♡ با هم بیندیشیم ♤

به نام خدا از آگاهی تا اوهام رسانه‌ای؛ وقتی مدیریت اذهان جای اندیشیدن را می‌گیرد بزرگ‌ترین بحران جوامع امروز، کمبود اطلاعات نیست؛ بلکه وفور اطلاعاتِ بی‌ضابطه و مرگ تدریجی تفکر انتقادی است. ما دیگر تنها با پدیده «اخبار جعلی» روبه‌رو نیستیم، بلکه با شکل پیچیده‌تری از سلطه مواجهیم؛ «مهندسی افکار عمومی» و «مدیریت اذهان». سلطه‌ای که نه با اجبار، بلکه با رضایت مخاطب و در پوشش تحلیل، خیرخواهی و آگاهی‌بخشی عمل می‌کند. بخش قابل توجهی از آنچه امروز در فضای مجازی به نام تحلیل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی منتشر می‌شود، نه تحلیل، بلکه تراوشات ذهنی، پیش‌داوری‌ها، علایق، نفرت‌ها و گاه کینه‌های شخصی صاحبان صفحات و کانال‌هاست. تحلیل، روش و تخصص می‌خواهد؛ سند، داده و مسئولیت‌پذیری می‌خواهد. اما متأسفانه در بسیاری از موارد، جای استدلال را احساسات گرفته و جای پژوهش را روایت‌سازی. فاجعه آنجاست که مخاطب نیز کمتر می‌پرسد: «این سخن بر چه مبنایی مطرح شده است؟» و بیشتر می‌پرسد: «چه کسی آن را گفته است؟» به همین دلیل، شخصیت رسانه‌ای افراد جایگزین اعتبار علمی و تخصصی آنها شده است. کافی است فردی چند هزار دنبال‌کننده داشته باشد تا در اقتصاد توجه، به تحلیلگر تاریخ، سیاست، اقتصاد، جامعه‌شناسی و روابط بین‌الملل تبدیل شود. از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، این همان آغاز توده‌وارگی است؛ زمانی که انسان‌ها به جای اندیشیدن، مصرف‌کننده روایت‌ها می‌شوند. خطرناک‌ترین نوع استبداد نیز همین‌جاست؛ استبدادی که به جای تسخیر سرزمین‌ها، ذهن‌ها را اشغال می‌کند. در این وضعیت، انسان تصور می‌کند آزادانه انتخاب کرده است، در حالی که انتخاب‌های او از پیش توسط دیگری چارچوب‌بندی شده است. متأسفانه این پدیده تا جایی پیش رفته که برخی از این کانال‌های به اصطلاح خبری و تحلیلی، از مخاطبان خود درخواست حمایت مالی می‌کنند؛ آن هم برای تولید محتوا در حوزه‌هایی که نه تخصص دانشگاهی آن را دارند، نه تجربه حرفه‌ای و نه مسئولیت حقوقی و اخلاقی سخنان خود را می‌پذیرند. عجیب‌تر آنکه هرچه ادعاها بزرگ‌تر، افشاگری‌ها هیجان‌انگیزتر و روایت‌ها رادیکال‌تر باشند، مخاطبان بیشتری نیز جذب می‌شوند. اقتصاد توجه، به اقتصاد اوهام تبدیل شده است. امروز بسیاری از مردم، هم‌زمان ده‌ها کانال خبری و تحلیلی را دنبال می‌کنند و گمان می‌کنند که این کثرت اطلاعات، به معنای اف

این برنامه عالی بود، این اقا گفت باید اسم افغانستان بشه خراسان شرقی.

مستند و‌مستدل میگفت

بله . فکر می کنم انگلستان از این شیوه برای اختلافات قومی برای نامگذاری کشورهای مصنوعی که ساخته استفاده کرده. مثلا حجاز سعودی بوده. نمیدونم درست بقیه را عراق فکر بین النهرین بوده..میان رودان تبدیل اش به واژه عربی اش کرده.

درود جانم درسته استعمار بریتانیا و فرانسه در ترسیم مرزهای جدید خاورمیانه و جنوب آسیا نقش مهمی داشتند و خیلی از اسامی و ساختارهای سیاسیِ امروز محصول دوره مدرن‌ هستن کشورهایی که فرمودین جزیی از عثمانی بودند که بعدا مدتی تنت سلطه ی انگلیس و فرانسه بودند اما عراق فقط بین‌النهرین نبود بین‌النهرین اسم یک منطقه تمدنی باستانی بود و عراق اسمی تاریخیه که ریشه در منابع قدیمی داره حجاز هم بخشی از شبه‌جزیره عربستان بود و بعدها با شکل‌گیری دولت سعودی در قالب کشور عربستان سعودی قرار گرفت عربها بهش میگن سعودیه استعمار در مرزبندی‌ها و دولت‌سازی مدرن نقش داشت اما تاریخ و هویت این سرزمین‌ها رو از صفر نساخت

ظاهراً وقتى در قسمتى از شعر جوجه هاى شك از ترس گربه از ديوار ايمان بالا ميروند، رهبرى ميگويند مراقب جوجه هاى خود باشيد و ايشان ميگويد يكى جلوى گربه رو بگيره كه رهبرى هم باز با لبخند ميگويند بله شكى نيست جلو گربه را هم بايد گرفت ولى شما مراقب سمت خودتون باشيد فعلاً. تقريباً به مزمون عرض كردم. نكته اينجاست كه شب شعر مربوطه پخش مستقيم نبوده است و بعداً حتماً با مراعات هاى لازم منتشر شده است و در آن زمان هم ناراحتى يا حتى دلخورى رهبر به چشم هيچ كس نيامد. حالا اگر فرض كنيم ايشان راست بگويد، بايد ديد كه چه كسانى تلاش كرده اند نوعى استبداد و ديكتاتورى را القا كنند؟ 🤷🏻‍♂️

من هم همین گمان را دارم. خراسان شرقی بذر یک فتنه‌ی تازه است.

سلام و عرض ادب آریانا اسم اصلی این ناحیه هستش