♡ با هم بیندیشیم ♤

با سلام، آيا منظور شما از اينكه كار بدست فرماندهان سپاه باشد اين است كه ساز و كار قواى سه گانه كنار گذاشته شود و دولت و مجلس و قوه قضائيه جمع شود؟ بحث مخالفت با نظر شما نيست فقط براى روشن شدن موضوع ميپرسم. با تشكر از شما.

عرض ادب در این خصوص‌، باید به این مهم دقت بشه، که ایران کشوری ۷۰۰۰ساله و متکثر است .بحث ژئوپلتیک و…در نظر بگیریم .فلسفه ی سیاسی ایران ، با خیلی از کشورهای جهان متفاوت است.

بله متوجه هستم فقط از منظر ادبيات سياسى اين پيشنهاد ، كودتا به حساب ميايد ، درسته؟

کودتا نه

درودها بانو جان من اشعار سهراب را با دل و جان زیسته‌ام «آدم چه دیر می‌فهمد… من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتاً… ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه…» برادرم سال‌ها در سوئد و دانمارک زندگی کرد و با وجود موقعیت خوب، دست آخر دلش برای بوی دمی گوجه‌های مامان تنگ شد و برگشت. بسیاری از اشعار سهراب هر لحظه در زندگی‌ام جاری هستند ظهر تابستان است. سايه‌ها مي‌دانند، كه چه تابستانی است. سايه‌هايی بی‌لك، گوشه‌اي روشن و پاك كودكان احساس! جای بازی اينجاست. از کودکی عاشق بازی نور و‌ سایه بودم، حیاط بزرگ خانه‌ی دایی‌جان ممدخان، درخت توت بزرگ باغچه و خانم‌هایی که روی زیلو زیر درخت صحبت می‌کردند و‌ من برای در آغوش‌کشیدن خوشه‌های نور که از لابه‌لای برگ‌ها به زمین می‌ریخت بغل باز می‌کردم و هنوز هم عاشق قطره‌های نور هستم که از پشت پنجره از لابه‌لای برگ‌های سبز به داخل می‌تابد.

به نظرم صرفِ اینکه یک نفر چنین پیشنهادی رو مطرح کرده، به خودیِ خود «کودتا» محسوب نمیشه ایشون یک پیشنهاد سیاسی برای خروج از یک بن‌بست مطرح کردند و طبیعتاً می‌شه درباره درست یا غلط بودنش بحث کرد. «کودتا» زمانی معنا پیدا می‌کنه که انتقال قدرت عملاً خارج از سازوکارهای قانونی و با زور نظامی صورت بگیره. برداشت من از حرف ایشان این بود که در شرایطی که احزاب و بخشی از ساختار سیاسی گرفتار ناکارآمدی، مصلحت‌اندیشی و منازعات فرسایشی شدند، شاید برای یک دوره بشه بیشتر بر ظرفیت و اقتدار نیروهای نظامی کشور، یعنی سپاه و ارتش، تکیه کرد نه لزوماً اینکه قوای سه‌گانه منحل شن یا کشور رسماً تحت حکومت نظامی قرار بگیره. ضمن اینکه سپاه و ارتش صرفاً نیروی رزمی نیستند در چهار دهه گذشته در حوزه‌های مختلف مدیریتی، دیپلماسی، امنیت، مهندسی و مدیریت بحران هم تجربه‌های گسترده‌ای پیدا کردند. بنابراین نمی‌شه همه فرماندهان نظامی رو صرفاً با عنوان «نظامی» از عرصه سیاست و مدیریت کنار گذاشت. البته اینجا یک بحث جدی در فلسفه سیاسی شکل می‌گیرد:ایا در دوره های بحران، اقتدار نظامی میتونه برای بازگرداندن نظم و کارامدی به دولت کمک کنه،بدون اینکه خودش به حذف سیاست و نهادهای مدنی منجر شه؟ در تاریخ ایران هم نمونه‌هایی داریم که نشان میده رابطه بین قدرت نظامی و دولت همیشه یکسان نبوده . از نادرشاه گرفته تا رضا شاه، ارتش در مقاطعی نقش مهمی در ایجاد تمرکز سیاسی و بازسازی اقتدار دولت ایفا کرده،البته این تجربه‌ها رو نباید عیناً به امروز تعمیم داد و باید هزینه‌ها و پیامدهاشونو هم دید. من فکر می‌کنم نکته اصلی همین تفکیکِ اقتدار نظامی با حکومت نظامی یکی‌نیست و حضور نیروهای نظامی در ساختار قدرت هم الزاما به معنای کودتا نیست .بحث بر سر اینه که آیا در شرایط خاص ایران، می‌تونه از ظرفیت سازمان‌یافته، منضبط و امنیت‌محور نیروهای نظامی برای عبور از بحران استفاده کرد، در حالی که نهایتاً مشروعیت سیاسی و ساختارهای قانونی کشور حفظ شه. اتفاقاً از منظر تاریخی، فلسفه سیاسی و حتی ژئوپلیتیک، این بحث بسیار جدی‌تر از یک دوگانه ساده‌ی «نظامی یا غیرنظامی» است

با درود و احترام، به گمان من: برای مانایی جمهوری اسلامی، دستکم برای چند سال -تا از این نابسامانی گذر کنیم- سپاه و ارتش باید در جایگاهی مانند رهبری باشند. نه اینکه قوای سه‌گانه و انتخابات نداشته باشیم ولی انجمنی از فرماندهان نظامی باید حق وتو، برکناری یا انحلال دولت و مجلس را داشته باشند. این دست فرمان که می‌رویم هدر دادن عمر و انرژی کشورمان است. باید یک نیرویی که زور دارد و دستش نمی‌لرزد، این آشفتگی را به یک سامان برساند. چیزی مانند کاری که رضاشاه پس از بلبشوی سالهای پایانی قاجار انجام داد و ما امروز از این بابت سپاسگزار ایشان هستیم. البته این باید یک دوره‌ی گذار باشد و با پیاده‌سازی آشتی ملی و ایده‌ی ایران برای همه‌ی ایرانیان (با هر دین و گرایش سیاسی و سبک زندگی) پیگیری شود. هر کسی که رفته باید بتواند برگردد و در ایران کار و زندگی و کنشگری سیاسی نماید و تنها قانونی که در آن همه‌ی ایرانیان فرصت برابر دادند، داور و سنجه‌ی زندگی و کنش ایرانیان باشد. البته این ایده خام است ولی برای من این اندازه روشن است که در کشور ما همه‌ی سباست‌پیشگان کنونی سردرگم، بی‌دانش، خودخواه و به دردنخور هستند، مگر نیروهای نظامی ما که شایستگی، توانایی، پاکی و میهن‌پرستی خود را بارها نشان داده‌اند. این نیروهای توانا و میهن‌پرست و به اثبات‌رسیده باید نقش محوری در مدیریت کشور داشته باشند. دیگر تاب این سردرگمی و لاس زدن جریانهای سیاسی با هم و هدر دادن عمر و توان کشورمان را نداریم.

عزززیزم 😍 خوشحالم که بااین نوشته ارتباط گرفتید روح مادرتون شاد. من در ۲۰ فصل تصمیم دارم واژه ی مادر رو از جهات مختلف مورد بررسی قرار بدم و هر فصل ۴جلسه ی دوستانه کلاس داره مادر از منظر فلسفی ،سیاسی،تاریخی، جامعه شناسی،فرهنگی،روانکاوی بررسی میشه.

بعد از ظهر پاییز است کتاب آخرین ملکه‌ی چین را می‌خوانم، مامان مشغول دوختن ملحفه‌ی سفید لحاف هستند بوی لاجورد تمام خانه را پر کرده و صدای شهرام ناظری که در گلستانه را می‌خواند آب را گل نکنیم: شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی. دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب. زن زیبایی آمد لب رود، آب را گل نکنیم: روی زیبا دوبرابر شده است. مامان دوختن لحاف را تمام کردند دست درویشی شاید نان خشکیده فرو برده در آب مردم بالادست چه صفایی دارند چشمه‌هاشان جوشان گاوهاشان شیرافشان... چشم‌هایم سنگین شد دوباره بوی لاجوردُ ، خنکی و سنگینی لحاف.

کودتا به معنای فروانداختن نظم سیاسی کنونی و روی کار آوردن یک نظام نو می‌باشد که بسیار پرهزینه و با پیامدها نادیدنی و کنترل‌ناشدنی است. این را برای جلوگیری از رسیدن به آن نقطه می‌گویم. (البته بسیاری گفته‌اند. من نخستین بار از آقای هوشنگ امیراحمدی شنیدم) اگر دوست داشته باشید نامی بر آن بگذارید، "اصلاحات واقعی"، بازآرایی ساختار سیاسی"، "برنامه‌ی گذار از بحران"، یا حتا "استحاله‌ی نظام" به درونمایه‌ی این پیشنهاد نزدیکتر هستند. من برداشت کودتا از آن نمی‌کنم و از آن رو که رفتن نظام سیاسی مستقر بسیار پرهزینه، خطرناک و با پیامدهای نادیدنی است، با آن همراه نیستم.

واقعا چه جنایتی😔 آدم با جانی ترین دشمنش هم نمیتونه این کارو انجام بده، چه برسه به یه مخالف...

پایگاه اینترنتی نیروی دریایی ترکیه: یک کشتی باری با پرچم ترکیه در سواحل بندر نووروسیسک روسیه هدف حمله پهپادی قرار گرفت. @iribnews خب دشت اول اوکراین به کشتی آلتاییک ها حمله کرده مطابق مفاد پیمان مکه حمله به هر کدام از سه کشور تازیستان و پاکستان و آلتایی ستان، حمله به هر سه کشور تلقی می شود. انتظار می رود ارتش ظفرمند پاکستان بی درنگ به اوکراین اعلان جنگ دهد و کماندوهای تازی هم عملیات هلی برد در شمال دریای سیاه انجام دهند. بسم الله اظهار وجود کنید حوثی ببینه! 16 امرداد 1405

با درود و پوزش از شما مانایی تنها برای چند سال؟! پس از چند سال دوباره شورش و سرنگونی یا اصلاحات شورش گونه؟! همه شهروندان به ویژه نخبگان باید به این باور برسند که نه ایران آن گونه وضعیت خوبی در همه تاریخ داشته که همواره ایرانی بر ایران حکم براند و سرخوش جهت دگرگونی مزاج بی‌مانند به همه تاریخ دست به تنوع سیاسی بزند، و نه جامعه همانگونه که حسین بشیریه گفت مانند گل کوزه‌گری است که بتوان هر زمان خواست آن را ورز داد و از نو چیزی ساخت! اگر ایران بخواهد از آن همه ایرانیان (ایرانی به معنای زیستی) باشد باید توده‌های جدا شده از دولت-ملت با کنار گذاشتن باورهای نادرست و میهن‌ستیزانه به آغوش دیگر هم‌میهنان بازگردند؛ در این میان نیازی به میانجیگری نیروهای مسلح برای برانداختن دولت نیست. راهکارهای قانونی و درستی برای این کار هست که درباره بنی صدر هم رخ داد. به هر روی هرکس که رفته بتواند برگردد چیز خوبی نیست، مانند علی کریمی و اوباش برانداز! این افراد با شهروندان دلسوز و قانونی کشور در یک جایگاه نیستند! همبستگی بسیار خوب است اما با اینان درست مانند در آغوش گرفتن خرس به جای خیک در میانه رودخانه خروشان است!

درود و احترام علی آقا، با بخش بزرگی از فرمایش شما همدل هستم. تنها می‌خواهم این نکته را گوشزد کنم که چه در زندگی شخصی و چه در زیست ملی، راه گشایش و برونرفت در بیشتر جاها نیازمند گذشت و فدا کردن یک چیز برای نگاهداشت یا به دست آوردن یک چیز بزرگتر است. من هم از هر جاندار ضدایرانی بیزار هستم ولی کسی برای کشور تصمیم می‌گیرد، باید ببیند چه کاری به صلاح است، و اگر دلخواهش هم نباشد آن را انجام دهد.

سپاسگزارم گفته‌های شما درست است اما نیازی به فدا کردن کشور برای به دست آوردن شماری ضدایرانی دشمن‌پرست نیست! باید با بدنه اجتماعی اصلاحات و دیگران آشتی کرد نه مجاهدین و پهلوی‌پرستان که از قضا شمار فراوانی در بیرون از مرزها دارند. این‌ها در کنار آزمایش گرم ضامن مانایی ایران هستند‌.

- رضاشاه پادشاهی مقتدر اما نه خونریز! من نه ارادتی به دیکتاتوری دارم نه اراداتی به حکومت سلطنت مطلقه. اما با کسانی که از رضاشاه به عنوان یک دیکتاتور خون‌خوار یاد می‌کنند نیز مخالفم. رضاشاه را باید در ظرف زمانی خودش بررسی کرد. او در دوره‌ای حکومت می‌کرد که در اروپا دیکتاتورهای خشنی مثل هیتلر و موسولینی و فرانکو و سالازار حکم می‌راندند و در روسیه هیولایی چون استالین. بااین‌حال رضاشاه، در قیاس با این دیکتاتور‌ها، بسیار دموکرات بود و مرتکب هیچ نسل‌کشی یا قتل‌عامی نشد. کل مقتولین رضاشاه از انگشتان دو دست تجاوز نمی‌کنند (مدرس، عشقی، تیمورتاش و...). موقعی که حزب کمونیست ایران غیرقانونی اعلام و سرانش محاکمه شدند حداکثر حکم برای آن‌ها ده سال زندان بود (ارانی البته در زندان مرد). غرض اینکه رضاشاه در قیاس با همهٔ شاهان ایرانی و چه بسا همتایان اروپایی و روسی‌اش کمترین قتل سیاسی را انجام داد. نه اردوگاه مرگ تأسیس کرد نه مثل حکومت‌های اسلاف و اخلافش از کشته پشته ساخت. مقایسه کنید آمار اندک «قربانیانش» را با بیست میلیون قربانیان هیتلر و استالین. تازه رضاشاه در یک کشور عقب‌ماندهٔ آسیایی حکومت می‌کرد و نه در مهد گوته و تولستوی. پس من نمی‌توانم او را دیکتاتوری خشن و خونریز بنامم؛ هرچند رهبر اقتدارگرا، باابهت و کاریزماتیکی بود. در این نوشته کاری به اقدامات عمرانی‌ و نهادسازی‌هایش ندارم که بحث جداگانه‌ای را می‌طلبد. فقط خواستم بگویم لقب «دیکتاتور خونریز» مطلقاً به این شاه ایرانی نمی‌چسبد. مدارای او در برابر مخالفانش به راستی تحسین‌برانگیز است؛ بله تحسین‌برانگیز! بیژن اشتری، نویسنده و مترجم ــــــــــــــــــ •• اگر دوستانی مشتاق خواندن دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید: @andiiishe