت و «دوستت دارم»‌هایت را از من دریغ خواهی کرد؛ دیگر از غم‌هایم برایت نخواهم گفت. احساساتم را، همچون کودکی بی‌پناه، در آغوشت رها نخواهم کرد تا آرام بگیرند. ما از هم دور می‌شویم؛ به فاصله‌ی تمام آن کلماتی که آرزوی بر زبان آوردنشان را داشتیم و از یکدیگر دریغ کردیم، به وسعت تمام سکوت‌هایی که میانمان ریشه دواندند و به عمق تمام اشک‌هایی که در خلوت خویش فرو خوردیم. تو مرا رها خواهی کرد، در میان زندان بی‌انتهای افکارم؛ با انبوهی از پرسش‌های بی‌پاسخ و خاطراتی که هر شب، چون خنجری در سینه‌ام فرو خواهند رفت. مرا با آتشی که در جانم افروخته‌ای تنها خواهی گذاشت و خواهی رفت، بی‌آنکه بدانی شعله‌های آن چگونه آرام‌آرام تمام وجودم را در بر می‌گیرند.