♡ با هم بیندیشیم ♤

یعنی چی 😳

#یادداشت 🇮🇷 سخنی با ایرانیان 1⃣ ایران ما سرزمینی است که از دل تاریخ گذشته است 🔻 ایران تنها یک مرز روی نقشه نیست، ایران همچنین حافظه‌ی هزاران سال تمدن، زبان، فرهنگ و ایستادگی است. از اسطوره‌های شاهنامه تا اندیشه‌ی فیلسوفان و از روزگار هخامنشیان تا فراز و فرودهای تاریخ کنونی، این سرزمین بارها با دشواریها آزموده شده است. و هر بار یا پیروز گشته و یا پس از شکست، دوباره برخاسته است. 🔻 ارسطو می‌گفت انسان موجودی سیاسی است، یعنی سرنوشت او از سرنوشت جامعه‌اش جدا نیست. هیچ ملتی بدون همبستگی، پایدار نمی‌ماند. فردوسی هم سده‌ها پیش همین حقیقت را با زبان شعر به یاد ما آورد: «چو ایران نباشد تن من مباد» این بیت، فراخوانی برای دشمنی با دیگران نیست، بلکه یادآوری مسوولیت ما در برابر خانه‌ای است که نامش ایران است. 🔻 ایرانیان در درازای تاریخ، از یورش اسکندر گرفته تا جنگها و تحریمهای کنونی، بارها نشان داده‌اند که می‌توانند سرزمین خود را پاسداری نمایند، حتا اگر نیاز باشد با پرداخت هزینه‌های سنگین. راز ماندگاری ایران تنها قدرت نظامی آن نبوده‌است. فرهنگ، زبان، همبستگی ملی و امید به آینده نیز ستونهای دیگر این ماندگاری بوده‌اند. امروز نیز اگر درگیر دشواریها هستیم، آویختن به همان ستونهای مانایی، مهمترین سرمایه‌ی ما برای گذر کامیابانه از این دشواریها است. تاریخ، ملتهایی را به یاد می‌سپارد که در روزهای دشوار، کنار هم ایستادند و نه روبروی هم. 2⃣ ایران خانه‌ی همه‌ی ما 🔻 ایران خانه‌ی یک حزب، یک جناح یا حتا یک نسل نیست. ایران کشور همه‌ی ایرانیان است. ما ایرانیان شاید در سیاست، اقتصاد، فرهنگ یا حتا در نگاه به آینده با یکدیگر دیدگاههای نایکسان داشته باشیم، ولی هنگامی که پای میهن در میان باشد، این دیدگاههای نایکسان نباید ما را از هم جدا کند. ایرانیان بیرون از کشور نیز بخشی از همین ملت‌اند. اگر دل در گرو ایران دارند، می‌توانند صدای مردم، فرهنگ و تاریخ سرزمینمان باشند. پلی برای رساندن واقعیتها، نه ابزاری برای عمیق‌تر شدن شکافها. 🔻تاریخ کشورمان بارها نشان داده که ایرانیان برای پاسداری میهن، از جان خود می‌گذرند. گزاره‌ی «ایرانی خون می‌دهد، خاک نمی‌دهد» برای کسان بسیاری، نمادی از همین روحیه‌ی ایستادگی و دلبستگی به سرزمین است. روحیه‌ای که در کنار آن باید خرد، همبستگی و مسوولیت‌پذیری نیز باشد.

موجودی با نام اشرف اقدامات خیریه عمه اشرف و محبت ایشان به بیماران مبتلا به سل : اشرف پهلوی ریاست سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی و بنگاههای خدمات خیریه را بر عهده داشت. واقعه زیر بخشی از اقدامات خیریه اشرف را نشان می‌دهد: حسین مکی در خاطرات سیاسی اش می‌نویسد : اواخر اردیبهشت یا اوایل خرداد 1331 روز جمعه‌ای با چند نفر از دوستان از جاده‌ی نیاوران عازم فشم بودم. وقتی از پیچ مقابل کاخ صاحبقرانیه به طرف جنوب سرازیر شدم، انبوه جمعیتی را در وسط خیابان دیدم که جاده را مسدود کرده‌اند. نزدیک‌تر که رفتیم دیدم عده‌ای مجروح و خون‌آلود، با فریاد و فغان و زاری استمداد می‌کنند. در وسط خیابان هم تختخواب و پتو و لوازم دیگر بر روی هم انباشته است. یکی از میان جمعیت مرا شناخت و با فریاد خطاب کرد و گفت ببینید چه بر سر یک عده بیمار مسلول آورده‌اند! علت را جویا شدم، گفتند امروز صبح زود عده‌ای چاقوکش و اوباش ریخته‌اند به این بیمارستان و بیماران را همراه با تختخواب و اثاثیه‌ی آنها با ضرب و جرح و چوب و چماق از اطاقها بیرون ریخته‌اند و بیمارستان را اشغال کرده‌اند و در را از داخل بسته‌اند و هم‌اکنون هم عده‌ای اوباش در داخل هستند. چند دقیقه مشغول تحقیق شدم که به چه علت نسبت به یک عده بیمار مسلول این رفتار ناهنجار و وحشیانه را مرتکب شده‌اند!؟ یک نفر از مسئولین و کارکنان بیمارستان که از سابقه‌ی ماجرا اطلاع داشت خودرا به من رساند و اظهار کرد: ملک این بیمارستان متعلق به عزیزخان خواجه، از خواجه‌سرایان دربار ناصرالدین‌شاه بوده است که به علت نداشتن وراث، املاک و اموال خود را وقف کرده و متولی آن را پادشاه وقت قرار داده است تا صرف امور خیریه شود. اکنون دکتر محمد یزدی متخصص بیماری سل و امراض ریوی این محل را ده‌ساله از دربار اجاره و تأسیساتی در آن ایجاد کرده و به بیمارستان اختصاصی مسلولین تبدیل نموده است. چند سالی است که بیماران و مسلولین در این‌جا بستری و تحت معالجه قرار دارند. اخیراً اشرف پهلوی به دکتر یزدی فشار آورده که از بقیه‌ی مدت اجاره صرف‌نظر کند و به محل دیگری برود چون که این مکان برای امور دیگری مورد لزوم است! دکتر یزدی جداً مقاومت کرده و گفته است محلی چنین مناسب با این ساختمانها کجا بیابم که بیماران را به آنجا انتقال دهم و خلاصه می‌گوید تا آخرین روز اجاره در آن باقی خواهد ماند. یا اگر محل دیگری

منظورش تیم پرویز ثابتی هستش؟ یعنی داره در مورد حلقه زیتون حرف میزنه؟

سپاس از شما و بانو‌ صنیعی گرامی 🙏

ارادتمندم من بیشتر روی محتوا و مفهوم متن تمرکز کرده بودم و به زیبایی نگارشی و ویرایش اون دقت نکرده بودم. آقا رضا زحمت کشیدند و با خلاصه‌نویسی و ویرایش زیبا، متنو ‌روان‌تر و خواندنی‌تر کردند که از ایشون‌و‌شما دوست نازنینم‌ سپاسگزارم🙏

درودها بانوی گرامی از شما ممنون و سپاسگزاریم قلمتان همواره روشنگر و راهگشا 🙏

❤️❤️👏👏🌷

🙏

آیا ایران دچار انسداد تاریخی شده است؟ در سال‌های اخیر، تعبیر «انسداد تاریخی» در تحلیل تاریخ ایران زیاد به کار می‌رود؛ گویی ایران سرزمینی است که قرن‌ها در چرخه‌ای از شکست و بن‌بست گرفتار مانده است. اما آیا این برداشت با واقعیت تاریخی ایران سازگار است؟ شاید برای پاسخ به این پرسش، نخست باید میان انسداد سیاسی و انسداد تمدنی تفاوت گذاشت. ایران بارها با بحران‌های بزرگ تاریخی روبه‌رو شده است؛ از حمله اسکندر و ورود اسلام تا یورش مغول و فراز و فرود سلسله‌های مختلف. اما آنچه در طول این تحولات از میان نرفت، ایران به عنوان یک تمدن بود. دولت‌ها تغییر کردند، اما زبان فارسی باقی ماند؛ فرهنگ ایرانی استمرار یافت؛ هنر، ادبیات، معماری و اندیشه در دوره‌های مختلف بازآفرینی شدند. اگر تمدنی دچار انسداد کامل شود، دیگر توان تولید معنا، فرهنگ و خلاقیت را از دست می‌دهد؛ در حالی که تاریخ ایران نشان می‌دهد حتی در دشوارترین دوره‌ها، جامعه ایرانی توان بازسازی و آفرینش داشته است. البته ایران دوره‌های طولانی ضعف سیاسی، استبداد، بحران نهادی و ناکامی در شکل‌گیری کامل دولت مدرن را تجربه کرده است. نقد این بخش از تاریخ ضروری است، اما نباید انسداد سیاسی را با انسداد تمدنی یکی دانست. شاید ویژگی برجسته تاریخ ایران، نه نبود بحران، بلکه توانایی عبور از بحران‌ها و بازسازی دوباره خویش باشد. تمدنی که پس از هزاران سال همچنان زبان، فرهنگ، حافظه تاریخی و احساس تعلق خود را حفظ کرده است، بیش از آنکه نشانه انسداد باشد، نشانه پویایی و تداوم تاریخی است. ایران را شاید بتوان نه تمدنِ انسداد، بلکه تمدنِ باززایی دانست