گروه ناقد

اگر بتونیم بدیها و خوبی های یک فردو باهم ببینیم این توسعه ذهنه استاد شریعتی کاملا هم عالی نبوده در ابعاد...

شیاد اون پدر پدر سوختته لیبرا جاده صاف کن امپریالیست عوضی پبره سگ‌خرفت

منظور نويسنده محترم از "بي توجهي به حقوق" روشن نيست.ولي اگر منظور ايشان از"بي توجهي"عدم اصالت دادن به حقوق است كه اين اول ادعاي استاد ملكيان است.مفهوم "اصالت دادن"به اين معني نيست كه فرضا اين حيطه ها هم پوشاني ندارند يا رابطه ي دو سويه ندارند،بلكه طبق فهم بنده از اصالت داشتن اين است كه ساير نهادها مانند نهاد سياست،اقتصاد خانواده و …. از دل فرهنگ بيرون مي آيند يا به تعبير مسامحي فرهنگ تقدم زماني نسبت به ساير نهادها دارد.و باز هم به بيان مسامحي نسبت فرهنگ(طبق تعريف استاد) به ساير نهادها در به وجود آمدن پديد ه هاي اجتماعي مثلا ٤به يك است.يعني هر پديده ي اجتماعي٨٠درصد از فرهنگ متاثر است و٢٠درصد از ساير نهادها.(البته اين اعداد را براي تقريب به ذهن عرض كردم). باز هم بنده متوجه ايراد چهارم نويسنده محترم نشدم به اين معني كه بر فرض صحت ادعاي نويسنده محترم چه اشكال نظري يا عملي در پروژه ي"عقلانيت و معنويت"استاد به وجود مي آورد؟

درباره‌ی پرفسور شاندلِ شریعتی و فقر تخیلِ مفهومی دکتر غنی‌نژاد ✍سینا جهاندیده دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و یکی از شناخته‌شده‌ترین منتقدان سنت چپ و روشنفکری دینی در ایران معاصر است. بخش مهمی از فعالیت فکری او در سال‌های گذشته معطوف به نقد مارکسیسم، اندیشه‌های جمع‌گرایانه و شخصیت‌هایی چون علی شریعتی بوده است. او در برخی گفت‌وگوها و نوشته‌های خود تلاش کرده است نشان دهد که بسیاری از مفاهیم رایج در روشنفکری ایرانی، به‌ویژه در دهه‌های چهل و پنجاه، متأثر از ایدئولوژی‌هایی بوده‌اند که به باور او با آزادی فردی و عقلانیت اقتصادی ناسازگارند. اما در نقد اخیر خود بر علی شریعتی، غنی‌نژاد از سطح نقد یک اندیشه فراتر رفته و شریعتی را «شیاد» دانسته است. یکی از دلایلی که برای این داوری مطرح کرده، ارجاع شریعتی به شخصیتی به نام «پروفسور شاندل» در آثارش است. استدلال این است که چون چنین شخصیتی در جهان بیرونی وجود نداشته، پس شریعتی با ساختن یک شخصیت موهوم دست به فریب زده است. اما این استدلال، پیش از آنکه مسئله‌ای درباره‌ی شریعتی باشد، مسئله‌ای درباره‌ی فهم ما از فلسفه، ادبیات و تاریخ اندیشه است. پرسش اساسی این است: آیا هر شخصیتی که در یک متن فکری ظاهر می‌شود، باید دارای وجود تاریخی و شناسنامه بیرونی باشد تا معتبر تلقی شود؟ اگر چنین معیاری را بپذیریم، باید بخش بزرگی از میراث فلسفی بشر را کنار بگذاریم. آیا سقراطی که در آثار افلاطون سخن می‌گوید، دقیقا همان سقراط تاریخی است؟ یا شخصیتی است که افلاطون برای بیان پرسش‌ها و اندیشه‌های فلسفی خود ساخته و پرداخته است؟ ما امروز می‌دانیم که میان «سقراط تاریخی» و «سقراط افلاطونی» فاصله وجود دارد. اما هیچ فیلسوف جدی‌ای به این دلیل افلاطون را متهم به جعل و فریب نمی‌کند. آیا زرتشت نیچه همان زرتشت تاریخی است؟ آیا نیچه قصد داشت یک زندگی‌نامه تاریخی از پیامبر ایرانی بنویسد؟ روشن است که چنین نبود. زرتشت در کتاب چنین گفت زرتشت یک شخصیت مفهومی است؛ صدایی فلسفی که نیچه از طریق آن درباره مرگ خدا، انسان برتر و دگرگونی ارزش‌ها سخن می‌گوید. فلسفه و ادبیات همواره از چنین شخصیت‌هایی ساخته شده‌اند. شخصیت مفهومی، نه یک دروغ تاریخی، بلکه ابزاری برای اندیشیدن است. انسان متفکر گاهی برای آنکه بتواند با خویشتن گفت‌وگو کند، دیگری‌ای می‌آفریند؛ صدایی که از او جداست و در عی

رابطه آرژانتین و آرژینین رابطه این دو کلمه، یک ریشه واژه‌شناختی (Etymology) مشترک است؛ هر دو به عنصر نقره و درخشندگی وصل می‌شوند! داستان این شباهت به زبان ساده این است: ۱. آرژانتین (Argentina)؛ سرزمین نقره نام کشور آرژانتین از واژه لاتین "Argentum" به معنای «نقره» گرفته شده است. وقتی کاشفان اسپانیایی در قرن شانزدهم به این منطقه از آمریکای جنوبی رسیدند، بر اساس افسانه‌ها و هدایایی که دریافت کرده بودند، تصور می‌کردند این سرزمین پر از معادن نقره است. به همین دلیل رودخانه بزرگ آن منطقه را "Rio de la Plata" (رودخانه نقره) و خود آن سرزمین را «آرژانتین» (سرزمین نقره‌ای) نامیدند. ۲. آرژینین (Arginine)؛ اسید آمینه‌ای با بلورهای نقره‌ای آرژینین یکی از اسیدهای آمینه معروف است. در سال ۱۸۸۶، یک شیمی‌دان سوئیسی به نام ارنست شولزه این ماده را برای اولین بار از عصاره جوانه ترمس (Lupin) جدا کرد. وقتی این ماده استخراج شد، نیتراتِ آن بلورهایی ایجاد کرد که سفید، درخشان و شبیه به نقره بودند. شولزه به دلیل همین ظاهر درخشان و نقره‌مانند، نام آن را از همان ریشه لاتین نقره (Argentum) الهام گرفت و گذاشت آرژینین. خلاصه رابطه این دو هیچ ربطی به جغرافیا یا تولید آرژینین در آرژانتین ندارد؛ بلکه هر دو نام‌گذاری، فرزندان کلمه لاتین Argentum هستند: یکی به خاطر توهم وجود معادن نقره در یک سرزمین، و دیگری به خاطر ظاهر نقره‌ای و درخشانِ بلورهای یک آمینواسید در آزمایشگاه.

🔍 نقش موسی صدر در سازماندهی شیعیان لبنان علیه اسرائیل 📌 موسی صدر (معروف به امام موسی صدر)، در سال ۱۳۳۸ (۱۹۵۹) به دعوت آیت‌الله شرف‌الدین از قم به شهر صور لبنان هجرت کرد. در آن مقطع زمانی، شیعیان جنوب لبنان از نظر اقتصادی و سیاسی یکی از محروم‌ترین جوامع این کشور به شمار می‌رفتند. 🔻 صدر در طول کمتر از دو دهه به یکی از چهره‌های محوری و تاثیرگذار در میان شیعیان لبنان تبدیل شد. رویکرد سیاسی-اجتماعی او موجب شد جامعه شیعه لبنان از حاشیه به متن تحولات سیاسی این کشور وارد شود. از همین رو، بسیاری از ناظران و مورخان از او به عنوان عاملی کلیدی در انسجام‌بخشی به جامعه شیعه لبنان یاد می‌کنند. 📌 اقدامات ساختاری و نظامی 🔻 تاسیس مجلس اعلای اسلامی شیعیان (۱۹۶۹): این نهاد برای نخستین بار شیعیان را به عنوان یک فرقه مذهبی رسمی و دارای ساختار حقوقی مجزا در نظام سیاسی مبتنی بر طوایف در لبنان تثبیت کرد. 🔻 تشکیل جنبش محرومین و شاخه نظامی امل (۱۹۷۵): صدر با همکاری مصطفی چمران، نخستین نیروی نظامی منظم شیعیان تحت عنوان «افواج المقاومة اللبنانیة» (امل) را پایه‌گذاری کرد. این گروه نقش مهمی در مواجهه با تحرکات نظامی اسرائیل در جنوب لبنان ایفا کرد. 👈 موسی صدر اسرائیل را «شر مطلق» نامید و این دیدگاه را مبنای رویکرد سیاسی-امنیتی خود برای دفاع از جنوب لبنان قرار داد. با این حال، حضور و فعالیت‌های مسلحانه سازمان‌های فلسطینی در جنوب لبنان که بستر حملات متقابل اسرائیل را فراهم می‌کرد، چالش‌ها و پیچیدگی‌هایی را در روابط صدر با این گروه‌ها ایجاد نمود. 📌 عملیات لیتانی (۱۹۷۸) 🔻 در جریان تهاجم و اشغال منطقه لیتانی توسط اسرائیل، صدر با حضور در مناطق جنگی و سازماندهی اقدامات مدنی، از جمله تحصن و اعتصاب غذا در مسجد عاملیه بیروت، تلاش کرد توجه بین‌المللی را به وضعیت جنوب لبنان جلب کند. 📌 روابط با آیت‌الله خمینی و جریان‌های انقلابی ایران 🔻موسی صدر روابط خانوادگی و سیاسی نزدیکی با بیت آیت‌الله خمینی داشت و جنوب لبنان در آن مقطع به پایگاهی امن برای آموزش و فعالیت برخی مبارزان انقلابی ایران تبدیل شده بود. او حتی در آستانه پیروزی انقلاب، مقاله‌ای در روزنامه لوموند فرانسه منتشر کرد و در آن از آیت‌الله خمینی به عنوان رهبر حرکت مردمی ایران یاد نمود. 👈 با این حال، تفاوت‌های دیدگاهی مشخصی میان طرفین وجود داشت:

‏➡️فیلمساز فیلم نسازد، نویسنده ننویسد، خواننده نخواند، روزنامه‌نگار قلم نزند، عادل فردوسی‌پور گزارش نکند، تا صدای شما شنیده شود؟ ‏با حذف شرافت و آزادگی شما دیده نشدید، ‏اتفاقا آنچه از چشم مردم افتاد، خود شما بودید، که امروز نـه در دل مردم جایی دارید، نـه فردا نام نیکی در حافظه تاریخ!

📝📝📝 از محکومیت سه حامی بیانیه میرحسین موسوی تا اعتراف ناخواسته حکومت به قدرت اندیشه ✍️حمید آصفی ✅صدور حکم ۱۵ ماه حبس برای سیدعلیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر و ۶ ماه حبس برای محمدجواد دردکشان، صرفاً خبر محکومیت سه فعال سیاسی نیست؛ این حکم، روایتی عمیق‌تر از نسبت حکومت با اندیشه را آشکار می‌کند. اگر آنچه این سه نفر انجام داده‌اند، تنها امضای یک بیانیه در حمایت از مواضع میرحسین موسوی بوده است، پرسش اصلی این نیست که چرا آنان محکوم شدند؛ پرسش این است که چرا یک امضا، چنین هراسی برمی‌انگیزد؟ ✅تاریخ، حکومت‌هایی را کم ندیده که زندان‌هایشان را از انسان‌ها پر کردند؛ اما در نهایت، خودشان در زندانِ ترسِ خویش گرفتار شدند. جمهوری اسلامی سال‌هاست به بیماری مزمنی مبتلا شده که می‌توان آن را «اندیشه‌هراسیِ حکومتی» نامید؛ بیماری‌ای که در آن، هر امضا به توطئه، هر نقد به براندازی و هر بیانیه به پرونده امنیتی تبدیل می‌شود. ✅محکوم کردن انسان‌ها به خاطر حمایت از یک بیانیه، بیش از آنکه قدرتِ دستگاه حاکم را نشان دهد، ضریبِ هراسِ آن را آشکار می‌کند. حکومتی که از چند سطر نوشته بیمناک است، در حقیقت از کلمات نمی‌ترسد؛ از قدرتِ تکثیرِ معنا می‌ترسد. زیرا می‌داند اندیشه، برخلاف انسان، زندانی نمی‌شود؛ از دیوار عبور می‌کند، از میله رد می‌شود و در ذهن‌ها مهاجرت می‌کند. ✅قدرت‌های مطمئن، با اندیشه گفت‌وگو می‌کنند؛ قدرت‌های نگران، اندیشه را جرم‌انگاری می‌کنند. این شاید مهم‌ترین تفاوت میان «اقتدار» و «اضطراب سیاسی» باشد. زندان، زمانی به ابزار حکومت تبدیل می‌شود که استدلال، توان اقناع خود را از دست داده باشد. ✅جمهوری اسلامی دههاست به جای مدیریت جامعه، درگیر «پلیس‌کشی بر جغرافیای ذهن» شده است؛ گویی می‌توان برای فکر، مرز کشید و برای عقیده، حکم زندان صادر کرد. همزمان، در حال گسترش چیزی است که می‌توان آن را «قضایی‌سازیِ اندیشه» نامید؛ فرآیندی که در آن، به جای پاسخ به یک دیدگاه، برای آن پرونده ساخته می‌شود؛ به جای رقابت با یک ایده، حکم حبس صادر می‌شود؛ و به جای اعتماد به جامعه، از جامعه هراس تولید می‌شود. ✅اما تاریخ یک قاعده ساده دارد؛ اندیشه، تنها چیزی است که زندان آن را تکثیر می‌کند. زندانی کردن یک انسان، پایان حضور فیزیکی اوست؛ اما زندانی کردن یک فکر، آغاز کنجکاوی جامعه درباره همان فکر است. هر حکم حب

🔍 حزب‌الله: از شورای مخفی لبنان تا ستون فقرات محور مقاومت 📌 تاسیس حزب‌الله لبنان در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۰ شمسی)، پاسخ به اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل و آغاز عصر «دفاع پیش‌دستانه ایران در عمق استراتژیک» بود. 🔻 این مدل دفاع فرامرزی، پس از تشکیل ناتو در جنگ سرد به یک استاندارد بین‌المللی تبدیل شد تا کشورها خطوط دفاعی خود را خارج از مرزهایشان تعریف کنند. ایران این فرمول غربی را در بستری شیعی بومی‌سازی کرد. 📌 برای درک این تولد تاریخی، شناخت دو کلیدواژه جغرافیایی حیاتی است: 🔻 دره بقاع: دشت وسیع شرق لبنان و هم‌مرز با سوریه که به دلیل بافت متراکم شیعی، به محل تولد حزب الله تبدیل شد. 🔻 خط قرمز لیتانی: رودخانه‌ای در جنوب لبنان که مرز ژئوپلیتیک لبنان و اسرائیل است. اسرائیل همواره مرز خود را تا این رودخانه به عنوان «منطقه حائل» تعریف می‌کند. کنترل شمال و جنوب لیتانی، هسته اصلی تمام جنگ‌های چهار دهه اخیر است. 📌 تکامل حزب‌الله در ۴ فاز لجستیکی و سیاسی 🔻 فاز اول؛ تولد (۱۹۸۲-۱۹۸۳): سپاه پاسداران در دره بقاع، سه طیف پراکنده (انشعابیون رادیکال جنبش امل، روحانیون انقلابی و شیعیان حزب‌الدعوه عراق) را زیر چتر مخفی «شورای لبنان» جمع کرد. این شورا ابتدا با نام‌های مستعاری چون «جهاد اسلامی» عملیات می‌کردند. 🔻 فاز دوم؛ بیانیه اعلام موجودیت (۱۹۸۴-۱۹۸۹): این شورا در سال ۱۹۸۵ رسما نام «حزب‌الله» و هدف خود یعنی نابودی اسرائیل را اعلام کرد. سپس در جنگ با رقیب شیعه دیگر خود (جنبش امل)، انحصار نظامی را در مناطق شیعه‌نشین به دست گرفت. 🔻 فاز سوم؛ پیروزی بر اسرائیل (۱۹۹۰-۲۰۰۰): با پایان جنگ داخلی لبنان، همه گروه‌ها به جز حزب‌الله خلع سلاح شدند. 🔻 حزب الله توانست در مه سال ۲۰۰۰ ارتش اسرائیل را پس از ۱۸ سال اشغال، بدون قید و شرط از خاک لبنان اخراج کند؛ این اولین پیروزی نظامی یک گروه عربی بر اسرائیل بود. 🔻 فاز چهارم؛ ارتش نظامی-منطقه‌ای (از ۲۰۰۶ به بعد): پس از جنگ ۳۳ روزه، حزب‌الله از یک نیروی تدافعی محلی به یک ارتش فرامرزی با بیش از ۱۰۰ هزار راکت، واحد پهپادی و سایبری تبدیل شد. 📌 نقش حیاتی سوریه: 🔻 بدون همکاری حافظ اسد، شکل‌گیری و بقای حزب‌الله اساسا غیرممکن بود. سوریه نه تنها اجازه داد سپاه پاسداران در دره بقاع پایگاه تاسیس کرده و نیروهای اولیه حزب‌الله را آموزش دهد، بلکه مسیر ترانزیت سلاح ا