نوشته‌های ترمینالی

یه چیزی در مورد دنبال کردن مطالب این چنل دوست دارم باهاتون به اشتراک بذارم. من خودم تو چند تا کانال که مثل اینجا مطلب می‌ذارن هستم و واقعاً دوست دارم مطالبشون رو بخونم. ولی واقعیت اینه که نه وقت می‌کنم همه‌شون رو بخونم، نه همه‌شون برام اولویت دارن و نه لزوماً صددرصدشون برام جالبن. این داستان هم به مرور سخت‌تر می‌شه. آدم یه هفته مطالب رو نمی‌خونه، می‌ذارتشون تو Saved Messages که «بعداً می‌خونم»، بعد می‌شه دو هفته، سه هفته، یه ماه... و خب بعد یه مدت خود Saved Messages هم تبدیل می‌شه به یه منبع استرس. گاهی آدم از اینکه «این همه مطلب هست و من نمی‌رسم بخونم» حتی حس بدی نسبت به خودش پیدا می‌کنه. برای همین چند تا نکته هست که خودم سعی می‌کنم یادم باشه: ۱. حتی من که این چنل رو دارم، همه‌ی مطالبش رو نخوندم. یه مطلب رو دیدم و به نظرم درست و مفید اومده، ولی خودم فرصت نکردم بخونمش. یه مطلب رو دیدم جالب بوده ولی نصفش رو خوندم. یه مطلب رو وقت نداشتم بخونم و گذاشتم اینجا که شاید بعداً خودم هم برگردم سراغش. پس اینکه همه‌ی مطالب یه چنل رو نمی‌خونیم، کاملاً طبیعیه. ۲. حتی چیزهایی که کامل می‌خونیم رو هم لزوماً کامل نمی‌فهمیم یا یادمون نمی‌مونه. به نظرم اشکالی نداره. قرار نیست هر چیزی که می‌خونیم تبدیل به دانش قابل استفاده بشه. گاهی فقط یه ایده می‌گیریم، یه سؤال تو ذهنمون شکل می‌گیره، یا با یه مفهوم برای اولین بار آشنا می‌شیم. اوکیه! ۳. شاید «نگاه جویباری» به چیزها کمک کنه. منظورم از نگاه جویباری اینه که مطالب جالب، آدم‌های جالب، ایونت‌های جالب و ایده‌های جالب، میان و می‌رن. ما می‌تونیم همون موقع که جلوی ما هستن، یه مقدار ازشون استفاده کنیم ولی قرار نیست همه‌شون رو توی یه مخزن جمع کنیم که برای آینده نگهشون داریم. اگر امروز فرصت نکردم مطالب امروز چنل رو بخونم، همون‌قدر که فرصت کردم می‌خونم. فردا هم مطالب فردا رو می‌خونم. ۴. برای چیزهایی که واقعاً خیلی برام جالبن، یه جای جدا دارم. مثلاً بوکمارک یا یه Saved Messages جدا. و می‌دونم احتمالاً اون روزی که «هیچ مطلب دیگه‌ای برای خوندن ندارم و می‌رم سراغ آرشیوم» هیچ‌وقت نمی‌رسه :)) ولی همین که می‌دونم مطالب خیلی مهم و جالب گم نمی‌شن، کمک می‌کنه وقتی از کنار یه مطلب رد می‌شم، احساس نکنم دارم یه چیزی رو از دست می‌دم. در نهایت، ای