گروه آثار استاد رائفی‌پور

«این حقیقتی شناخته‌شده است که کسانی که بیش از همه مشتاق حکومت بر مردم‌اند، درست همان کسانی هستند که کمترین صلاحیت را برای این کار دارند.» 📚 منبع: 𝐃𝐨𝐮𝐠𝐥𝐚𝐬 𝐀𝐝𝐚𝐦𝐬، 𝐓𝐡𝐞 𝐑𝐞𝐬𝐭𝐚𝐮𝐫𝐚𝐧𝐭 𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐄𝐧𝐝 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐔𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞، فصل ۲۸

⏰ « قفل گروه فعال است » گروه از ساعت ۱ بامداد تا ۸ صبح قفل خواهد بود 💭 گروه چت: @iGapGroup 📿 سهیم شدن در صلوات نذر فرج: @M2Salavat 🔰 کانال استاد رائفی پور: @Sokhanraniostadraefipoor

صبح بخیر ⏰ قفل گروه غیرفعال شد. « اللهم صل علی محمد و آل محمد وعجل فرجهم » « بِسمِ الله، تَوکَلتُ عَلی الله، لا حَوْلَ و لاقُوةَ الّا بِالله »

🔺پزشکیان: جنگ باید در یک مقطع به پایان برسد، بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند جنگ را پایان دهیم 💠 سخن رئیس جمهور، از منظر استدلالی گرفتار چند اشکال جدی است. متن او این است که «جنگ باید در یک مقطع به پایان برسد» و «بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند، جنگ را پایان دهیم». 🔸 اشکال نخست، عدم ملازمه میان «پایان‌پذیری جنگ» با «مناسب بودن امروز برای پایان جنگ» است. اینکه «جنگ باید پایان یابد» گزاره‌ای بدیهی است، اما از آن نمیتوان نتیجه گرفت که «پس امروز باید پایان یابد». این دقیقاً جهش از یک مقدمه بدیهی به یک نتیجه اثبات‌نشده است. همانطور که «هر بیماری باید درمان شود» به این معنا نیست که «پس هر درمانی را همین امروز و با هر شرایطی باید انجام داد». اصل پایان جنگ، ضرورتِ پایان جنگ در مقطع مورد نظر را اثبات نمیکند. 🔸 اشکال دوم، «توسل به وضعیت فعلی» و تبدیل قدرت به دلیل برای توقف است. اگر ایران اکنون «در قدرت و عزت» قرار دارد (که دارد) و حتی جهان به پیروزی ایران اذعان دارد (که دارد)، باید پرسید: چرا این گزاره باید مقدمه‌ای برای شتاب در پایان جنگ باشد؟ اگر قدرت داریم، منطق عقلانی آن است که از این قدرت برای تضمین یک امنیت پایدار و جلوگیری از تکرار تجاوز استفاده کنیم، نه اینکه صرفاً به دلیل قرار گرفتن در موضع برتر، فوراً از میدان خارج شویم. قدرت، دلیلِ ترکِ موقعیت قدرت نیست؛ قدرت، ابزارِ تثبیت دستاوردهاست. 🔸 اشکال سوم، «نادیده گرفتن علت و معلول» است. ایران آغازگر جنگ نبوده و وارد شدن به جنگ، انتخاب ایران نبوده است؛ بنابراین نباید مسئله را چنان صورت‌بندی کرد که گویی دو طرف بطور برابر تصمیم گرفته‌اند بجنگند و حالا ایران میتواند با یک تصمیم سیاسی جنگ را ببندد. کسی که آغازگر تجاوز نبوده، حق دفاع دارد؛ و پایان جنگ زمانی معنا پیدا میکند که تهدید و علت تجاوز نیز برطرف شده باشد. 🔸 اشکال چهارم اینست که «اذعان دیگران به پیروزی» با «تضمین امنیت آینده» خلط شده است. اینکه تمام دنیا یا بخش بزرگی از جهان به پیروزی ایران اذعان کنند، فی‌نفسه هیچ تضمینی برای عدم تکرار تجاوز نیست. قدرت‌های متجاوز الزاماً بر اساس آنچه افکار عمومی، حقوق بین‌الملل یا حتی اجماع جهانی میگوید رفتار نمیکنند؛ بر اساس منافع خود، قوانین و ق