بیان نظرات [روز]

📌 صدور کیفرخواست ۴ متهم پرونده رهاسازی پسماند‌های سمی پتروشیمی در طبیعت خوزستان 🔻 دادستان مرکز استان خوزستان: برای ۴ نفر از عوامل یک شرکت خصوصی به اتهام مشارکت در تهدید علیه بهداشت عمومی، ایجاد آلودگی شدید محیط زیست از طریق رهاسازی پسماند‌ها و ضایعات پتروشیمی در طبیعت، پول‌شویی، توقیف عواید مجرمانه و تحصیل مال از طریق نامشروع و کلاهبرداری بیش از ۸۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، کیفرخواست صادر شد. این شرکت خصوصی با انعقاد قرارداد‌هایی با چند مجتمع پتروشیمی، متعهد به حمل و امحای اصولی و مکانیزه ضایعات و پسماند‌های صنعتی شده بود، اما مشخص شد برخلاف تعهدات قانونی و ضوابط زیست‌محیطی، پسماند‌های سمی و خطرناک را به‌جای امحا در طبیعت رهاسازی می‌کردند./ شرق @rokhdad_khuzestan_ir

قدرت چهارم؟!! برخی از مدیران و فرماندهان پس از دستیابی به پیروزی های مقطعی در جنگ هواپایه با آمریکا، جمهوری اسلامی را قدرت چهارم جهان خواندند. آنچه در فضای تحلیل استراتژیک ایران روی داده، نه یک «خطای ساده»، که «غلبه ی تخیلات تاکتیکی بر محاسبات عینی ملی» بوده است. در یک کلام: بزرگنمایی برآمده از شور پیروزی های تاکتیک ی، همواره آفت سنجش های استراتژیک بوده است. در نظریه ی ژئوپلیتیک، قدرت یک کشور تابعی از شاخص‌های کمی و کیفی مشخصی است: تولید ناخالص داخلی (اسمی و برابری قدرت خرید)، تراز فناوری‌های پیشرو (هوا-فضا، زیست‌فناوری، و اقتصاد دیجیتال)، ناوگان دریایی، شبکه نفوذ مالی فرامرزی، جمعیت جوان تحصیل‌کرده، و ظرفیت قاعده‌سازی در نهادهای بین‌المللی. بر پایه این سنجه‌ها، تا شهریورِ ۱۴۰۵، می‌توان سلسله‌مراتب جهانی قدرت را چنین بازتعریف کرد: ۱. هژمون تمام‌عیار (ابرقدرت): تا امروز، تنها ایالات متحده، با برخورداری از پایگاه‌های فراقاره‌ای، تسلط بر شبکه ی سوئیفت، و قدرت وتوی نظم لیبرال، عملا در این جایگاه است؛ ۲. رقیب ساختاری : چین با نزدیک‌شدن به آمریکا در برابری قدرت خرید و زنجیره ی تأمین و... تنها نامزد و آلترناتیو هژمون محسوب می شود؛ ۳. قدرت‌های برجسته ی منطقه‌ای و فرامنطقه ای مانند هند، آلمان، ژاپن، روسیه برزیل، ترکیه، کره جنوبی، استرالیا و ایتالیا در دستا سوم جای‌می گیرند ۴. قدرت‌های منطقه‌ای متعارف: عربستان، پاکستان، مصر، اسراییل، ایران، جمهوری آفریقای جنوبی، که اثرگذاری‌شان عمدتا‌ در همسایگی بی‌واسطه تعریف می‌شود. در ردیف چهارم جای می گیرند. ۵. و بالاخره ملل دارای اقتدار ملی محدود: کشورهایی هستند که تامین منافع فرامرزی آنان بدون ائتلاف، ناممکن است. نتیجه‌گیری عینی آن است که نسبت دادنِ عنوان «ابرقدرت» یا «قدرت چهارم جهان» به ایران، نه تنها بزرگنمایی، که نوعی توهم استراتژیک و خود فریبی و شهروند فریبی است که هزینه‌ی آن، در کالک محاسبات کلان، به‌صورت «برآورد نادرست از توان حریف» و «تخصیص نابجای منابع ملی بازمی‌گردد. البته نمی توان از تاب‌آوری کم سابقه ایران در برابر شدیدترین رژیم تحریم‌های تاریخ، که خود گونه‌ای «قدرت منفی» (Negative Power) است، غافل شد و آن را نادیده انگاشت. پدیده ای که در ادبیات کلاسیک مغفول می‌ماند؛ قدرتی که از دل محرومیت، الگوهای اقتصاد مقاومتی خاص